Een beetje te veel.

Even geen vaste rubrieken hier of wat nog allemaal. Het is even wat te veel. Een Annabelle die de boel bijeen krijste en vermoedelijk verborgen reflux heeft, dixit de dokter. De nieuwe melk die haar daar duidelijk mee helpt, maar dan weer voor gruwelijke darmlast zorgt. Het brullen is anders en het is duidelijk waar het vandaan komt, maar het is er nog. Vermoeiend. Dan een baby met gige koorts, een ritje spoed en dan maar meteen een verblijf van drie dagen en twee nachten. Kasper die intussen op vakantie vertrok, die daar één dag zich rotamuseerde en dan in panne viel. Koorts boven de veertig graden, vijf dagen aan een stuk. Een vervroegd vertrek van ons naar daar, want de schoonmoeder vertrouwde het zaakje niet. Na een doorwaakte nacht trokken we allemaal terug naar huis, want zo had niemand er iets aan. Weg enig verlengd weekendje weg dat we dit jaar hadden gepland met ons gezinnetje. Een doktersbezoekje later bleek het om een dubbele oorontsteking en een keelontsteking te gaan. Het duurde al te lang en hij was te ziek, dus maar weer de gehate antibiotica. Sinds vandaag komt hij er weer door, al zal hij heel wat boterhammetjes moeten eten om zijn verloren gewicht terug te winnen. En intussen wisselden we Annabelle haar melk nog eens, stopten we daarmee na drie dagen opnieuw onophoudelijk krijsen en nemen we terug de oude. Die haar die darmlast bezorgt. Ik ben moe van het nadenken hoe we dat gaan oplossen en van het zorgen voor zieke kindjes en nog zo wat gedoe. En dan beginnen we morgen ook nog eens met een nieuwe poging tot zindelijkheidstraining. Dat belooft. Even geen positief gepraat of maandbrieven of weet ik veel. Dat komt wel weer, volgende week ofzo. Of die erna.

Gesprekken met Kasper I.

De laatste maanden kan je met onze oudste pagadder echt al gesprekjes voeren. Soms moet je wel de juiste vragen stellen om iets te weten te komen, maar soms vertelt hij ook dingen uit zichzelf. En soms … ontspinnen er zich gewoon hilarische gesprekken zomaar uit het niets. De onderstaande situaties deden zich allemaal voor tussen zijn tweede verjaardag en de geboorte van Annabelle.

Hoofdrolspelers: de echtgenoot (E), Kasper (K) en ik (I).
Situatieschets: de heren zijn in de badkamer, terwijl ik mij sta aan te kleden in de slaapkamer ernaast. De echtgenoot doet verwoedde pogingen om de zoon zijn eigen naam correct te laten uitspreken, maar die weigert dat koppig.

E: Maar probeer het nu eens, je kunt dat wel! Kassssssper.
K: Nee! Niet ssssss. Karper!
E: Maar allez nu. Mama en papa hebben die naam speciaal voor jou gekozen omdat we die zo mooi vinden!
K: Is. Niet. Mooi.
E: Vind jij de naam Kasper niet mooi?! Papa wel, hoor!
K: Nee!
E: OK, dan, zullen we je dan vanaf nu gewoon maar Guido noemen?
K: Ja! Ik bent Guido.
E: OK, Guido, kom we gaan naar mama.
I: Dag Kasper, heb je goed geslapen?
K: Ik bent niet Karper, ik bent Guido!
I: Maar nee, jij heet toch Kasper, hé.
K: (licht hysterisch) Nee, ik bent Guido!
E: Kom, we gaan dat niet meer zeggen, want dat is niet waar, hé. Jij bent Kasper, dat van Guido was maar een grapje van papa.
K: (compleet over zijn toeren) Ik bent Guido! Jij moet Guido zeggen, papa! Ik bent Guido!

Hoofdrolspelers: Kasper (K) en ikzelf (I).
Situatieschets: ik zit met Kasper aan tafel. We zijn gisteren naar de zoo geweest en hebben daar allerlei dieren gespot. De nieuwe favoriet is de okapi, dus ook nu staat Kasper zijn kwebbel daar niet over stil. De okapi in kwestie heet Qira en we hebben hem dat ook verteld.

