Maandbrief: vier maanden.

Lieve Annabelle,

De afgelopen periode was een ware rollercoaster van emoties. Hoop, angst, blijdschap, verwondering, wanhoop, uitputting, trots, … . 

Kort: we probeerden AR-melk mét gaviscon en de reflux was onder controle dus het constante gekrijs hield op. Van die hele santenboetiek kreeg je wel enorm veel last van je darmen, dus in ruil kwamen er verschillende afschuwelijke brulsessies per dag. Tussenin was je wel vrolijk en trakteerde je ons de hele tijd door op lachjes, dus er bleef vooruitgang. We gooiden de gaviscon buiten en de situatie bleef dezelfde. We schakelden over naar omneo-melk, maar je herviel meteen in gekrijs. We startten met complete confort van Nan en wisten niet goed wat we moesten denken. Dat spul werkt zogezegd tegen darmproblemen, maar dat is het enige waar je bijzonder veel last van blijft ondervinden. Leuk, leuk … . We overwegen nu weer een overstap naar Novarice, omdat een arts opperde dat je misschien de koemelk minder verdraagt. We kunnen het maar proberen, zeker? Waar we bij Kasper nooit hebben toegegeven aan de tientallen soorten melk en ons bij twee hebben gehouden, stapelen zich momenteel heelder probeersels op op mij aanrecht. Een mens moet wat, he … 

Voor de rest doe je het gewoon schitterend, hoor. Als je nergens last van hebt, dan ben je supervrolijk. Je begint echt met geluid te lachen en vooral je zotte vader of broer worden daar vaak op getrakteerd. Met die laatste komt er nu ook steeds meer interactie. Je volgt hem overal met je ogen en hij heeft gelukkig ook heel veel aandacht voor je. Hij krijgt het soms wat lastig met je gehuil, maar iedere dag als ik hem uit school haal, ben jij de eerste waar hij naar vraagt. De vreugde waarmee hij kan zeggen: ‘mama, ze is wakker!’, dat is gewoon zalig. 

Waar je een hele tijd geleden al leerde rollen van je buik naar je rug, rol je nu van je rug op je zij. Het is duidelijk maar een kwestie van tijd voor je eens per ongeluk op je buik gaat terechtkomen en dat ga je de max vinden, denk ik. Als ik je op je buik leg, probeer je je namelijk al wat voort te bewegen en gek genoeg lukt dat ook. Je wriemelt zo hard, dat je plots tóch naar een speeltje kunt reiken of dat je plots met je hoofd af de speelmat ligt ofzo. Die mat is trouwens echt weer een godsgeschenk; je kunt er uuuuren op liggen spelen. Eerst sloeg je de diertjes vakkundig tot moes, nu ga je er met je volle gewicht aan hangen en stopt ze tegelijkertijd in je mond. Je bent daarin zo fanatiek, dat ik je regelmatig volledig omgedraaid terugvind. Je hoofd waar eerst je voeten waren en dat soort grapjes. Je tatert ook best veel en begint nu ook echt met boekjes of rammelaars te spelen. 

Een andere favoriet zijn doekjes. Tetradoeken, knuffeldoekjes, het maakt niet uit, maar je amuseert je er kostelijk mee. Als je wilt slapen, is dat vaak ook het extraatje dat je in je handje nodig hebt om je aan de slaap over te geven. Dat is superschattig om te zien! 

Slapen doe je al een heel pak minder dan in het begin. Er is nog niet echt een ritme in te vinden, maar we kunnen het ook niet manipuleren. Je ziet duidelijk als je moe bent en dan leg ik je weg en slaap je. Als ik je echter klaarwakker in bed zou leggen, is er geen haar op je hoofd dat eraan denkt je ogen dicht te doen. Als je moe bent, moet ik dan ook weer niet proberen je wakker te houden, want dan huil je onafgebroken. Dat begrijp ik wel, hoor, alleen is het zo pijnlijk dat je dus vaak (zoals nu) om 19u aan je nacht begint en die dan om 4u30 beëindigt. Over een paar minuutjes gaat mijn wekker af en je bent nog steeds klaarwakker en ik dus helaas ook. Het aantal uren dat ik al met jou ben wakker geweest ’s nachts, het zijn er pijnlijk veel. Ergens tussen 3u30 en 5u30 heb je eten nodig en vanaf dan ben je zeker 2u lang wakker. Klein werkpuntje, juffrouw, als je wilt dat je moeder niet een dezer instort.

Je kunt al best lang alleen spelen op je mat, en voor de rest word je graag rondgedragen op mijn heup, zodat je alles goed kan zien. Je zit ook heelngrag recht en begint dat met steun echt goed te doen. Ik kan je probleemloos rechtzetten in de zetel, even in de keuke  iets gaan doen en je nog in dezelfde houding terugvinden. Ook op onze schoot zit je het liefst recht en je bent hard aan het uitzoeken hoe je dat hoofd weg van de steun kunt krijgen. Je richt je dus de hele tijd op; op mijn schoot, in je wipper, in de maxi cosi. Die wipper zorgt er trouwens voor dat wij iedere avond kunnen eten. Tijdens het koken zit je erin en start je vaak een huilsessie, maar tijdens het eten zit je daar tussen je broer en mij en zo lang we regelmatig naar je lachen of tegen je praten, is alles ok. 

Je begint in onze gezichten geïnteredseerd te raken, je kunt met steun zitten, je doet niks liever dan tv kijken en zien wat wij allemaal doen. 

In de komende weken zal je naar de crèche beginnen gaan, prutsemie. Ik heb er geen moeite mee, maar ik ga het wel jammer vinden dat ik vrij duidelijk weet wat je wilt of nodig hebt, gewoon door zo vaak bij jou te zijn. Ik merk dat de omgeving (zelfs je vader!) daar toch vaak het raden naar heeft. Ik kwam deze week een verzorgster van de crèche tegen en die keek er echt naar uit om voor je te mogen zorgen. Ik weet dat ze dat voor Kasper ook super heeft gedaan, dus ik ben er redelijk gerust in. 

Lieve Annabelle, we zijn blij dat we het toch hebben aangedurfd om een tweede kind te krijgen. Je huilt nog altijd meer dan de gemiddelde baby, maar je laat ons ook zien hoe een tevreden baby is, iets wat we met je broer nooit gekend hebben. We zien je graag, prutsemieke, en we kijken uit naar nog een extra maand Annabelle!

Dikke zoen, 

mama

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s