Over hoe alles te relativeren valt.

Het zijn geen gemakkelijke weken hier. De ziektes blijven elkaar opvolgen hier in huis, met als toppunt de echtgenoot die twee keer op vijf dagen tijd ’s nachts op de spoed belandde. Niet voor ernstige dingen, maar leuk is toch wel anders. De dochter besloot sinds haar ziekenhuisopname eind mei dat het wel lollig is om iedere dag tussen vier en vijf wakker te worden en ons te dwingen op te staan. Daarnaast brult ze regelmatig het kot bijeen tijdens de nacht. Ze heeft geen pijn of honger, want als we ermee naar beneden gaan, begint ze vrolijk te spelen. Wij zijn een wrak. Op het werk is het extreem druk, in die mate dat mensen beginnen te lachen als ik zeg hoeveel onafgehandelde mails er nog in mijn inbox zitten. (Vijfhonderd zo ongeveer, overigens.) Ik heb herhaaldelijk aan de alarmbel getrokken, maar er zouden geen oplossingen zijn. Fijn, maar dan kan ik er ook niet meer voor instaan als het helemaal scheefloopt. Het wordt zo natuurlijk alleen maar méér chaos en ik ben op een punt gekomen dat ik zelfs niet meer wéét wat ik nog moet doen, laat staan wat er dringend zou kunnen zijn. Dit weekend wilde ik graag eens proberen wat tot rust te komen … tot de dochter vrijdagavond op de rit naar huis haar hele fruitpap uitbraakte. En een beetje later ook haar hele fles melk. Tot ze zaterdag in het shoppingcenter (waar we even vlug iets moesten ophalen, wat we wel aandurfden omdat ze beter leek) haar hele maaginhoud over mij en haarzelf leegde … temidden van een volle lunchgarden. Nice. En tot zondagochtend de zoon dan ook maar begon met braken. Ieder. Klein. Slokje. Water.

Ik ben gewoon te moe, dus het huilen stond me al snel nader dan het lachen. En toen kreeg ik een mail binnen die alles in perspectief plaatste. De dirigent van ons koor liet ons weten dat zijn zoontje, een helft van een tweeling, plots in zijn bedje was overleden. Ik kende het schattige ventje niet, maar het kostte me meteen moeite om niet te huilen. Je beeldt je meteen in hoe je zoiets ontdekt en welke angst er door je heen gaat. Hoe je wanhopig naar een ziekenhuis gaat, maar dat ze daar dan toch niks meer voor je kunnen doen. De leegte, het onmetelijke verdriet … en hoe je toch moet blijven doorgaan voor dat ander manneke, dat wél nog vrolijk ronddartelt in je living.

‘Wat zouden zij graag gehad hebben dat ze twéé zieke kindjes tegelijkertijd konden hebben’, dacht ik. En ik ging maar weer door met platte pampers verversen, body’s uitspoelen en kotsbakjes aandragen. Op de een of andere manier toch met een ander gevoel.

Advertenties

2 gedachtes over “Over hoe alles te relativeren valt.

  1. Ik word misselijk als ik zoiets lees. ‘k durf het niet te herlezen. ‘k durf in mijn brein het besef dat er een theoretische mogelijkheid bestaat dat ik ooit bewust een kind verlies, niet te laten binnendringen. Ik kan me niet voorstellen hoe je zo verder kan/moet.

    Je hebt gelijk dat dat alles in perspectief zet. Al de rest valt in het niets.

    Maar wat je eerst schreef is niet niets. Dat kan je ook niet meer blijven volhouden. Volgens mij heb je hoogdringend een hulplijn nodig. Kan je van iemand hulp krijgen? Eventueel een paar weken familiehulp boeken om bv al het huishouden even uit handen te geven zodat je thuis enkel hoeft zieken te verzorgen en elkaar liefde te geven en verder te rusten.
    Heb je buren, vrienden, babysits, die eens een namiddag en avond de kinderen van jullie kunnen overnemen zodat je gewoon met 2 kan uit gaan eten en een paar uur een dutje doen ervoor.

    serieus…plan die hulplijn! Vraag hulp voor je elastiek knapt…die kan niet oneindig uitrekken.

    (en eens wat beter uitgerust, zoek misschien naar ander werk als dat een optie is)

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s