De zomer – week vijf.

Op voorhand was ik niet meteen overdreven enthousiast bij het vooruitzicht aan een hele week thuis met Kasper. Dat klinkt waarschijnlijk slecht en schandalig, maar eerlijk gezegd … so be it. Kasper had het de laatste weken nogal lastig met mij en verkoos dus altijd zijn vader boven mij. Als ik probeerde iets van hem gedaan te krijgen, was het antwoord standaard koppig ‘nee’. Hij wilde niks, hij werd om de drie seconden woest en de sfeer zakte meestal dus vrij snel als een pudding in mekaar. Ik gok ergens dat het feit dat ik hem bij zijn operatie ‘naar de slachtbank heb geleid’ en dat ik nadien ook degene was die vanalles van hem moest vragen terwijl hij alleen maar ellendig in een hoekje wilde liggen, deze toestand mee heeft uitgelokt. Ik neem hem dat ook niet kwalijk, maar leuk is toch anders.

Naast Kasper bezighouden, wilde ik toch ook graag het een en ander gedaan krijgen in huis. Onze voorraadkast eens uitmesten (hoogdringend nodig!), de kleerkasten van de kinderen van te klein gerief ontdoen, Annabelle haar kleertjes van beneden verhuizen naar haar kast (wat dus ook betekent dat we ze vanaf nu boven moeten aankleden ipv beneden), de speelgoedbakken eens volledig uitmesten en de box leegmaken en verpatsen. Daarnaast hoopte ik ook nog mijn keuken eens onder handen te kunnen nemen en ‘de administratie’ gedaan te krijgen. Daarnaast hoopte ik toch ook hier en daar wat rust te krijgen, want die had ik wel eventjes heel hard nodig …

Maandag had ik Kasper al uitgeleend aan zijn oma. Die had ook zijn neefje A. uitgenodigd, want die twee pagadders samen, dat is meestal dolle pret. Het plan was om met die mannekes naar de binnenspeeltuin te gaan, maar toen ze daar dan aankwamen, bleek die gesloten. Ik smste nog wat over en weer met mijn moeder om andere suggesties te doen, maar uiteindelijk besloot ze het binnenspeeltuinplan maar te laten varen. Ze gingen naar de gewone speeltuin en in de namiddag trokken ze ook nog naar ‘het bos’, een stuk grond van een vriend van mijn moeder. Daar mochten ze met een kruiwagen rijden en met de bal spelen en appels rapen, meer hadden ze niet nodig. Ze kregen zelfs een ijsje!

Annabelle ging een extra dagje naar de crèche en ikzelf was thuis. Oh, heerlijk, rust! Uhm … Ik begon ‘s morgens al meteen op te ruimen, vanalles overhoop te zetten, de voorraadkast onder handen te nemen, hier en daar al een kleerkast uit te mesten … In de namiddag kwam mijn schoonmoeder langs om te strijken en dan voelde ik me nu toch ook niet voldoende op mijn gemak om zelf even in mijn zetel te liggen of een dutje te doen. Ik maakte dus een broodpudding en een provençaalse gehaktschotel dan maar. De voorbereidingen gebeurden wel terwijl ik met een half oog nog wat afleveringen van Call the midwife bekeek. Toen ik daarmee klaar was, was het alweer tijd om beide kindertjes te gaan ophalen. Ze hadden het allebei prima naar hun zin gehad, ik had toch veel werk verzet, dus dit was al bij al een goeie dag. Intussen had ik ook de box te koop gezet én verkocht gekregen. Hoera!

