De zomer – week vier.

Kort: het was een week waarin Kasper nog heel slecht startte, maar dan plots een volledige ommezwaai maakte. Dinsdagmiddag sliep hij nog vier uur aan een stuk (hij doet al meer dan een jaar geen dutjes meer!) en toen hij daarvan wakker werd, at hij twee borden spinaziestomp met gehaktballetjes in tomatensaus. Woensdag en donderdag was hij bij oma en hij logeerde daar dan ook maar. De belangrijkste commentaar achteraf: ‘Die heeft werkelijk constant naar eten gevraagd.’ Oef! Meneer was anderhalve kilo kwijtgeraakt, maar intussen heeft hij die er al terug aangevreten. Door al dat eten groeide zijn energie ook beetje bij beetje en stilletjesaan konden we weer wat meer ‘gerust’ worden.

Intussen merkten we ook al dat er zeker iets is veranderd door de operatie. Naast zijn idioot hoog stemmetje en de ‘r’ die hij plots niet meer kan uitspreken (alle, onze megamondige kleine en we verstaan er geen lap meer van!) valt ons op dat hij totaal niet meer snurkt. Als we ’s avonds willen weten of hij nog leeft, moeten we echt tot naast hem gaan staan en kijken of hij beweegt. Tot nu toe konden we het al van beneden horen dat hij leefde … . Als hij wakker is, hoefde ik me ook niet meer af te vragen of hij nu in slaap gesukkeld was (wakker snurken ofzoiets). Hij kan ook eten met zijn mond dicht en toch blijven ademen. Ik denk dus wel dat we er toch goed aan hebben gedaan …

Zelfs de nachtelijke episodes zijn sinds enkele dagen weg of toch sterk verminderd. Eergisteren was er nog een rustige versie van een minuut of vijf en verder niets. Laat ons hopen dat het dus ook verdwenen is alleen maar doordat hij zich terug wat beter voelt. Vermoeidheid schijnt pavor nocturnus ook in de hand te werken en volgende week gaat hij op kamp. Een goeie test, me dunkt.

Annabelle ging gewoon vijf dagen naar de crèche en iedereen juichte over haar. Ze dartelt rond, ze eet goed, slaapt goed, je hoort ze eigenlijk niet (toch niet in negatieve zin) en ze speelt flink met de andere kindjes. Het enige nadeel is dat ze eh … acrobatische toeren uithaalt. Van zodra je je rug draait, is de juffrouw wel ergens bovenop aan het klimmen. Stoelen, tafels, kasten als het moet … . Ik heb ze daar maar al gezegd dat ik het hen niet kwalijk zou nemen als ze zich toch eens pijn doet. Uiteraard mag ik hopen dat het dan bij relatief onschuldige kwetsuren gaat, maar echt. Ook hier thuis zit dat kind continu overal waar ze niet mag en sorry, maar je moet nu eenmaal soms eens iets doen of je kunnen omdraaien, he.

Ik moest met de miss trouwens ook naar de kinderarts en daar werd ze dan toch goedgekeurd. Ze zit op haar curve (die wel ineens een stuk gezakt is, maar kijk) en haar longen klonken goed. Ze hoeft dus in de zomer geen cortisonepuffers meer, maar alleen nog een ander medicijn. Da’s weer wat strijd minder!

Wij moesten de hele week werken en dus was er verder weinig bijzonders te melden. In het weekend was de echtgenoot jarig, maar met dank aan de extreem tegendraadse zoon deden we niets speciaals. Frietjes eten van de frituur, dat wel, maar verder …

De week die nu komt, ben ik alleen met Kasper thuis overdag. Ik ben er nog niet helemaal uit of ik ernaar uitkijk. 😉

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s