K: Mama, ik hebt opika gezien!
I: Ik weet het, dat was een mooi diertje, hé! Weet je nog hoe die okapi heette?
K: Ja, dat is Qira!
I: Dat klopt.
Even stilte, intussen staart Kasper naar zijn beker waarop Heidi en Peter en de hond Jozef staan.
K: Mamaaa. Hondje bij peter is ook Kira.
I: Nee, die hond heet Jozef, dat weet je toch? De hond van Heidi is Jozef.
K: (verontwaardigd) Hondje bij peter, mama! Dat is Kira.
Moeder ziet plots het licht: de laatste twee keer dat we bij zijn dooppeter op een feestje waren, had diens schoonbroer ook zijn hond bij. Kira, jawel.
I: Aaaaah, bedoel jij die hond die bij je peter in de tuin was?
K: Ja, die hondje is Kira.
I: (compleet verbijsterd) Inderdaad, je hebt gelijk.

Hoofdrolspelers: Kasper (K)
Situatieschets: naar aanleiding van alle voetbalmatchen heeft de echtgenoot Kasper een naam geleerd: Romelu Lukaku. Daarnaast weet Kasper ook dat al die vlaggen die aan de gevels hangen iets te maken hebben met de voetbal. We komen buiten bij mijn zus en zien een vlag bij een huis aan de overkant van de straat.

K: Kijk, papa, daar woont Lukaku!

Hoofdrolspelers: Kasper (K) en M., zijn favoriete verzorgster in de crèche
Situatieschets: Kasper is tegen een kastdeur gelopen en begint luid te wenen. Er ontwikkelt zich razendsnel een gigantische buil (mét bloed) op zijn voorhoofd, dus de verzorgsters ondernemen actie. Ik had er ook nog nooit van gehoord, maar ze deden er ijs op én boter. Boter?! Ja, blijkbaar zou dat de zwelling en vooral blauwe plekken tegengaan. Ik moet toegeven dat het er vrij snel behoorlijk goed uitzag. Meneertje huilde dus nog steeds tranen met tuiten toen ze met die boter afkwamen.

K: Maar nee, M., dat is niet juist! Boter moet niet oppe hoofd, boter is voor oppe bokes!

Hoofdrolspelers: Kasper (K) en ikzelf (I).
Situatieschets: ik ben mijn insuline en mijn katheter aan het vervangen en Kasper komt even kijken.

K: Doe jij nu, mama?
I: Ik ben eventjes mijn medicijn aan het klaarmaken.
Ik laat intussen mijn insulinepomp even zien. K: Oh… Dat is pompen. Jij moet pompen.
I: Wow, weet jij dat? Maar je hebt gelijk, ja, dat moet ik doen.
K: Jij moet dat nog daaraan doen! Wijst naar de katheter op mijn buik, waaraan ik inderdaad de lijn met insuline nog moet verbinden.

 

Goud in een potteke #20.

  • Ik zit al een hele tijd op een facebookgroep voor bloggende moeders. Soms worden daar dingen gezegd waar mijn mond van openvalt en soms stormt het daar hevig (it’s internet, peoples, en bovendien een massa wijven bij mekaar), maar ik heb er toch ook al héél veel geleerd. Deze week worstelde ik met een hoop vragen na een bezoekje aan de kinderarts en ik ben zó blij dat ik daar massa’s tips vond van mama’s met ervaring op dat vlak.
  • Dat vlak, dat is Nutrilon AR en gaviscon en waarschijnlijk verborgen reflux. We overgoten dat met een sausje van Infacol, iets tegen krampen, en zowaar… we lijken stilletjesaan ook onze tevreden baby terug te krijgen. 
  • Kasper zijn laatste dagen in de crèche zijn aangebroken. Donderdag was de laatste keer dat hij zijn favoriete verzorgster zag en vrijdag kreeg ik telefoon van haar. Ja seg, ik mis die al superhard! Oh, mijn hart, jong! Ik heb dan nog niet eens goed afscheid kunnen nemen… maar waar ik voor bel: kan je hem zeggen dat ik een klein cadeautje voor hem heb gekocht? Mijn collega zal het hem dan volgende week geven. Hartjes voor kleine, onnodige attenties. 
  • De laatste keer was ik verschrikkelijk ontevreden over het resultaat bij de kapper. De kleur was veeel te licht en ook het kapsel vond ik maar niks. Even dacht ik het gewoon nooit meer te kleuren, zo zat was ik het. Gisteren trok ik naar de Kreatos, ik uitte mijn ongenoegen en zei dat ik vooral een natuurlijk lijkend resultaat wilde en liet ze hun gang gaan. Zowaar… de kleur is helemaal wat ik wilde! 
  • Nieuwe sandaaltjes waarmee ik gewoon kan gaan wandelen zonder pijn of blaren. Daar was ik nog maar tien jaar naar op zoek of zo.
  • De dochter sliep overdag regelmatig in haar mand en ik benutte die tijd voornamelijk door eindelijk aan de reorganisatie van de keuken te beginnen. Ik ben verre van klaar, maar een heel aantal kasten zijn netjes ingedeeld geraakt, spullen liggen ergens anders (en hopelijk op een handigere plek) en ik installeerde vooral dozen en mandjes om producten te groeperen. Zo hoef je niet de hele kast te doorgraven op zoek naar een pak bloem, maar moet je alleen de juiste mand tevoorschijn trekken en klaar. Hoewel de keuken er momenteel nog een beetje als een stort uitziet, ben ik toch al heel trots op wat ik allemaal al heb gedaan gekregen.
  • Annabelle die meer en meer lacht.
  • Kasper die na een nachtje logeren terug binnenstapt, mij in de armen vliegt en zegt: mama, ik vind jou leuk!

