Losse flarden ft. as we speak.

  • Ik schrapte recent elke vorm van hobby, want het zoeken naar gaatjes in de agenda en het goochelen met oppassers maakte het allemaal veel te stresserend. Ik deed het met pijn in het hart, maar ik kreeg toch het gevoel dat het genot van de hobby niet meer opwoog tegen al het gedoe errond.
  • Ik startte een heuse opruimslag en twee ritten met een propvolle wagen verder richting containerpark zorgden er dan toch voor dat er hier en daar toch al eens een plekje leeg is op een rek of in een kast. Nog te doen: vooral de kleerkasten drastisch uitmesten en de keuken zo te zien reorganiseren dat het aanrecht niet continu propvol hoeft te staan. 
  • Ik was toch zo tevreden van de my shopi-app, aangezien ik daar onder andere een lijst kon aanleggen van onze voorraden, met vervaldatum en al. Ik scande alles ijverig in en de echtgenoot was zowaar bereid mee te scannen elke keer er boodschappen waren gedaan. En toen wou ik een item verwijderen en drukte ik per ongeluk op ‘delete all’. Geen mogelijkheid tot terugdraaien van die actie, zo bleek. Ik heb nog niet de moed gehad om er opnieuw aan te beginnen…
  • De tijd die ik hoopte te winnen door hobby’s te schrappen, werd meteen zesdubbel ingepalmd door bezoekjes aan de kine. Al sinds november had ik met regelmaat van de klok veel last van mijn nek en schouder. Een osteopate bracht dan wel wat soelaas, maar de pijn kwam steeds sneller terug en aangezien zo’n osteopaat toch alles behalve gratis is (58 euro per keer, niets terugbetaald), trok ik nog maar eens naar de huisdokter. ‘Dat zit hier allemaal muurvast, mevrouw’, zei hij en schreef me prompt 18 beurten kine voor. Hij zei dat een kinesist  dat ging losmasseren en ik zag dat wel zitten. Alleen… losmasseren, het zal wel zijn. De kinesist blijkt vooral met dry needling te werken en steekt dus naalden in de pijnlijke spier en kotert er dan wat op los. Ontspannend is het in geen geval, want het doet echt pijn. Het is te verdragen, maar je bent toch voortdurend op je hoede voor de volgende ‘steek’. Nadien heb je twee dagen megaveel spierpijn, maar ik moet wel toegeven dat ik denk te voelen dat bepaalde spieren toch al wat losser zijn. ‘Het is echt heel erg  nodig’, zei hij en als opdracht gaf hij me wat oefeningen mee en daarnaast zei hij: ‘en ontspannen he’. Oei. Hij ging me daar in de toekomst, als hij dus eerst die spieren terug wat meer beweeglijkheid heeft gegeven, mee helpen, zei hij. Ik ben benieuwd. Nu moet ik dus twee keer per week mij in bochten wringen en vroeger van mijn werk vertrekken om mij daar wat te kunnen gaan laten martelen. 
  • De kindjes zijn plots allebei bezeten van boekjes lezen. Vooral bij Annabelle is dat echt non-stop. Je hebt je laatste bladzijde nog niet gelezen of ze springt uit de zetel om met een nieuw boekje te komen aandraven. Kasper heeft dan weer als favoriete onderwerp de Sint. Tsja… 
  • De echtgenoot en ik trokken naar Rotterdam en waren compleet verzopen. Toch genoten we er wel van. Alleen al eens kunnen eten en babbelen zonder zeventwintig keer van uw stoel te moeten of zonder kind dat plots allerlei ‘interessante dingen’ moet vertellen als we eens langer dan drie seconden tegen elkaar bezig zijn, was goddelijk. De ononderbroken nachten en gewoon kunnen slapen tot 10u deden de rest. 
  • Mijn lijf schreeuwt weer langs alle kanten dat het te veel wordt. De vervangende huisarts waarbij ik daarover iets liet vallen, ging wat drastisch te werk en trok ook overhaaste conclusies. Met een voorschrift voor medicatie en een veel te voorbarige diagnose stond ik daarna wat verbijsterd terug buiten. Over een goeie week moet ik terug, naar mijn eigen HA deze keer, en dan ga ik het toch nog eens opnieuw bespreken. Wish me luck dat hij mijn redenering en argumentering volgt… 
  • Het is hier 6u ’s morgens en ik hoor beneden allerlei dierengeluiden. Een leeuwenbrul, een paard, een poes, een hondje, … Ons Bellie heeft de dieren ontdekt en wordt er helemaal wild van. Waarom is dat eigenlijk dat die kinders eerst die geluiden kunnen en dan pas het woord? 
  • Kasper vertelde me gisteren iets vreemds. Ik vroeg naar een meisje uit zijn klas en zijn antwoord: ‘Maar ik vind die niet leuk, want die is zwart.’ Unk?! Gelukkig kwam er dan nog achter dat J. ook zwart is en dat die wel zijn liefste vriend is. Ik moest dus op 3 jaar al beginnen preken dat het toch niet uitmaakt welke kleur mensen hebben en dat hij S. mss niet zo leuk vindt, maar dat de oorzaak daarvan daarom niet haar huidskleur is. Ik was toch wel lichtelijk verbijsterd. Wat doorvragen later wist ik dan ook dat hij niét schijnt te zien welke kindjes er geel zijn en welke bruin en welke andere wit. (De andere zijn allemaal zoals mij, zei hij.) Bovendien zag hij niét dat A., een halfbloed van een andere klas, ook best zwart is. Ik begin dus ergens te vermoeden dat iemand het specifiek over de zwarte kindjes in zijn klas gehad moet hebben en daar toch wat vreemde uitspraken over moet gedaan hebben. Pfff. Ik had toch gehoopt dat dit soort dingen wat langer zouden uitblijven, tot we er wat zinnigere gesprekken over konden voeren. 
  • Laatst mocht ik trouwens ook gaan uitleggen hoe de kindjes er komen. Eh… 
  • Kasper ontdekte dan toch eindelijk zijn loopfiets. Hij oefende eens een middag met oma en vond het de max. Sindsdien moet die fiets te pas en te onpas bovengehaald worden. We hebben helaas niet zo vaak de mogelijkheid om daar echt mee op pad te gaan, dus ligt er nu standaard een loopfiets op mijn passagierszetel. In mijn koffer past hij niet namelijk. Op deze manier kan hij de korte afstanden van de parking naar school of van school naar de winkel fietsend afleggen. 
  • Er is trouwens een heuse ‘incentive’ aan verbonden. Als hij goed met zujn loopfiets overweg kan, krijgt hij de felbegeerde fiets met trappers op zijn vierde verjaardag. Hij heeft besloten dat het er eentje van Paw patrol gaat worden trouwens. Hmm. We zullen zien…
Advertenties

