De zomer – week vijf.

Op voorhand was ik niet meteen overdreven enthousiast bij het vooruitzicht aan een hele week thuis met Kasper. Dat klinkt waarschijnlijk slecht en schandalig, maar eerlijk gezegd … so be it. Kasper had het de laatste weken nogal lastig met mij en verkoos dus altijd zijn vader boven mij. Als ik probeerde iets van hem gedaan te krijgen, was het antwoord standaard koppig ‘nee’. Hij wilde niks, hij werd om de drie seconden woest en de sfeer zakte meestal dus vrij snel als een pudding in mekaar. Ik gok ergens dat het feit dat ik hem bij zijn operatie ‘naar de slachtbank heb geleid’ en dat ik nadien ook degene was die vanalles van hem moest vragen terwijl hij alleen maar ellendig in een hoekje wilde liggen, deze toestand mee heeft uitgelokt. Ik neem hem dat ook niet kwalijk, maar leuk is toch anders.

Naast Kasper bezighouden, wilde ik toch ook graag het een en ander gedaan krijgen in huis. Onze voorraadkast eens uitmesten (hoogdringend nodig!), de kleerkasten van de kinderen van te klein gerief ontdoen, Annabelle haar kleertjes van beneden verhuizen naar haar kast (wat dus ook betekent dat we ze vanaf nu boven moeten aankleden ipv beneden), de speelgoedbakken eens volledig uitmesten en de box leegmaken en verpatsen. Daarnaast hoopte ik ook nog mijn keuken eens onder handen te kunnen nemen en ‘de administratie’ gedaan te krijgen. Daarnaast hoopte ik toch ook hier en daar wat rust te krijgen, want die had ik wel eventjes heel hard nodig …

Maandag had ik Kasper al uitgeleend aan zijn oma. Die had ook zijn neefje A. uitgenodigd, want die twee pagadders samen, dat is meestal dolle pret. Het plan was om met die mannekes naar de binnenspeeltuin te gaan, maar toen ze daar dan aankwamen, bleek die gesloten. Ik smste nog wat over en weer met mijn moeder om andere suggesties te doen, maar uiteindelijk besloot ze het binnenspeeltuinplan maar te laten varen. Ze gingen naar de gewone speeltuin en in de namiddag trokken ze ook nog naar ‘het bos’, een stuk grond van een vriend van mijn moeder. Daar mochten ze met een kruiwagen rijden en met de bal spelen en appels rapen, meer hadden ze niet nodig. Ze kregen zelfs een ijsje!

Annabelle ging een extra dagje naar de crèche en ikzelf was thuis. Oh, heerlijk, rust! Uhm … Ik begon ‘s morgens al meteen op te ruimen, vanalles overhoop te zetten, de voorraadkast onder handen te nemen, hier en daar al een kleerkast uit te mesten … In de namiddag kwam mijn schoonmoeder langs om te strijken en dan voelde ik me nu toch ook niet voldoende op mijn gemak om zelf even in mijn zetel te liggen of een dutje te doen. Ik maakte dus een broodpudding en een provençaalse gehaktschotel dan maar. De voorbereidingen gebeurden wel terwijl ik met een half oog nog wat afleveringen van Call the midwife bekeek. Toen ik daarmee klaar was, was het alweer tijd om beide kindertjes te gaan ophalen. Ze hadden het allebei prima naar hun zin gehad, ik had toch veel werk verzet, dus dit was al bij al een goeie dag. Intussen had ik ook de box te koop gezet én verkocht gekregen. Hoera!