Dinsdag had ik afgesproken met een vriendin om met haar vier kinderen samen naar de zoo te gaan. Ik wilde dat sowieso al eens doen, want op dinsdag komt mijn schoonmoeder poetsen en dan lopen we in de weg. Zij wilde nog eens afspreken, dus waren dat meteen twee vliegen in één klap. In de voormiddag ruimde ik nog wat op, Kasper keek nog naar zijn geliefde Paw Patrol en liep Moeke wat voor de voeten, eh, hielp Moeke bij het poetsen. Hij deed zelf zijn boekjes en zijn knuffels en dartelde voor de rest wat rond met de plumeau. Om een uur of elf trokken wij tweetjes met de bus naar de stad. De bus is toch altijd nog een belevenis voor de kleine vent, hij vindt dat helemaal super. Ik had al besloten dat we samen eerst in de Quick gingen eten. Kasper smikkelde er vlijtig frietjes met véél mayonaise en kipfingers, ik at een hamburger en wat frietjes en we waren weer voldaan. Zo twee keer op een jaar kan dat me toch wel smaken. Toen was het tijd om naar de zoo te gaan. Kasper had geluk, want hij mocht kiezen naar waar we gingen, zei ons gezelschap. Hij was namelijk een man met een missie … Hij moest en zou mij de slurfhondjes laten zien. Die zaten altijd in het apengebouw en hij keek eigenlijk naar niks of niemand, maar wilde meteen naar hun hok stormen. Ik hield hem nog wat tegen en uiteindelijk kwamen we dan aan hun hok … maar ze waren verhuisd! Grote teleurstelling … Gelukkig kwamen ze later toch nog tegen in het mensapengebouw. Dan wilde Kasper graag naar de koala’s. Helaas was er recent eentje overleden en daarom had de andere rust nodig en die kon je dus niet bezichtigen. Bummer twee. Gelukkig hebben we wel de giraffen gezien en de olifanten, waren de nijlpaarden paraat en konden ze veel pinguins zien. Er waren vogeltjes die in hun hokje bleven zonder glas, omdat de gang donker was. We zagen de beren en de doodskopaapjes en belandden uiteindelijk nog in de zeeleeuwenshow. Toen Kasper die de eerste paar keren zag, sprong hij regelmatig recht van enthousiasme. Dat was er nu toch wel wat af, al zei hij wel dat hij het leuk had gevonden. We bezochten nog wat vogeltjes, zagen de zebra’s nog en toen was het tijd om naar huis te gaan. We moesten immers Annabelle nog gaan ophalen en de betrouwbaarheid van de bussen laat ook soms wat te wensen over … Ik wilde dus zeker op tijd vertrekken. De bedoeling was dat we in het winkeltje nog een dier gingen kopen (hij koos een doodskopaapje – zo een aapje als Pippi Langkous, mama!) en daar ook nog even naar de wc zouden gaan … alleen bleek die wc daar helemaal niet te zijn. De dichtsbijzijnde was … helemaal terug in de zoo. Wij dus terug naar binnen, naar die wc gestormd en dan via een kleine shortcut terug naar de uitgang. Dan zijn we naar de bus gestormd, die gelukkig vrij snel kwam en waar we ook gewoon konden zitten. Kasper was helemaal uitgeteld, maar dat kon ik nu nog wel begrijpen. Hij wil de laatste tijd niet meer stappen en ik had dit keer geen buggy mee … Van het stuk 12u30 tot 16u heeft hij het merendeel gestapt, al betekent dat natuurlijk wel dat ik hem toch nog ongeveer een uur in totaal heb gedragen of in mijn nek heb gezet. Ik was dus ook een beetje gesloopt … We waren ruimschoots op tijd thuis, we haalden Annabelle weer af van de creche en trokken naar huis. Toen we daar aankwamen, was de echtgenoot er al en konden we dus gelukkig snel eten.

Woensdag moesten we in de namiddag op controle bij de NKO-arts. In de voormiddag speelde Kasper voor het eerst een paar keer op zijn eentje boven of beneden, terwijl ik op een andere verdieping vanalles aan het doen was. Mijn werkzaamheden konden zo weer wat vorderen. Ik kreeg wel ook een hoop telefoontjes van de echtgenoot, want er liep voor de verandering weer eens vanalles mis met de regelingen voor het nieuwe huis. Daar zal ik misschien nog wel eens een apart topicje aan wijden … Laten we het erop houden dat het er op een bepaald moment begon op te lijken dat het allemaal niet meer door zou kunnen gaan. Kort voor de middag gingen we samen naar het ziekenhuis, waar we in de cafetaria nog iets aten. Ik lachte me een breuk met die kleine … Het is toch heerlijk om de wereld door hun ogen te zien. Toen belde de echtgenoot met een volgende update en het lachen verging me wel. Er zou een oplossing gevonden zijn, maar die zou dan wel inhouden dat we met het huidige voorstel van de bank akkoord moesten gaan – niet omdat dat perse moest maar omdat er geen tijd meer was om wijzigingen aan te vragen – en dat we daardoor ipv enkele maanden helemaal op het eind van de rit plots bijna twee jaar een dubbele afbetaling zouden moeten doen. Dat was dus hetgeen ik nooit had gewild en wat ik wel tienduizend keer had gevraagd of en hoe we dat konden vermijden …

Gelukkig was bij de NKO-arts wel alles in orde. Kasperito hoort duidelijk beter, zijn keel/amandelen zagen er prima uit en ook in zijn neusje was duidelijk veel meer ruimte om te ademen. Dat hadden we ook al wel gemerkt, dat daar een gigantisch verschil op zat. Alle ellende was dus niet voor niets geweest. Het enige waar ik niet mee kon lachen, was dat ze nu plots zeiden dat hij wel nog een paar weken zijn oren droog moet houden. Ik heb vanaf het begin gezegd dat hij volgende week naar center parcs zou gaan en dat we wel graag zouden hebben dat hij dan gewoon kon gaan zwemmen. ‘Geen probleem, mevrouw, vanaf dat u op controle bent geweest en dat we hebben gezien dat de buisjes goed open staan, mag hij gaan zwemmen zoals alle andere kindjes.’ En nu dan weer dit … Na veel vijven en zessen zou het dan toch mogen, maar liefst met een badmuts en anders mag hij zeker niet een meter onder water gaan zwemmen ofzo. Uhm, ik denk nu niet dat de gemiddelde driejarige dat doet, wel? Vooral bij het haren wassen is het toch echt wel belangrijk dat er geen schuim in zijn oortjes terechtkomt en dus moet hij met twee bekers erop zitten als we het haar afspoelen. Ok dan … Omdat Kasper best weer flink en stoer was geweest, kreeg hij van mij een ballon van Paw Patrol uit het winkeltje van het ziekenhuis. Daar heeft hij dan zo ongeveer de rest van de middag mee zitten spelen, terwijl hij ook ronsprong in de zetel. Ik ruimde nog wat op en bereidde het avondeten al wat voor. Ik was weer helemaal enthousiast; zulke dagen vind ik wel prima!