As we speak.

  • zijn er hier veel gezondheidsperikelen en die bepalen zoveel. Een echtgenoot die zo vaak vanalles heeft, dat ik vaak stiekem bang ben dat er meer aan de hand is. Daardoor zijn de weekenden niet vaak momenten om eens ergens de schouders onder te zetten, maar meer eindeloze dagen waarin ik op mijn eentje probeer de kroost te temmen. Er waren twee kleine operatietjes voor mezelf, niks ergs en niet veel last, maar je bent toch niet direct terug volledig mobiel. Er is de dochter die terug begon te piepen en kraken van zodra we stopten met puffen. Opnieuw gestart dan maar, met pijn in het hart. Er is ook het vooruitzicht van een operatie bij Kasper. Heel routine allemaal, zijn poliepen en amandelen worden verwijderd en hij krijgt twee buisjes. Ze zouden daar toch 10 dagen last van kunnen hebben en ik weet niet zo goed hoe we dat uitgelegd moeten gaan krijgen. Voor mijn lief staat er ook nog een slaaponderzoek gepland. We spijzen de portemonnee van de dokters weer goed hier!
  • we houden ons ook bezig met het nieuwe huis. Momenteel is de moed me even in de schoenen gezonken. Doordat we verkeerde informatie kregen, moet alles nu anders en niet in goeie zin. Zelfs in die zin dat het anders misschien wel een ‘nee merci’ was geworden. We moeten voort, dus we maken er het beste van… maar het pikt toch even.
  • moet ik nog een doopfeest geregeld krijgen. De datum ligt vast, nu nog zorgen dat de genodigden ook iets te eten kunnen krijgen. Het zou wel al helpen als de zalen die je aanschrijft eens zouden willen antwoorden.
  • lopen de frustraties op werkvlak hoog op. Dit keer omwille van een IT-probleem dat al anderhalve maand speelt en grote impact heeft op onze manier van werken. Oplossingen schijnen zeer moeilijk te vinden, dus wij zoeken wanhopig naar manieren om toch iets afgerond te krijgen. Het helpt niet om de moed en de zin erin te houden.
  • loopt het schooljaar al ten einde en dat zal toch raar doen. Wat is ons patatje op dat jaar gegroeid! Fysiek, maar ook mentaal. Het is fijn om te zien dat hij toch wel een hoop vriendjes heeft (of ja eh, vooral vriendinnetjes), dat hij blijkbaar goed meedoet en dat hij het meestal geweldig tof vindt allemaal. Op motorisch vlak zien we ook veel vooruitgang. Hij durft te springen en klimmen, houdt heel erg van heeeel hard lopen, hij leerde dansen (ok, daar kan hij niks van) en fietsen op een driewieler. Hij knipte er voor het eerst en schilderde heel wat werkjes bij elkaar. Kasper maakte ook kennis met allerlei tradities (sinterklaas, kerstmis, schoolfeest, pannenkoekenfeest, nieuwjaarsbrief, verjaardagen vieren en moederdag), met sprookjes (de drie biggetjes) en met theater. Het zal moeilijk zijn om hem duidelijk te maken hoe lang het zal duren tot het weer school is, dat hij naar een andere juf gaat en dat het merendeel van zijn dikke vrienden niet meer in zijn klas zal zitten. De vakantieopvang is gelukkig min of meer geregeld, dus hopelijk houdt dat zijn hoofdje daar zo wat van weg.
  • doe ik momenteel niets meer van hobby. De zetel is mijn grote vriend en ik besluit steeds vaker gewoon goed op tijd in bed te kruipen. Ik schaam me er niet voor. Dat betert ooit wel weer.