Dinsdag had ik afgesproken met een vriendin om met haar vier kinderen samen naar de zoo te gaan. Ik wilde dat sowieso al eens doen, want op dinsdag komt mijn schoonmoeder poetsen en dan lopen we in de weg. Zij wilde nog eens afspreken, dus waren dat meteen twee vliegen in één klap. In de voormiddag ruimde ik nog wat op, Kasper keek nog naar zijn geliefde Paw Patrol en liep Moeke wat voor de voeten, eh, hielp Moeke bij het poetsen. Hij deed zelf zijn boekjes en zijn knuffels en dartelde voor de rest wat rond met de plumeau. Om een uur of elf trokken wij tweetjes met de bus naar de stad. De bus is toch altijd nog een belevenis voor de kleine vent, hij vindt dat helemaal super. Ik had al besloten dat we samen eerst in de Quick gingen eten. Kasper smikkelde er vlijtig frietjes met véél mayonaise en kipfingers, ik at een hamburger en wat frietjes en we waren weer voldaan. Zo twee keer op een jaar kan dat me toch wel smaken. Toen was het tijd om naar de zoo te gaan. Kasper had geluk, want hij mocht kiezen naar waar we gingen, zei ons gezelschap. Hij was namelijk een man met een missie … Hij moest en zou mij de slurfhondjes laten zien. Die zaten altijd in het apengebouw en hij keek eigenlijk naar niks of niemand, maar wilde meteen naar hun hok stormen. Ik hield hem nog wat tegen en uiteindelijk kwamen we dan aan hun hok … maar ze waren verhuisd! Grote teleurstelling … Gelukkig kwamen ze later toch nog tegen in het mensapengebouw. Dan wilde Kasper graag naar de koala’s. Helaas was er recent eentje overleden en daarom had de andere rust nodig en die kon je dus niet bezichtigen. Bummer twee. Gelukkig hebben we wel de giraffen gezien en de olifanten, waren de nijlpaarden paraat en konden ze veel pinguins zien. Er waren vogeltjes die in hun hokje bleven zonder glas, omdat de gang donker was. We zagen de beren en de doodskopaapjes en belandden uiteindelijk nog in de zeeleeuwenshow. Toen Kasper die de eerste paar keren zag, sprong hij regelmatig recht van enthousiasme. Dat was er nu toch wel wat af, al zei hij wel dat hij het leuk had gevonden. We bezochten nog wat vogeltjes, zagen de zebra’s nog en toen was het tijd om naar huis te gaan. We moesten immers Annabelle nog gaan ophalen en de betrouwbaarheid van de bussen laat ook soms wat te wensen over … Ik wilde dus zeker op tijd vertrekken. De bedoeling was dat we in het winkeltje nog een dier gingen kopen (hij koos een doodskopaapje – zo een aapje als Pippi Langkous, mama!) en daar ook nog even naar de wc zouden gaan … alleen bleek die wc daar helemaal niet te zijn. De dichtsbijzijnde was … helemaal terug in de zoo. Wij dus terug naar binnen, naar die wc gestormd en dan via een kleine shortcut terug naar de uitgang. Dan zijn we naar de bus gestormd, die gelukkig vrij snel kwam en waar we ook gewoon konden zitten. Kasper was helemaal uitgeteld, maar dat kon ik nu nog wel begrijpen. Hij wil de laatste tijd niet meer stappen en ik had dit keer geen buggy mee … Van het stuk 12u30 tot 16u heeft hij het merendeel gestapt, al betekent dat natuurlijk wel dat ik hem toch nog ongeveer een uur in totaal heb gedragen of in mijn nek heb gezet. Ik was dus ook een beetje gesloopt … We waren ruimschoots op tijd thuis, we haalden Annabelle weer af van de creche en trokken naar huis. Toen we daar aankwamen, was de echtgenoot er al en konden we dus gelukkig snel eten.