Goud in een potteke #19.

  • Een fris briesje op een loeihete dag.
  • Een schaduwrijk terras overdag en zon erop in de vooravond.
  • Als ik Annabelle moet voeden en niet meteen een tetradoek vind, vraag ik aan Kasper om er eentje te pakken. Hij laat dan meteen alles vallen en doet dat. Mijn lieve kleine helper…
  • Mijn zussen die hun neefjes meenamen naar de zoo en wisten te melden dat ze zich schitterend gedragen hadden.
  • Annabelle die doorsliep. (Eenmalig en sindsdien stond ze er plots om de 3u, maar het is wel warm he… )
  • Zebra-cakejes.
  • Een vers opgedekt bed na al die zweterige nachten.
  • Een broek op de markt vinden van 5 euro. Ze zit goed en dat is momenteelal een wonder, dus ik kocht er maar meteen 3.

Goud in een potteke #18.

  • Koekjes bakken met de zoon. Het gebeuren moest op minder dan 40min klaar zijn, want we waren tegelijkertijd aan het potjestrainen, dus we deden het met een kant-en-klare koekjesmix van de Hema. Keisimpel en al, maar Kasper voelde zich heel wat met zijn veel te grote koksschort en zijn deegklopper!
  • Fruitsla
  • Halsoverkop besluiten naar de speeltuin te wandelen en heerlijk genieten. Veel gelach, een flink stappende zoon, een zalig weertje…
  • Ik wandelde met een lichtjes overladen buggy naar huis en blijkbaar is mijn handtas ter hoogte van de wereldwinkel gevallen. Terwijl ik nietsvermoedend Kasper van de crèche haalde en naar huis stapte, reed een van de vrijwilligers naar mijn huis om mijn tas terug te brengen. Er zat best wel wat geld in, dus het mag een waar wonder heten. 
  • Aangezien ik nog niet thuis was, gaf ze alles bij de buren af. Die bedachten zich dat ik misschien wel in paniek kon zijn (ahja, alles zat daarin en ik kon dus zelfs niemand verwittigen) en besloten mij te gaan zoeken. Ik was intussen al bijna thuis en dus sprongen ze plots uit hun auto en zwaaiden met mijn handtas. Het duurde even voor ik begreep wat dat wilde zeggen, maar ik vond het echt superlief dat ze dat hadden willen doen.
  • Hun tienjarige dochter vroeg aan haar papa of ze met ons (allez, met Kasper eigenlijk) mocht meewandelen en het was hilarisch die twee bezig te zien. Hij wilde de hele tijd tegen haar tateren en zij tegen mij. En toen we moesten oversteken, wist Kasper dat hij een handje moest geven en als vanzelfsprekend stak hij zijn handje uit naar het meisje. Daarna speelden ze nog verstoppertje rond onze auto en schaterden het allebei uit.
  • Deze is een beetje gemeen, maar toch: zien dat mijn strengere aanpak toch meer resultaat heeft dan de omkooptoestanden van de schoonmoeder.

Goud in een potteke #17.