  • netflix werd ook wel weer herontdekt. Ik keek het hele nieuwe seizoen van Orange is the new black en samen met de man zijn we aan House of cards begonnen. Ik ben er niet wild van, maar kijk. We rondden ook al The bridge af. 
  • zoeken we moedeloos naar een manier om Annabelle langer te laten slapen. De laatste weken is ze wakker voor vijf uur en dat is echt te vroeg. We moeten dan ook nog meteen opstaan, want anders wordt Kasper ook wakker en die kan zijn slaap echt wel gebruiken. Het zal allemaal wel wezen dat de ochtendstond goud in de mond heeft, maar zelfs om zes uur vind ik het moeilijk om dat zo te voelen.
  •   zoeken we even wanhopig naar een oplossing tegen vliegen. Ik probeerde al een zelfgemaakte val, lavendelkaarsen, een zelfgemaakt blad met omgekeerde plakband en deze nacht staken we een machientje in het stopcontact. Nog steeds vliegen hier een stuk of zeven van die rotmormels rond. Ik moet niet met iets van eten bezig zijn of ze staan er allemaal. En zelfs gewoon in de zetel zitten lukt niet zonder dat ze continu rond je hoofd brommen en op jou rondkruipen. Zot word ik daarvan! Dat een vlieg maar een dag of desnoods enkele dagen leeft, is trouwens een fabeltje. Tenzij we met nakomelingen te maken hebben, maar dat vind ik pas een héle enge gedachte…
  • deed ik zesentachtig pogingen om nog eens op dieet te gaan, maar het lukt niet echt. Ik kocht allerlei boeken ivm het DASH-dieet, omdat dat ook zou helpen tegen hoge bloeddruk. Aangezien die zelfs met verdubbelde medicatie te hoog blijft, wilde ik dat wel een kans geven. Alleen zou ik niet weten hoe ik dat allemaal geregeld krijg op drie minuten, bij wijze van spreken, dus voorlopig doen we niets. Ik probeerde toch al minder prefab-eten te kopen (microgolfmaaltijden ed) en hield dat mischien 3 dagen vol. Ik maakte plannen om de dag voordien al voorbereidselen te treffen voor het avondeten, maar aangezien ik niet weet wat daarbij het gerecht compleet om zeep helpt en wat prima kan, laat ik het ook maar. Zodra mijn hand terug volledig bruikbaar is (normaal gezien volgende week zondag), maak ik er toch nog eens werk van..
  • wachten we op het werk op ‘een grote aankondiging’ die er in juni zou komen. Met angst en beven, maar tegelijkertijd willen we stilletjesaan wel eens gaan weten hoe of wat. 
  • ben ik met ynab gestart en toch ook alweer gestopt. Ik vond het schitterend, maar in plaats van rust in mijn hoofd kreeg ik er vooral stress van. Het leek constant alsof we diep in het rood gingen, terwijl dat echt niet het geval was. Misschien deed ik iets fout, misschien lag het gewoon aan mij of aan het feit dat wij wel al redelijk bewust met ons geld omgingen, maar ik werd er echt ongemakkelijk van. Ik ga nu wel een excelsheet aanleggen om bij te houden wat we uitgeven en zo te zien waar we zouden kunnen besparen als het nodig wordt in de loop van het hele nieuwbouwverhaal. Dat zou niet nodig moeten zijn, maar een mens weet maar nooit… 
  • proberen we hier zo veel mogelijk te genieten van het mooie weer. We eten vaker buiten en trekken in het weekend vaak met de kroost naar de tuin. Annabelle is nog niet helemaal mee in het verhaal, maar Kasper vindt het geweldig!