Woensdag moesten we in de namiddag op controle bij de NKO-arts. In de voormiddag speelde Kasper voor het eerst een paar keer op zijn eentje boven of beneden, terwijl ik op een andere verdieping vanalles aan het doen was. Mijn werkzaamheden konden zo weer wat vorderen. Ik kreeg wel ook een hoop telefoontjes van de echtgenoot, want er liep voor de verandering weer eens vanalles mis met de regelingen voor het nieuwe huis. Daar zal ik misschien nog wel eens een apart topicje aan wijden … Laten we het erop houden dat het er op een bepaald moment begon op te lijken dat het allemaal niet meer door zou kunnen gaan. Kort voor de middag gingen we samen naar het ziekenhuis, waar we in de cafetaria nog iets aten. Ik lachte me een breuk met die kleine … Het is toch heerlijk om de wereld door hun ogen te zien. Toen belde de echtgenoot met een volgende update en het lachen verging me wel. Er zou een oplossing gevonden zijn, maar die zou dan wel inhouden dat we met het huidige voorstel van de bank akkoord moesten gaan – niet omdat dat perse moest maar omdat er geen tijd meer was om wijzigingen aan te vragen – en dat we daardoor ipv enkele maanden helemaal op het eind van de rit plots bijna twee jaar een dubbele afbetaling zouden moeten doen. Dat was dus hetgeen ik nooit had gewild en wat ik wel tienduizend keer had gevraagd of en hoe we dat konden vermijden …

Gelukkig was bij de NKO-arts wel alles in orde. Kasperito hoort duidelijk beter, zijn keel/amandelen zagen er prima uit en ook in zijn neusje was duidelijk veel meer ruimte om te ademen. Dat hadden we ook al wel gemerkt, dat daar een gigantisch verschil op zat. Alle ellende was dus niet voor niets geweest. Het enige waar ik niet mee kon lachen, was dat ze nu plots zeiden dat hij wel nog een paar weken zijn oren droog moet houden. Ik heb vanaf het begin gezegd dat hij volgende week naar center parcs zou gaan en dat we wel graag zouden hebben dat hij dan gewoon kon gaan zwemmen. ‘Geen probleem, mevrouw, vanaf dat u op controle bent geweest en dat we hebben gezien dat de buisjes goed open staan, mag hij gaan zwemmen zoals alle andere kindjes.’ En nu dan weer dit … Na veel vijven en zessen zou het dan toch mogen, maar liefst met een badmuts en anders mag hij zeker niet een meter onder water gaan zwemmen ofzo. Uhm, ik denk nu niet dat de gemiddelde driejarige dat doet, wel? Vooral bij het haren wassen is het toch echt wel belangrijk dat er geen schuim in zijn oortjes terechtkomt en dus moet hij met twee bekers erop zitten als we het haar afspoelen. Ok dan … Omdat Kasper best weer flink en stoer was geweest, kreeg hij van mij een ballon van Paw Patrol uit het winkeltje van het ziekenhuis. Daar heeft hij dan zo ongeveer de rest van de middag mee zitten spelen, terwijl hij ook ronsprong in de zetel. Ik ruimde nog wat op en bereidde het avondeten al wat voor. Ik was weer helemaal enthousiast; zulke dagen vind ik wel prima!