  • Calippo’s
  • Het gezicht van Kasper toen hij zijn eerste Bumba-ijsje ooit kreeg aangereikt.
  • De zoon die thuiskwam na een dagje zoo met opa en blijkbaar nogal onder de indruk was van de zeeleeuwenshow. ‘Die eten visjes. Die spelen ook met de bal. En die maken heel veel lawaai! Die meneer blaast oppe fluitje. En die zeeleeuwen doeten zo mama! (Klapt in zijn handjes) Dan zeggen die dag Kasper.’
  • Grootvader die met zijn kleinzoon gaat voetballen. 
  • De eerste keer mosselen dit jaar.
  • Een uurtje kunnen gaan slapen, terwijl de kraamzorg Annabelle vasthoudt of op haar schoot laat slapen.
  • Buiten eten.
  • Babbeltjes met de buren. Wij hadden nooit veel contact, maar omdat ze zo zot zijn van onze kroost, gebeurt dat nu plots wel regelmatig.
  • Brandnetelthee. Een ietwat vreemd kraamcadeau, maar ik vond het wél erg lekker.
  • Mooi weer.

Maandbrief: Twee maanden.

Lieve Annabelle,

Ze zeggen dat wel altijd, hé, dat geen twee kinderen dezelfde zijn. Ze zeggen ook dat je niet mag vergelijken. Dat is helemaal waar, ieder kind is immers uniek, maar toch doe je dat ergens wel. Eender welke vergelijking leert ons dat je broer en jij ontzettend verschillen momenteel. Uiterlijk zijn er veel gelijkenissen, maar verder … . Waar je broer nooit sliep overdag, doe jij bijna niets anders. Het aantal uren dat je wakker bent, is ontzettend klein. Daarnaast at je broer héél vaak hele kleine beetjes, terwijl jij al vrij snel in een ritme van om de 3u zat en dan dronk je stevig door. Kasper huilde best vaak, maar jij beperkt dat tot het absolute minimum. Bij honger en krampjes, that is. Je broer had relatief snel begrepen dat hij moest gaan slapen als we gezamelijk naar de slaapkamer trokken, maar jij vindt het lollig om ’s nachts uren na elkaar wakker te zijn. Kasper donderde al vrij snel van alle curves, terwijl jij een stevige, gezonde baby bent met mollige billen en dikke wangen. Qua communicatieve kunstjes was je broer dan weer sneller; hij lachte heel vroeg, brabbelde op zijn zes weken al lang iedereen omver en jij bent nog maar heel recent écht beginnen lachen en brabbelt totaal nog niet. Het is al wonderlijk als je gewoon een enkele klank uitstoot. Op motorisch vlak doe jij dan weer zotte dingen; je rolt vlotjes van je buik naar je rug en je probeert naar de diertjes van je speelmat te slaan en slaagt (!) daar vrij vaak in.

De eerste weken hebben we vaak verbijsterd naar elkaar staan kijken hoe rustig jij was, lieve meid. Je maakte het ons niet al te moeilijk en daar waren we je zo ontzettend dankbaar voor. We waren op voorhand toch stiekem een klein beetje bang voor wat er zou komen, maar jij nam die angst helemaal weg. Je deed het schitterend. In de aanloop naar jouw geboorte braken we natuurlijk ook ons hoofd over de reactie van jouw broer op jouw komst. Hoe zou hij ermee omgaan? Wat zouden we van hem te verduren krijgen? Kasper sloot je vrijwel meteen in zijn hart, meisje. Na een paar dagen al wilde hij altijd maar naar jou komen kijken als je lag te slapen, hij herinnerde ons er telkens aan dat we jou ook moesten meenemen (alsof we dat zelf zouden vergeten) en hij kwam je zelfs speelgoedjes brengen. Waar je uiteraard niks mee kon aanvangen, maar het is de intentie die telt, niet? Hij komt heelder verhalen tegen je vertellen en aan tafel staat hij erop dat jij naast hem in je wipper ligt, zodat hij kan vertellen wat er allemaal gebeurt. ‘Kijk, Annabelle! Dat is een duif!’ of ‘Ik gaat eventjes water pakken, ik kom direct terug.’ Heerlijk.

