Positief dagboek. #40dagenbloggen #dag7

  • Ik moest de zoon ziek van school gaan halen en daardoor kon de man van de juf een gigantische kartonnen doos komen halen die hier al veel te lang in de weg stond.
  • Zo’n ziek kindeke, dat knuffelt al graag eens wat meer. Of dat hangt wat op uw schoot. Hoe raar het ook klinkt, er zijn weinig dingen die mij meer tot rust brengen dat mijn neus in zijn haartjes steken en zijn geur opsnuiven.
  • Merken dat Kasper grapjes begint te maken. Of ze grappig zijn, daar valt nog over te discussiëren, maar ik vind het heerlijk om te zien.
  • Tomatensoep met ballekes. Uit blik. Maar zo smaken dat dat kan!
  • Een zebrake. Of twee. Drie.
  • Moeten nadenken over stopcontacten en lichtpunten in het nieuwe huis en het daardoor weer wat meer vorm te zien krijgen. Imaginair, want er is nog steeds geen steen gelegd.
  • Annabelle die eens het langst sliep, waardoor Kasper als enige bij ons kroop. Wat een verschil! Hij knuffelt ons rustig en kwebbelt wat. Zij terroriseert iedereen, inclusief haar broer, en begint dan uiteindelijk te wenen voor melk. Die ze pas krijgt als wij aangekleed zijn, dus soms houdt ze dat huilen wel lang vol.
  • Collega’s die beamen dat uw frustraties echt terecht zijn.
  • In de zetel liggen onder een fleecedekentje mét mouwen. Aaah, de max!
Advertenties

Van 10 naar 1. Een stokje, godbetert. #40dagebloggen #dag7

De bloginspiratie is nog niet op, maar er is wel een serieus gebrek aan tijd en zieke kindjes en eigen knallende hoofdpijnen (al dagen op rij) helpen niet. Zelfs zonder deze redenen is ‘een stokje’ altijd een leuk idee. Iemand vult een lijstje in en geeft het stokje door aan iemand anders, zo zalig. Tegenwoordig is het al meer de trend om iedereen die zin heeft de lijst te laten invullen en dat ga ik dus ook doen. Ik vond hem bij Lilith en ik spotte daardoor ook al meteen een medediabeet, stel je voor.

10 DINGEN OVER MEZELF

Optimistische pessimist of pessimistische optimist / veel banger dan ze eruitziet / keiharde fan van klassieke muziek / moeite met knopen doorhakken / diabeet / een lentemens / niet geweldig handig / diep vanbinnen perfectionist / trouw (en niet alleen binnen een relatie) / meer een mailer dan een beller

9 DINGEN DIE IK LEUK VIND

Woorden / in slaap vallen in de zetel terwijl de koers opstaat / alles wat met musical te maken heeft / bingewatchen samen met mijn lief / het moment waarop het net warm genoeg is om geen jas meer te hoeven aantrekken / het gevoel begrepen te worden / lezen / zingen / met een vriendin gaan eten en bijbabbelen

8 DINGEN DIE IK NIET LEUK VIND

Onbeleefde mensen / zotten in het verkeer / het eeuwige gevecht om alle ballen in de lucht te houden / mensen die over me heen walsen / het huishouden, met strijken op nummer één / voetbal / te veel lawaai / een tegenwerkende weegschaal

7 PLEKKEN WAAR IK GRAAG BEN

Mijn bed / mijn zetel / een tuinstoel in de schaduw / aan zee / aan de Schelde / in Nederland / op een boot

6 MANIEREN OM MIJN HART TE WINNEN

Lange gesprekken met mij voeren / mij het gevoel geven dat ik goed ben zoals ik ben / door me te laten lachen / door je details te herinneren van wat ik heb gezegd / door je ideeën op vriendelijke wijze met mij te delen / door met taal te kunnen spelen

5 PLAATSEN WAAR IK NOG/TERUG HEEN WIL

Het Zuiden van Frankrijk / Parijs / eender waar aan de zee / Pompeï / Praag

4 DINGEN WAAR IK NIET ZONDER KAN

Pepsi max (al is cola zero ook goed als vervanging) / iemand die me op tijd en stond geruststelt / humor / vlees

3 LIEVELINGSLIEDJES (IN WILLEKEURIGE VOLGORDE)

Rose of your heart van Johnny Cash / Andersomdag van Bart Peeters / Two princes van Spin doctors

2 WENSEN

Een goede gezondheid voor mezelf en mijn dierbaren / rust en kalmte, vooral dan in mijn hoofd

1 LAATSTE WOORD

Koppijn!