De bedoeling was dat ik donderdag me dan eens écht met hem ging bezighouden. Weet ik veel, samen koekjes bakken, eens gaan fietsen, boekjes lezen, een spelletje spelen, eventueel schilderen (de horror!), … Alleen was er dan uit de hele toestand rond het huis van woensdag uitgekomen dat we op donderdag sito presto bij de immotheker onze lening moesten gaan ondertekenen, zodat we hopelijk alles nog tijdig rond zouden krijgen. Annabelle besloot om 3u30 dat het wel een goed moment was om op te staan en dus zat ik ongeveer tien minuutjes later met madame beneden. Uiteindelijk sliep ze af en toe nog wel wat bovenop mij, maar ik deed geen oog meer dicht. Ik was dus geradbraakt. Kasper keek nog wat tv en zoals te denken was, viel ik in slaap. Ik had hem al gewaarschuwd dat ik vijf minuutjes wilde slapen en dat hij mij mocht wakker maken als er echt iets was. Na drie kwartier waren zijn afleveringen Paw Patrol gedaan en vroeg hij of ik er nog eentje wilde opzetten … wat ik deed en daarna viel ik prompt weer in slaap. Nog eens een half uur later werd ik pas echt wakker. Arm manneke! Hij zei wel dat hij het niet zo leuk vond, maar hij had me toch maar laten liggen slapen. Hij had dan wel een heel pak cent wafers opgegeten én de kruimeltjes over mijn zetel uitgestrooid, maar daar kon ik natuurlijk niet echt boos om zijn. Dan had ik maar wakker moeten blijven … Uiteindelijk was het enige dat we nog samen konden doen, op de fiets springen en broodjes gaan halen voor ‘s middags. Hij kreeg dat van hem uiteraard niet meer op, want hij had dus al die koeken al opgesmoeffeld. Toen het lief thuiskwam, at die ook nog vlug vlug zijn broodje en toen brachten we Kasper naar zijn opa. Die was net terug van vakantie en kon hem dus wel eventjes bijhouden. Hem zo 2,5u stilhouden daar bij die immotheker, dat was toch wel wat veel gevraagd geweest, denk ik. Gelukkig verliep alles bij de immotheker goed, het bleek ook niet te kloppen dat we metéén moeten dubbel betalen (wel na 1 jaar) en als we nu nog geregeld krijgen dat alles ivm de schulsaldoverzekering op tijd in orde geraakt (ik moet extra vragenlijsten laten invullen owv diabetes, dus het zal er nog om spannen), dan zou het zomaar toch nog allemaal goedkomen. Nadien haalden we Kasper op bij opa, gingen we samen Annabelle van de crèche halen en om te vieren dat we eindelijk eens het contract hadden ondertekend, aten we pizza’s van dr. Oetker. Ik vond het wel heel erg jammer dat ik nu zo weinig tijd met Kasper had doorgebracht. Het ventje had zich zo flink alleen beziggehouden, maar dat was nu ook weer niet helemaal de bedoeling geweest … ‘s Avonds werd de box dan opgehaald en we hadden plots terug heel wat meer ruimte in onze woonkamer. Het einde van een tijdperk toch een beetje!

Vrijdag ging Kasper dan een hele dag naar Moeke en Annabelle ging weer naar de crèche. Deze dag wilde ik eigenlijk alle werkjes afmaken, maar het lief beval me uit te rusten. Het probleem bij mij is; eens ik daarmee begin, geraak ik niet meer in gang. Ik had me dus eventjes in de zetel gezet en een aflevering van Call the midwife gezien (gebleit dat ik al heb met die reeks!) en toen plots eh … was het tijd om de kindjes te gaan halen. Oeps. Ik had zelfs geen tijd gehad om een dutje te doen! Ik heb me wel in de voormiddag beziggehouden met het opzetten van een YNAB-account. Dat had ik afgedongen van de echtgenoot; ik wil alles doen voor die lening, maar dan mag ik met die YNAB proberen mezelf wat gerust te stellen. Ik zal niet van elke euro komen vragen wat je ermee hebt aangevangen, maar ik mag wel ook jouw accounts bestuderen en aan mijn programma’tje toevoegen. Ik had het al eens een maand gratis uitgeprobeerd, maar ik moest toch weer wat zoeken hoe ik het het best kon aanpakken en eens je ergens iets mispeuterd hebt, is het moelijk dat recht te trekken. Bij poging drie denk ik dat ik een overzichtelijke status had … nu is het natuurlijk wel nog zaak van het allemaal up-to-date te blijven houden. In ieder geval deed ik voor de rest dus bijzonder weinig …

Zaterdag besloot ik er dan toch nog maar eens in te vliegen. Ik stond om zes uur op met de kindjes en begon in de keuken te rommelen, ik rondde het project voorraadkast af en ruimde speelgoed uit. Ik sorteerde schoentjes en gooide er een hoop weg. De kindjes hielden elkaar bezig, dus toen de echtgenoot opstond, had ik al heel veel kunnen doen. ‘Wow, die keukentafel gaat hier nog eens leeg geraken of wat?!’, riep hij verbaasd uit. Ja, het was al zo erg geworden intussen … Ik ging douchen en deed nadien nog even verder met de kindjes hun kleerkasten. Daarna gingen we naar de dreambaby voor wat kleine rommel en vooral ook voor een Trip Trap. Annabelle klimt nu altijd maar op die van Kasper, maar die is eigenlijk net te groot voor haar. Als ze daar dus af wilt, dan doet ze halsbrekende toeren en soms knalt ze ook tegen de grond. Wij roepen heelder dagen dat ze dat niet mag, dat ze eraf moet, maar het werkt niet echt … Dan kunnen we er dus maar beter ook eentje voor haar kopen en die trapjes net iets meer op haar lengte afstemmen. In de namiddag gingen we nog even op babybezoek bij mijn zus en reden meteen door naar de winkel voor een paar kleine dingen. Dan was het alweer late middag, speelden de kindjes nog wat en keken nog wat tv, ik rommelde nog wat op en toen was het etenstijd. De dag was alweer voorbij, maar hij was wel weer erg vruchtbaar geweest. Het project voorraadkast was klaar, de kinderkleerkasten waren klaar en er lag al een zak speelgoed om weg te gooien of te verkopen.

