Zes weken Annabelle.

Het is intussen al zes weken geleden dat mijn water brak en wij kort daarna, op weg naar het operatiekwartier, tegen elkaar fluisterden: ‘Help! Ik ben hier niet klaar voor!’ We waren het blijkbaar toch en intussen zitten we heel vaak verbijsterd te kijken hoe vlot alles gaat.

We zijn compleet uitgeteld, ja, dat wel. De rustmomenten die we in onze routine met Kasper hadden weten in te bouwen, zijn vervallen met de komst van Annabelle. Dat weegt, maar er zal dan vast wel een nieuwe routine komen.

De dochter is vrij rustig en dat is een ware verademing. Ze huilt als ze honger heeft (om de 3u) en als ze krampen heeft (helaas best vaak), maar verder kan ze ook gewoon vredig in de box of in haar mand liggen. In de wipper kijkt ze wat er allemaal gebeurt en zo kunnen wij regelmatig op het gemak eten, kan Kasper in bad en rommel ikzelf wat in de keuken, allemaal met een tevreden en wakkere baby. Dat zoiets mogelijk is … we hadden het niet durven dromen!

Als eten krijgt de jongedame borstvoeding op vraag. De eerste dagen liep dat heel moeizaam, doordat ze een randprematuurtje was en doordat ze bijgevoed moest worden omwille van die lage suikerwaarde. Intussen loopt dat allemaal vlotjes gelukkig. Het is wel wat zoeken naar een middenweg tussen overproductie en verminderde productie. Mijn borsten zijn heel gevoelig voor verandering, zo blijkt. Eenmalig kolven en de volgende dag verzuipt het arme kind in de overvloedige melk, maar drie dagen maar aan een kant voeden en de productie loopt drastisch terug.. Gelukkig kan ik een scheve situatie dan ook relatief snel rechttrekken.

Annabelle vraagt om de drie uur eten, ook ’s nachts. Soms valt ze tijdens het voeden in slaap, vaak ook niet. Als dat niet gebeurt, wordt er vaak helemaal niet meer geslapen. Overdag vind ik dat geen probleem, ’s nachts daarentegen… Als ze eet en dan slaapt, hoor je mij niet klagen. De enige slechte eigenschap die ze tot nu toe heeft, is dat ze mij belet in mijn bed te kruipen. Ongeacht om hoe laat ik dat wil doen, ongeacht of de jongedame zelf slaapt als ik naar boven trek of niet, ongeacht of ze nog een voeding krijgt of niet … als ik in mijn bed stap, worden er plots hevig gemolenwiekt, gedraaid en gewroet en na een tijdje gehuild.

Het is zotjes om te zien hoeveel er al veranderd is op die zes weken tijd. Ze begint te volgen met haar ogen en kijkt geïnteresseerd als we met iets bezig zijn. We weten hoe we haar rustig kunnen krijgen als ze krampen heeft. Ze is steeds vaker wakker. Ze groeit als kool en zelfs sommige kleine maatjes 56 worden al wat krap. We krijgen een beetje een idee van wat haar kalm houdt (het muziekje van haar mobiel) en van haar karakter (ongeduldig).

Het blijft schitterend lopen tussen Kasper en zijn zus en dat blijft heerlijk. Hij claimt haar, het is ‘zijn’ Annabelle, hij ‘moet’ ernaar kijken, ‘moet’ haar haar tutje geven en ‘moet’ haar op zijn schoot hebben. Het is zalig om hem tegen haar bezig te horen over zijn belevenissen. Wij genieten met volle teugen.

Hopelijk kunnen we dat in de komende periode gewoon blijven doen. Genieten van haar, van hem, van elkaar… Ik kijk er alvast naar uit!