Stress! De poetsvrouw komt. #40dagenbloggen #dag6

In tijden waarin veel mensen heel erg zoeken naar een evenwicht tussen privé en werk en waar ook veel mensen worstelen om alles gedaan te krijgen, valt niet zelden het advies ‘schakel hulp in’. Concreet denkt men dan aan een poetsvrouw zoeken, de strijk uitbesteden, boodschappen online doen. De strijk uitbesteden deden we al langer (dankjewel, schoonmoeder!), boodschappen online doen is sinds een tijdje ook geïntroduceerd hier en ook poetsen deden we al lang niet meer zelf (ook hier; dankjewel, schoonmoeder). Die allerliefste schoonmoeder gaf echter een tijdje geleden aan dat ze het toch niet meer zo zag zitten, een heel huis kuisen, dus we gingen op zoek naar een officiële poetsvrouw. De zoektocht ernaar was nog niet zo evident, kandidaten daagden gewoon niet op voor het kennismakingsgesprek of verschenen een uur te laat, wisten ons huis niet te vinden, … . Uiteindelijk raakte er iemand op het afgesproken uur hier en ze leek wel sympathiek. Nu zou het gaan komen, toch, de enorme opluchting en een last die van onze schouders viel? Niet dus. Misschien ben ik heel raar, maar ik krijg stress van de poetsvrouw. Dat heeft helemaal niets met de dame in kwestie te maken, hoor, al zou het misschien al wel wat helpen als ze eens op tijd kwam. Ze is vriendelijk, ze poetst fatsoenlijk en ik moet haar niet zeggen wat ze moet doen (ik zou niet weten wat te zeggen, ik ben namelijk een echte poetsramp). Op dat vlak geen probleem. Waar dan wel?

De avond en ochtend voordien begint het al. Die vrouw komt poetsen en niet opruimen. Mijn visie van opgeruimd is anders dan die van de man. Het is te zeggen; ik besef dat het voor een poetsvrouw handig is als ze geen zesentwintig stapeltjes moet verleggen om het stof te kunnen afdoen en dat ze niet een uur bezig is met spullen te verzetten om de vloer te kunnen schoonmaken. De echtgenoot trekt zich dat allemaal wat minder aan. De ochtendrush is hier over het algemeen nogal chaotisch en het gebeurt wel regelmatig dat de ontbijttafel niet is afgeruimd als ik doorrijd. Uiteraard stop ik de etenswaren terug in de koelkast, maar vuile messen en borden durven nog wel eens op de tafel te blijven staan en als het zo uitkomt, ligt er misschien nog wel een niet opgegeten boterham of een overschotje corn flakes dat nu echt niet meer in die kinderbuik paste. De ochtend dat de poetsvrouw komt, kan dat natuurlijk niet. Als ik dat allemaal echt moet opgeruimd krijgen, moet ik die spullen in de afwasmachine stoppen. Helaas laten wij dat altijd na het avondeten draaien en normaal laad ik pas ’s avonds, tijdens het koken, terug uit. Dat betekent wel dat er hier en daar al wat afwas op het aanrecht klaarstaat. Nu kan dat niet, dus moet ik nog als een gek die afwasmachine leegmaken en opnieuw vullen met het ontbijtgerief. Dan moet ik nog naar boven hollen om verdwaalde kleren in een wasmand te proppen, om vergeten glazen mee te nemen of treinsporen af te breken. Dan snel ik weer naar beneden om mijn computer op te starten.