Zondagochtend mocht ik dan uitslapen (om 9u gewassen en gestreken beneden zijn, betekent dat) en daarna gingen we naar de Albert Heijn. Ik vind dat toch hoe langer hoe meer een zalige winkel, alleen hebben ze te weinig ‘light’ puddinkjes en yoghutjes. Er was wel weer héél veel ruzie met Kasper, zodat we zelfs al voor die winkel hadden gezegd dat hij zeker tot na hun bad geen Paw Patrol meer mocht kijken. Voor de lunch kwam opa eten en toen moesten we die straf al verlengen tot ‘vandaag geen Paw Patrol meer’, aangezien meneer het interessant vond om zijn vader meermaals te slaan, ondanks herhaaldelijke verwittingen. Toen Annabelle sliep, speelde Kasper dan wel flink met vanalles en nog wat. Hij haalde nog eens wat gezelschapsspelletjes nodig en koos gelukkig zijn papa als slachtoffer om die mee te spelen. Uiteindelijk kon ik zelfs nog een klein dutje doen en toen werd de juffrouw ook wakker en was het gedaan met de rust. De kindjes gingen nog met het lief in bad, ze speelden daarna nog bijna een uur in Kasper zijn kamer, eerst waren ze ‘kapotmakers’ en dan ‘werkmannen’. Ik hoefde alleen maar wat in de zetel te hangen en aanwezig te zijn, verder niks. Die twee patatjes holden elkaar achterna, Annabelle zag haar broer vanalles doen en probeerde hem dan na te apen en ze giedern het allebei uit. Zo werd een extreem vermoeiende dag (vooral mentaal dan) uiteindelijk toch mooi afgerond.

Deze week gaat Kasper nog eens op kamp, het thema is ‘curieuzeneuzen’. Dat vonden wij nu eens helemaal op zijn lijf geschreven, maar hij is er zelf precies wat minder van overtuigd. We zullen wel zien wat het geeft … Ik hoop alvast dat hij zich super zal amuseren. Voor mijzelf komt er nu tien dagen back-up aan op het werk, nu niet meteen iets waar ik naar uitkijk. Maar kijk, het moet gebeuren … Daarna heb ik dan zelf weer eventjes vrij, he.

 

 

Advertenties

5 gedachtes over “De zomer – week vijf.

  1. Hou u maar vast, met het diabetes-schuldsaldo gedoe, bij mij heeft dat maaaanden geduurd. MEH. -_-
    Daarbuiten: herkenbaar, dat zo’n weken met pagodders vermoeiend zijn (en ik heb er maar eentje, maar wel zo eentje die altijd wil zijn waar ik OOK ben, als het kan nog binnen een straal van 3 meter aub mama seg).

    Like

    • De eerste keer heeft het ook geel lang geduurd, hoor. Maar zij zijn degenen die eisen dat we die schuldsaldo doen bij hen, dan moeten ze ook maar uit hun pijp komen he. Ik ben wel ‘benieuwd’ wat het qua meerprijs gaat geven…

      Like

    • Ohja, en dat heeft de dochter ook! Dan vlucht ik ff naar de keuken, staat ze daar ook. Ga ik terug naar de living… jawel. Het enige dat haar soms kan afleiden, is haar broer. Thank God voor die broer 😁.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s