Annabelle.

Ze molesteert alles wat ze tegenkomt. Ze gooit alles van tafel, of het daar nu tegen bestand is of niet. Ze houdt van stappen en zich rechttrekken, bij voorkeur aan dingen die haar gewicht niet kunnen dragen. Ze eet graag en veel en laat duidelijk horen als ze honger heeft. Ze steekt haar armpjes uit als ze gepakt wil worden en roept verontwaardigd ‘da’ als haar koek/boterham op is en wij niet doorhebben dat ze misschien nog wel eentje zou willen. Ze houdt haar fles al maanden zelf vast (als we haar een klein beetje laten liggen, that is) en dat schept mogelijkheden. Als ze in de auto huilt en het zou wel kunnen dat ze honger heeft, maak ik dus een flesje en geef het haar in haar handjes. Ze sloebert het leeg en als we geluk hebben, valt ze daarna nog in slaap ook. Niet meer persé hoeven te stoppen voor een hongerig kind, wat een gemak! Ze ligt geen drie seconden stil en een pamper of kleren aandoen is dus een hele uitdaging. Soms geven we haar wel iets van speelgoed in haar handen, maar de kans is altijd groot dat dat dan meters ver door de lucht vliegt. Tanden poetsen is niet Annabellekes ding, dus ze knijpt vakkundig haar mondje dicht. Ze laat zich niet meer doen door haar grote broer en slaakt echte oerkreten als hij van haar speelgoedje moet blijven. Soms grabbelt ze al eens iets terug uit zijn handen en maakt dat ze ermee weg komt. Hij gaat nog zijn peren zien met haar, schatten we … Ik verwacht dat ze hem vroeg of laat gewoon op zijn gezicht gaat slaan als hij iets doet wat haar niet aanstaat. Toch wordt ze helemaal enthousiast van haar broer en ze houdt ervan met hem mee te spelen. Hij laat dat best vaak toe en dan zitten ze daar naar elkaar te lachen en alleen dat al is genoeg voor nog meer gegiechel en gegier. De juffrouw heeft ook een voorliefde voor potjes … dus als Kasper zijn behoefte heeft gedaan, moeten we rechtspringen en dat leegmaken, of de miss heeft een douche te pakken. De nachten met haar kunnen heel goed zijn, maar soms ook heel slecht. Over het algemeen slaapt ze beter dan haar broer deed, maar hem kon je wel altijd kalm krijgen met een tutje of een flesje. Zij pakt de tut vaak gewoon terug uit haar mond en gooit hem boos uit bed. Of ze duwt het flesje uit haar mond en zet haar keel terug open. Op die momenten is de wanhoop wel vrij groot, want dan weet ik niet meer wat ik nog kan beginnen. Pakken helpt in mijn geval vaak ook niet, maar bij haar papa wordt ze meestal wel heel rustig. Hij blijft nog altijd haar favoriete kussen en als ze niet in slaap raakt, leggen we haar met haar doekjes bovenop hem en dan lukt het soms toch nog wel. Tot slot is de juffrouw een ontsnappingskoninging. Uit haar eetstoel klimt ze als je haar niet vast zet (gelukkig hebben we vallen tot nog toe kunnen voorkomen), als de deur openstaat, dan schiet ze ervandoor om richting trap te kruipen en als we allemaal in de zetel zitten, dan wringt ze tot ze ergens een gaatje vindt en richting grond kan geraken. Haar in ons bed leggen is ook geen optie meer, want ze gaat op tocht als ze wakker is. We willen het niet echt geweten hebben dat wij liggen te slapen en dat ons madammeke uit het bed valt …

Het is intens, het leven met onze kleine meid. Ze vraagt veel energie en elke vorm van laksheid wordt meteen afgestraft. Bij Kasper hebben we nooit moeten vrezen dat hij iets zou opeten dat niet mocht, maar bij haar … zijn we tien keer per uur bang dat ze in iets gaat stikken. ‘Annabelle, nee!’ is dan ook de meest gehoorde zin in ons huishouden momenteel. Ze begint het wel te vatten, heb ik de indruk, maar dan maar voor een half minuutje. We zijn het over één ding eens; een baby hebben we echt niet meer in huis. Ze groeit, ze kan zoveel meer, ze begint dingen aan te geven en als je haar ziet zitten, is ze niet eens zo heel veel kleiner dan Kasper. En toen gisteren de echtgenoot zei: “Ik ben toch blij dat we twee kindjes hebben”, kon ik niet anders dan dat beamen. Die twee, dat is een gouden stel. Ze zien elkaar graag, spelen flink samen en als de een slechtgezind is, kan de ander dat wel oplossen.

Ik kijk uit naar ons meisje haar eerste zelfstandige stapjes, naar haar eerste woordjes (die zitten er nog niet direct aan te komen, denk ik) en naar eens écht doorslapen. En naar de zomer, dat ze misschien eens echt kan herstellen van haar eeuwigdurende luchtweginfecties en we dus de ventolin en het gehijg en gepiep en gekraak eens achterwege kunnen laten. Voor de rest? Ze doet zij dat goed. We zijn dus best tevreden!

Advertenties

Een gedachte over “Annabelle.

  1. herkenbaar

    ze zijn ondernemend en een handvol eh, die nummers 2…maar zo fantastisch. Al zou ik ook eens nacht willen doorslapen. Of gewoon eens 1 snelle voeding ipv 2 of meer zou ook al zalig zijn.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s