Als de poetsvrouw dan uiteindelijk gearriveerd is, wil dat helaas nog niet zeggen dat het voorbij is. Wat als ik naar de wc moet, terwijl zij daar boven bezig is? Ik wil graag lunchen en op mijn thuiswerkdag doe ik dat het liefst met gewokte groentjes, maar ik kan daar toch niet staan kokerellen terwijl zij staat te poetsen en bovendien moet ze meestal net rond etenstijd in de keuken zijn. Hoewel ik het dan maar laat, vind ik dat echt enorm jammer. Als de dame in kwestie in de keuken en de woonkamer begint, is het de bedoeling dat ik naar boven ga om niet in de weg te lopen en vooral ook telefoontjes te kunnen ontvangen zonder dat er een stofzuiger naast mij staat loeien. Helaas is onze wifi niet sterk genoeg, dus moet ik vaak op de trap zitten werken om genoeg signaal te hebben. Leuk is anders. Als ik dan toch eens een dag met sterke wifi heb, dan kan ik in onze slaapkamer gaan zitten. Tijdens de middagpauze durfde ik vroeger dan ook al wel eens een dutje doen (deugd dat mij dat doet!), maar dat laat ik nu ook al maar. De poetsvrouw komt immers altijd zeggen dat ze klaar is en ze zou nogal vreemd opkijken als ik daar plots zou liggen slapen, vermoed ik.

Het is altijd zo’n opluchting als ze vertrekt en ik mijn kot eindelijk weer voor mezelf heb. Ik ben dolblij dat ik niet zelf moet poetsen, ik ben die vrouw ook echt dankbaar voor wat ze allemaal doet en ik heb er zelfs bewondering voor dat je dat doet. Toch vloek ik elke week weer en vraag ik me af of we het allemaal niet beter zouden afzeggen.

Ik ben Upje en ik krijg stress van een poetsvrouw hebben. Is daar niet ergens een of andere zelfhulpgroep voor?

Geveld. #40dagenbloggen #dag5

Hahaha. Weeeeeken zeggen we al tegen Kasper ‘niet ziek worden he mateke, want … ‘. Het is carnaval, je vriendje is jarig, je neefje wordt gedoopt, er volgde vanalles. Toen de krokusvakantie aanbrak en ze allebei wat kwakkelden, dachten we: “Allez, laat maar komen dan.” Niet dat we hen ziek wensten uiteraard, maar de opvang was dan tenminste al geregeld voor die hele week.

Afgelopen vrijdagnacht werd Annabelle wakker met 40° koorts. Ze bracht het weekend meer slapend en hangend door dan wat anders. Ze stond vanmorgend nog steeds met flinke koorts op. Om 4u vannacht werd Kasper brakend en met koorts wakker.

Raad eens wat er gedaan is? Die vorte vakantie! En raad eens wat deze week moeilijk ligt? Opvang!

Om het helemaal ideaal te maken, hing de echtgenoot daarnet ook nog boven de wc. Hij is wel naar het werk vertrokken, maar ik verwacht hem straks precies toch terug thuis. Er zijn grenzen aan die onmisbaarheid op kantoor, lijkt me zo.

Bon. Het is nu zo en we zullen het moeten nemen zoals het komt, zeker? Ik kruip maar eerst al eens onder de douche (het gebrek aan slaap en wie weet wat bacillen van de kroost van me afspoelen) en dan vliegen we erin.

Houd jullie goed… én gezond! 😉

Wij gingen ook nooit bouwen. #40dagenbloggen #dag4 #hethuis

Waar die ‘ook’ in de titel naar verwijst? Lilith van tales from the crib schreef dat ze nooit gingen bouwen en intussen zijn ze zo ver dat de crib waarvan sprake te koop kan worden gezet en hun kersvers gebouwde huis dus ongeveer klaar is.

Wij zochten al heel lang een huis in een bepaalde regio. Het werd ons al vrij snel duidelijk dat we met ons budget – nochtans niet belachelijk klein, vind ik persoonlijk – ofwel in een krot moesten gaan wonen of anders in een huis dat achteruitgang zou beteken: minder kamers, geen tuin, geen bergruimte. We zagen het echt niet goedkomen dat wij zouden moeten gaan renoveren, dus de krotten in kwestie vielen sowieso af. We schuimden maanden en maanden de immowebsites af, maar moesten snel vaststellen dat een instapklaar huis dat aan onze voorwaarden voldeed en binnen onze prijsklasse viel, gewoon niet bestond.

