De zomer – week 3.

Dat het een kakweek was, ik zeg het u. Ik had natuurlijk niet verwacht dat het een heerlijk en verfrissend weekje verlof ging zijn voor mij, maar laten we zeggen dat het de verwachtingen toch overtrof. In negatieve zin. 

De operatie verliep vlot, Kasper was stoer en flink en gejuich en al. Alleen werd hij na de operatie nogal ruw gewekt door de anesthesist en dat heb ik geweten. Hij werd superslecht wakker en de rest van de dag was er een met veel gebrul en geroep en een kleine wereldoorlog voor elk ding dat ik van hem gedaan moest krijgen. Water drinken, waterijsjes eten, infuus ter plaatse laten, pijnstilling nemen, … . Normaal, zeiden ze, en dat ik het heel goed deed en of het nog wel ging met mij, want alleen is het zo toch wel zwaar. Bmijibaar komen veel mensen met twee, om wat af te kunnen wisselen en op tijd en stond eens buiten te kunnen gaan. Die avond at Kasper pudding en yoghurt en ijs en leek hij vrij levendig. Er was wel telkens geroep en getier over die pijnstillers en het kwam zo ver dat we consequent op suppo’s overgingen. Nondepitjes zeg. 

De ochtend nadien was ook alles nog ok, maar dan ging het bergaf. Hij wilde niet meer eten en later ook niet meer drinken en hij begon belachelijk veel te slapen. Op donderdag dronk of at hij niets en er lag een vodje in mijn zetel. Pijn had hij niet, zei hij, maar in orde was hij toch ook duidelijk niet. Ik wilde weten of het normaal was dat de toestand verslechterde in plaats van beter te worden en ook hoe lang dit mocht blijven duren. Het was namelijk weer eens een lang weekend en ik wilde me niet weer het hele weekend moeten zitten afvragen of we iets moesten ondernemen. En zo kwam het dus dat ik aan de vooravond van de feestdag met een slapend kind over mijn schouder en een peuter in de maxi cosi de dokterspraktijk binnenstrompelde. Het achteruitgaan was inderdaad vreemd, het niet eten nog niet zo een groot probleem, maar het drinken wel. Als hij de volgende ochtend niet goed zou drinken, moesten we ermee naar spoed voor een infuus. We moesten ook stoppen met pijnstilling, zodat we konden zien of hij koorts had om zo hopelijk een infectie uit te sluiten. Het dreigement van terug naar het ziekenhuis te moeten, werkte. Hij begon te drinken, maar meteen ook te braken. Die nacht was hels en bij het aanbreken van de ochtend was de echtgenoot ervan overtuigd dat hij op spoed zou belanden. Ik moest werken op de feestdag, dus ik moest afgaan op de berichten die ik kreeg van het thuisfront. Tot rond de middag waren die niet goed, maar vanaf dan kwam er schot in de zaak. Kasper begon te drinken, het bleef erin en er kwam terug een beetje leven in het manneke. Spoed leek dus afgewend, oef. 

Eten wilde hij echter niet en ook zaterdag bleef dat problematisch. Intussen zagen we ons vriendje steeds bleker en slapper worden. Het is niet dat hij reserves had… Uiteindelijk waagde hij zich aan wat yoghurt en later zelfs aan wat hapjes spaghetti met pompoen, maar het bleef moeizaam en vooral heel weinig. De echtgenoot was alweer in alle staten, ik bleef er nog rustig onder. Er was voorspeld dat hij ongeveer een week een hele vieze smaak in zijn mond zou kunnen hebben, logisch dat het dan moeite kost om te eten. 

Zondag was een moeilijke dag. Kasper voelde zich vermoedelijk maar slapjes, maar het kostte hem alle doorzettingsvermogen in zijn lijfje om een paar happen naar binnen te wurmen. Na elke hap een slok water om het doorgespoeld te krijgen, dat soort dingen. Van alle ijsjes en pakjes appelsap die ik had ingeslagen, heeft hij er nauwelijks aangeraakt. In de namiddag at hij dan toch 1 klein boterhammetje zonder korsten met siroop en nu weet hij alvast dat dat gaat. Ik maakte nog eens spaghetti en hij deed wederom zijn best. Wel kloeg hij regelmatig over hoofdpijn en buikpijn, in die mate dat hij zélf naar pijnstillers vroeg. 

Maandagochtend stond hij vrolijk op, nam zijn zus bij de hand en stapte met haar rond en plots greep hij naar zijn hoofd en begon heel hard te huilen. ‘Mijn hoofd doet pijn. Je moet medicijn geven.’ Waar komt dat nu weer vandaan? Van te weinig eten of iets anders? Is dit normaal? Pff.

Intussen deed er zich ook nog een nieuw fenomeen voor: pavor nocturnus. Al drie nachten op rij wordt Kasper hysterisch en panisch wakker, compleet bezweet, hevig stampend en bevend en er valt geen contact mee te krijgen. Hij is dan ook niet echt ‘wakker’, maar zijn ogen zijn wel open en hij praat. Hij weet niet wat hij wil, op de schoot, in bed, mama weg, jij moet bij mij blijven, … Hij wrijft intussen zijn ogen er bijna uit en slaat paniekerig om zich heen. De beperkte ervaring leert dat proberen hem wat water te laten drinken en vooral regelmatig opperen van verder te slapen het het snelst doorbreken. Dan legt hij zijn hoofd neer en slaapt meteen terug… om dan een of twee uur later opnieuw te beginnen. Afgelopen nacht gebeurde het vijf keer. Er is eigenlijk weinig dat je eraan kunt doen, behalve zelf rustig blijven en proberen te zorgen dat hij zich geen pijn kan doen. Hem niet te veel aanraken, tenzij hij zelf aangeeft dat te willen. En dus hem sturen naar het opnieuw gaan slapen, al heb ik niet de indruk dat hij echt hoort wat je zegt. Dit is duidelijk gelinkt aan de operatie en ik gok dat het allemaal toch meer indruk op hem heeft gemaakt dan eerst gedacht. Het is natuurlijk ook biet niks… Ik hoop, bid, smeek dus dat hij zich snel weer beter voelt en dat het dan wat kan slijten en dat dit dan snel overgaat. Want echt waar… dit hoefde er nu niet echt meer bij…

Advertenties

6 gedachtes over “De zomer – week 3.

  1. Hopelijk is hij weer snel de oude, want zo’n week lijkt me echt vreselijk. Voor hem, maar ook voor jullie! Emil heeft om de zoveel maanden zo’n night terror. Het enige wat ik kan doen is op zijn bed gaan zitten en wachten tot het voorbij is, want je kan dan niet doordringen hè. Heel vreemd is dat.

    Like

  2. Dat klinkt niet erg zomervakantie-achtig. Zo heftig reageren op operatie en narcose. Heb je al van die astronautenvoeding van bij de apotheek geprobeerd? Dat is hier twee keer de redding gebleken voor zieke en geopereerde kinderen. Hoop dat het ondertussen beter is.

    Like

    • Jaja, dat staat op het programma voor morgen of ten laatste overmorgen als het niet opvallend betert, hoor. Liever een keer te rap naar de dokter en mss ‘voor niks’, dan achteraf spijt hebben dat je niet bent geweest.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s