 

As we speak.

Het was al een hele tijd geleden dat ik nog eens een As we speak deed. Bij deze dus! Oh, en deze post was eigenlijk al gisteren geschreven, maar mijn internet gaf dus de geest net toen ik hem online wilde zwieren. Ik kroop dan maar eens echt vroeg in bed en dat deed anders ook enorm deugd!

Kijken naar Thuis en Occupied. Thuis is voor ons iedere dag de start van de zetelhangavond en een mens kan ermee bijkomen van een lange, hectische dag. Occupied zijn we geheel per ongeluk beginnen kijken en ik ben er ook nog niet uit of ik er wild van ben. De echtgenoot alvast wel, want hij vindt het iedere keer jammer dat de tweede aflevering ook al gedaan is. Intussen heb ik ook alweer een aantal afleveringen van Grey’s Anatomy staan om eens te bekijken. Geen idee welk seizoen het is, wie er weer met wie zal samenzijn en dat soort grapjes, maar ik kijk er al naar uit. Waarschijnlijk begin ik er woensdag aan, als mijn lief is gaan badmintonnen.

Lezen loopt redelijk vlot de laatste paar weken. Dankzij de app Verborgen parels las ik zowaar zes boeken! OK, vijf, want ‘Joe Speedboot’ vond ik te vreselijk en heb ik aan de kant gezet. Ik las met plezier ‘Een mens is genoeg’ van Els Beerten, ‘Hard hart’ van Ish Ait Hamou, ‘Iris was haar naam’ van Tony Coppers, ‘De stiefmoeder’ van Renate Dorrestein en ‘De buitenkant van meneer Jules’ van Diane Broeckhoven. Het is nu weer even wat stilgevallen, maar ik hoop in de komende weken toch ook nog ‘Suikerspin’ van Erik Vlaminck, ‘Problemski Hotel’ van Dimitri Verhulst, ‘De overgave’ van Arthur Japin en ‘Contrapunt’ van Anna Enquist gelezen te krijgen. Daarmee zou ik dan ook meteen bijna in de helft van mijn persoonlijk gesteld doel (20 boeken) zitten voor 2016. Misschien niet zo slecht, als ik bedenk wat een baby met mijn leesdebiet deed de vorige keer. 😉