Op een bepaald moment stonden het lief en ik in de Ikea en we hadden het erover. Ik was die hele immotoestanden zo beu als wat. De echtgenoot ook. We besloten dus daar dat we ofwel nog intensiever moesten gaan zoeken en dus ook echt panden moesten gaan bekijken of anders moesten we besluiten in ons huidige huis te blijven. Daar is immers weinig mis aan, vinden wij zelf. Het ligt alleen niet in een gebied waar je zelf je school mag kiezen en bovendien is het niet in het dorp waar ik opgroeide en waar veel van mijn vriendinnen nog steeds wonen. We hakten dus de knoop door: we bleven in ons eigen huis en zouden dat nog wat opknappen. Een nieuwe voordeur, een nieuwe badkamer, de tuin laten heraanleggen. Meer hoefde dat niet te zijn.

Een maand of drie later kreeg ik telefoon van de echtgenoot. Waarom we ook alweer niet gingen verhuizen? Zijn werk had een kantoorwijziging aangekondigd, waardoor hij elke dag naar omgeving Brussel-centraal zal moeten. Er is geen parkeerplaats in de omgeving en aan het gebouw zelf zal er ook nauwelijks parkeergelegenheid zijn. Hij kan wel met de trein gaan. Alleen is de tocht vanuit onze huidige woonplaats haast onmenselijk, terwijl er in de nieuwe woonplaats een station is en er van daar rechtstreeks een trein naar Brussel-centraal rijdt. We besloten dus dat we er opnieuw voor zouden gaan, maar nu dan voor echt.

We bezochten een paar huizen, reden meerdere keren naar daar om andere panden al eens langs buiten te zien en we moesten bij onze conclusie blijven: dit werd moeilijk, zo niet onmogelijk. En toen zag ik een paar nieuwbouwprojecten. We gingen alleen nooit bouwen, want ten eerste weet je nooit zeker hoe veel je dat gaat kosten, ten tweede kunnen er dan kinderziektes zijn en ten derde moet je alles zelf kiezen en beslissen en wij zijn daar echt niet goed in. Alleen… de ligging was voor elk project schitterend. De prijzen leken nog wel binnen ons budget te passen. Als je nu bouwt, bespaar je ook op energie in vergelijking met de oude huizen. En eigenlijk weten we wel wat we willen, niet?

Ik vroeg dus informatie op over die projecten. Het ene werd geschrapt wegens toch keihard te duur. Het andere omdat het perceel waarvoor we gingen kijken plots toch al verkocht was en ze ons dan en passant even een ander voorstelden, eentje waarover de makelaar zei ‘ik weet natuurlijk wel dat 500000 euro voor de meeste mensen wel al veel geld is, maar dat je misschien toch beter nog wat extra centen kunt leggen om het dan meteen echt te maken zoals je wilt’. Sorry but no sorry, 500000 was echt niet het budget dat we voor ogen hadden en dat hij – reeds op de hoogte van onze maximumprijs – daar zo los over ging en dan nog deed alsof het een normale basisprijs was, stuitte ons tegen de borst.

Dan was er het laatste project. Niet in het dorp van mijn dromen, maar het buurdorp. Het gewenste treinstation was ook van daaruit maar 4 minuten fietsen. Vriendin 1 woont op 6 minuten fietsen en vriendin 2 op 7. De prijs die we voorgeschoteld kregen was duidelijk én de notariskosten etc zaten daar al mee in. Het ging om rijhuizen, maar je mocht zowel binnen als buiten alles nog zelf kiezen. We gingen naar de bouwfirma en ik werd verliefd op het project. De man werd dat ook, vooral door mijn enthousiasme.

Een week later ondertekenden we. Ik had gewild dat het vanaf daar fast forward naar een nieuw huis was, zonder hobbelig parcours, maar dat schijnt quasi onmogelijk. Over maximaal twee maanden beginnen ze aan de ruwbouw, laat ons vooral hopen dat we ons deel van de moeilijke communicatie en de vage of zelfs valse beloften al gehad hebben en dat hetgeen nu komt een jaar zal worden waarin we ons voornamelijk moeten bezighouden met ons huidig huis leger krijgen en bepalen wat waar in de nieuwe stek zal moeten komen. Ik hoop het heel hard. Hoopt u mee?