Het heeft lang geduurd voor er reactie kwam van jouw kant, maar nu is je broer wel degene op wie je het hardst reageert. Als hij tegen je praat, staar je hem aan. Als hij naast je komt liggen op de speelmat, draai je je hoofd heel fel, zodat je hem zeker goed kunt zien liggen. Als je in je wipper ligt en hij staat daar wat te spelen, is het al lang ok voor jou. Entertainment genoeg. Ik heb er goeie hoop op dat jullie binnen afzienbare tijd dikke vrienden gaan worden, meisje.

Ik schreef net dat je bijna hele dagen slaapt. Voor je me later ooit wilde gaan vertellen dat ik dus alle tijd van de wereld had om lol te trappen; denk maar vlug iets anders. Je doet dat slapen vooral bovenop mij of in mijn arm, dus ik ben nogal aan mijn zetel gebonden. Er zijn veel dagen dat ik maximaal 1x naar de wc ben kunnen gaan, dat ik ongedouched blijf (als ik weg moet, dan moet ik je helaas laten huilen of ik zou er stinkend en wel aankomen) en dat het eten moet bestaan uit iets uit de diepvries wegens geen mogelijkheid gehad om iets voor te bereiden. Maar dat geeft niet; ik heb intussen daar mijn weg in gevonden. Ik neem mijn fles drinken mee naar de zetel, ik parkeer jou op mijn arm en het borstvoedingskussen tegelijk, ik kijk wat tv of lees een boekje. Voorlopig vind ik dat allemaal prima.

Je hebt ons in je korte leventje al wel een paar keer bijzonder ongerust gemaakt. Je was erg geel de eerste dagen en alle kinderartsen die binnenstapten, keken daarbij erg bezorgd. Drie keer werd je bloed geprikt, maar het was altijd voldoende ok om niet onder de lamp te hoeven. Wij bleven ons echter toch afvragen waar die geelheid dan vandaan kwam. Toen je drie weken was, kreeg je een stevige hoest. Een enge, zo eentje die je als ouder het gevoel geeft dat je kind zo ongeveer stikt. Zelfs de vroedvrouw maande me aan om zeker dringend naar een kinderarts te gaan als het zelfs nog maar een béétje zou verslechteren of zou blijven duren. Gelukkig keerde het tij net op tijd. Daarna was er de gehoortest van Kind en Gezin en die moest zeven keer overgedaan worden. Eén oortje bleef altijd opvallend onder de lijn om als ‘geslaagd’ te kunnen doorgaan. Gelukkig dat de verpleegster zo vohardend was, want de achtste keer bleek het dan dus toch in orde. Oef! Over dat hele lachen dat je nog niet deed op 6 à 7 weken heb ik me toch ook even zorgen gemaakt, omdat zowel de vroedvrouw als Kind en Gezin als de kraamverzorgster erop hamerden dat je dat toch zou moeten beginnen doen. Uiteraard geraakte ik lichtelijk gefocust op dat hele lachen en ik durfde toch echt niet met zekerheid zeggen dat je het wél deed. Intussen weet ik het wél zeker en kan ik het dus ook helemaal loslaten. Je bent geen lachebekje, dat is duidelijk, maar je kunt het én doet het, dus het is perfect.

Komende dinsdag moeten we naar Kind en Gezin voor je eerste prikjes en voor nog eens een check-up. Ik ben benieuwd wat dat gaat geven. Doe je uiteindelijk toch wat je zou moeten doen op dit moment? Zou je al zes kilo wegen? Hoe groot zou je zijn? Je draagt intussen maatje 62 en hier en daar nog een verdwaalde grote 56, hoe zot is dat. De kleren die je broer na zeven of acht maanden droeg, passen je nu al prima.

Lieve Annabelle, het is hier weer heel sterk zoeken naar een nieuw ritme en we zijn uitgeteld. We zien echter nu al hoe heerlijk het misschien kan worden met twéé kindjes en we kijken er ontzettend hard naar uit dat jij wat groter bent. Dat hoeft alleen nu nog niet. Neem je tijd. Begin eerst maar eens aan een periode waarin je wat meer wakker bent, begin maar eens vertelsels de wereld in te sturen en ‘speel’ nog maar wat op je mat of in de box. Je bent maar zo kort klein, neem daar mee je tijd voor. Wij zijn hier om elke nieuwe stap enthousiast toe te juichen, maar doe het vooral als jij er klaar voor bent. Je doet dat gewoon goed.

Wij zien je graag en kijken uit naar een nieuwe maand samen met jou!

Dikke zoen,
Je mama