Uitkijken naar de twintigwekenecho donderdag! Niet alleen om te weten te komen of alles nog steeds in orde is met de baby, maar ook omdat we hopen te weten te komen of het hier over een zoon dan wel een dochter zal gaan. Bij de vorige echo lag het kind namelijk met het gezicht naar beneden en dan nog met de navelstreng tussen de beentjes gedraaid … dus er kon geen uitsluitsel gegeven worden. Verder kijk ik ook erg uit naar volgende week, want dan heeft de echtgenoot een weekje vrijaf. Dat brengt toch weer wat meer rust in de dagen; hij brengt mij en Kasper naar onze bestemming, daardoor kunnen we minstens een uur langer slapen, we kunnen ’s avonds op een menselijk uur eten en dat eten klaarkrijgen is ook minder een opdracht, omdat hij de kleine een beetje kan entertainen of wie weet zelf kookt. Daarnaast kan hij overdag hier en daar al iets in het huishouden doen, zodat het voor mij na kinderbedtijd echt gewoon relaxen geblazen is.

Bezig met bedenken wat er nog allemaal moet gebeuren voor de baby zal arriveren (nog veel!); nadenken over hoe we het huis kunnen reorganiseren en minder rommel kunnen creëeren; zwangerschapskleren in mijn kast te leggen (of toch op een plankje daarvan) en mijn gewone kleren meteen eens uit te mesten; een begin van potjestraining; het voorbereiden van een verjaardagsfeestje op het einde van de maand.

Genieten van mijn zoon! Hij was het afgelopen weekend echt heerlijk, in die mate dat ik voor het eerst echt spijt had dat ik maandag moest gaan werken en hem aan een ander moest uitbesteden. (Door dat hier nu te schrijven, roep ik natuurlijk over mezelf af dat het volgende weekend een ware hel zal worden ofzo.) Zelfs toen hij besloot niet meer te slapen tijdens de middag, bleef hij heerlijk vrolijk. We werden zo trouwens ook op een hilarisch hoorspel getrakteerd via de babyfoon. Heelder verhalen hoorden we hem vertellen; de namen van personen die we gezien hadden kwamen voorbij, tv-programma’s passeerden de revue en plots hoorde ik zelfs ‘beer broodje hihihi hahaha’. Moeder en vader gniffelden toch eerst even voor we hem uiteindelijk maar terug uit zijn bed haalden. Ik geniet ook van mijn allerliefste echtgenoot. Hij is een zalige papa voor Kasper, doet bijna alle pampers als hij thuis is, doet zijn aandeel in de ochtendroutine, probeert iedere avond mee de zoon klaar te krijgen voor zijn bedje, we doen afwisselend de nacht aangezien onze zoon nog steeds weigert echt door te slapen, … . Daarnaast vind ik het natuurlijk ook heerlijk om met hem te zitten lachen of hier en daar eens een diepgaander gesprek te voeren. De laatste tijd gaat hij zelfs mee wat vroeger naar bed, zodat we daar ook nog een babbeltje kunnen slaan. (Zou het voetbalseizoen stiekem afgelopen zijn ofzo?)

Eten proberen we terug wat gezonder te doen sinds Nieuwjaar. De afgelopen dagen was dat iets minder een succes met een laat nieuwjaarsfeestje met pannenkoeken, een uitgebreide brunch op locatie, een bezoekje aan de Lunch Garden mét frietjes en maandag nog verloren maandag met worstenbrood. Toch at ik ook al komkommer met avocado en vis, komkommersla met een andere vis, kerstomaatjes, ik maakte kip met koude groentjes voor mijn mannen en verse soep. Ook deze week staan er vooral simpele en toch gezonde dingen op het menu. Alleen blijft een lunch preparen altijd een hele klus met een klein patatje dat bij zijn ochtendfles zo graag op mama haar schoot zit en dan graag nog een beetje blijft nasoezen.