Keuzes. #40dagenbloggen #dag3

Ik ben niet zo goed in keuzes maken. Ik kan wel zeggen wat ik écht niet wil, maar voor de rest… Als ik het niet zo goed weet, dan is voor mij ongeveer alles goed. Het maakt knopen doorhakken er alleen niet gemakkelijker op.

De echtgenoot is niet zo goed in keuzes maken. Als hij het niet zo goed weet, vindt hij niks goed. Dat maakt het ook niet zo gemakkelijk om knopen door te hakken.

Toen kochten de echtgenoot en ik samen een huis. Een nog te bouwen huis weliswaar. Wat moet je dan doen? Heel. Veel. Keuzes. Maken.

Tot nu toe gaat het goed. De badkamer is gekozen zonder veel strubbelingen en de keuken ook. Over de indeling van het huis hebben we wat gediscussieerd en we kwamen vrij snel tot dezelfde conclusies. Oef. Vorige week kozen we de deuren en de klinken en instinctief gingen we voor exact dezelfde. De architect zei al dat we precies goed overeenkwamen qua smaak.

Binnenkort hebben we een afspraak bij de vloerenman. Dat gaat een ander verhaal worden. Ik heb een stevige aversie voor de optie die het lief absoluut wil (parket). Wat ik wil (tegels), dat wil hij niet. Ik vermoed dat het uiteindelijk toch zijn keuze zal worden, aangezien die in het lastenboek is opgenomen. Zijn keuze, maar dat ik dan de kleur mag bepalen. Zoiets. Geen keuzes kunnen maken, dat maakt het niet altijd gemakkelijk. Voor één keertje allebei goed weten wat je wil, dat toch ook niet echt! 😉

Klara. #40dagenbloggen #dag2

Hahaha, dat begint hier al goed. Dag 2 van de 40 dagen bloggen en ik weet al niet meer wat te schrijven. Of toch misschien, maar het is al ver na negen uur ’s avonds en ik moet nog een weekmenu verzinnen en een boodschappenlijstje maken en hetgeen daarop staat dan online bestellen. Ik ben niet zo goed in dat soort dingen, dus dat neemt bij mij vaak een hele avond in beslag. Gelukkig (?!) is het al voor de derde dag op rij Champions League, dan hoef ik mijn aandacht tenminste niet over mijn pc en de tv te verdelen. Ik zal dus eens een stukje plaatsen dat ik al een tijdje geleden schreef. Het is gelukkig nog van toepassing!

Een tijdje geleden slaagde ik erin om met mijn auto op een andere te knallen. Kop-staartaanrijding en het was natuurlijk volledig mijn eigen schuld. Die andere auto had gelukkig zo ongeveer niets, maar mijn eigen karretje was er wel lelijk aan toe. De hele rechtervoorkant hing in stukken uiteen en daardoor ging ook mijn rechterdeur niet meer open. Oeps. De auto werd dus weggesleept en gerepareerd. Aangezien ik elke dag insta voor het brengen en halen van de kindjes, moest ik wel een reserve-auto hebben. Dat zat ook in de omniumverzekering, dus geen probleem. Welk merk het autootje was, geen idee, maar ik weet wel nog welke post er op de radio aansprong toen ik voor het eerst vertrok: Klara.

Nu ben ik zo’n fan van klassieke muziek, maar dan vooral om uit te voeren. Ik ga zelden naar concerten, tenzij ik er zelf moet aan deelnemen. Ik hou uiteraard wel van een streepje klassiek, maar ik zal dus zelden of nooit Klara opzetten of zelfs maar een cd met klassieke muziek.

Zou, niet meer zal. Ik merkte hoe die klassieke me meteen rustig maakte. Ok, we moeten niet overdrijven, rustiger. Ik blijf een stresskonijn en krijg die zesentwintig rondmalende ratjes in mijn hoofd niet zomaar getemd, maar die muziek … ze helpt. Alleen als het wat de jazzy tour opgaat, haak ik af. Daar word ik dan weer net zenuwachtig van. Een fijn vioolconcerto, een aria uit een opera of een prachtig stukje klarinetmuziek, het helpt allemaal enorm. Sindsdien staat dus ook in mijn auto Klara op en bij mijn thuiswerkdag durft de radio zelfs al de hele dag opstaan.

Waar een ongevalletje toch nog goed voor kan zijn …