De bedoeling was dat ik donderdag me dan eens écht met hem ging bezighouden. Weet ik veel, samen koekjes bakken, eens gaan fietsen, boekjes lezen, een spelletje spelen, eventueel schilderen (de horror!), … Alleen was er dan uit de hele toestand rond het huis van woensdag uitgekomen dat we op donderdag sito presto bij de immotheker onze lening moesten gaan ondertekenen, zodat we hopelijk alles nog tijdig rond zouden krijgen. Annabelle besloot om 3u30 dat het wel een goed moment was om op te staan en dus zat ik ongeveer tien minuutjes later met madame beneden. Uiteindelijk sliep ze af en toe nog wel wat bovenop mij, maar ik deed geen oog meer dicht. Ik was dus geradbraakt. Kasper keek nog wat tv en zoals te denken was, viel ik in slaap. Ik had hem al gewaarschuwd dat ik vijf minuutjes wilde slapen en dat hij mij mocht wakker maken als er echt iets was. Na drie kwartier waren zijn afleveringen Paw Patrol gedaan en vroeg hij of ik er nog eentje wilde opzetten … wat ik deed en daarna viel ik prompt weer in slaap. Nog eens een half uur later werd ik pas echt wakker. Arm manneke! Hij zei wel dat hij het niet zo leuk vond, maar hij had me toch maar laten liggen slapen. Hij had dan wel een heel pak cent wafers opgegeten én de kruimeltjes over mijn zetel uitgestrooid, maar daar kon ik natuurlijk niet echt boos om zijn. Dan had ik maar wakker moeten blijven … Uiteindelijk was het enige dat we nog samen konden doen, op de fiets springen en broodjes gaan halen voor ‘s middags. Hij kreeg dat van hem uiteraard niet meer op, want hij had dus al die koeken al opgesmoeffeld. Toen het lief thuiskwam, at die ook nog vlug vlug zijn broodje en toen brachten we Kasper naar zijn opa. Die was net terug van vakantie en kon hem dus wel eventjes bijhouden. Hem zo 2,5u stilhouden daar bij die immotheker, dat was toch wel wat veel gevraagd geweest, denk ik. Gelukkig verliep alles bij de immotheker goed, het bleek ook niet te kloppen dat we metéén moeten dubbel betalen (wel na 1 jaar) en als we nu nog geregeld krijgen dat alles ivm de schulsaldoverzekering op tijd in orde geraakt (ik moet extra vragenlijsten laten invullen owv diabetes, dus het zal er nog om spannen), dan zou het zomaar toch nog allemaal goedkomen. Nadien haalden we Kasper op bij opa, gingen we samen Annabelle van de crèche halen en om te vieren dat we eindelijk eens het contract hadden ondertekend, aten we pizza’s van dr. Oetker. Ik vond het wel heel erg jammer dat ik nu zo weinig tijd met Kasper had doorgebracht. Het ventje had zich zo flink alleen beziggehouden, maar dat was nu ook weer niet helemaal de bedoeling geweest … ‘s Avonds werd de box dan opgehaald en we hadden plots terug heel wat meer ruimte in onze woonkamer. Het einde van een tijdperk toch een beetje!

Vrijdag ging Kasper dan een hele dag naar Moeke en Annabelle ging weer naar de crèche. Deze dag wilde ik eigenlijk alle werkjes afmaken, maar het lief beval me uit te rusten. Het probleem bij mij is; eens ik daarmee begin, geraak ik niet meer in gang. Ik had me dus eventjes in de zetel gezet en een aflevering van Call the midwife gezien (gebleit dat ik al heb met die reeks!) en toen plots eh … was het tijd om de kindjes te gaan halen. Oeps. Ik had zelfs geen tijd gehad om een dutje te doen! Ik heb me wel in de voormiddag beziggehouden met het opzetten van een YNAB-account. Dat had ik afgedongen van de echtgenoot; ik wil alles doen voor die lening, maar dan mag ik met die YNAB proberen mezelf wat gerust te stellen. Ik zal niet van elke euro komen vragen wat je ermee hebt aangevangen, maar ik mag wel ook jouw accounts bestuderen en aan mijn programma’tje toevoegen. Ik had het al eens een maand gratis uitgeprobeerd, maar ik moest toch weer wat zoeken hoe ik het het best kon aanpakken en eens je ergens iets mispeuterd hebt, is het moelijk dat recht te trekken. Bij poging drie denk ik dat ik een overzichtelijke status had … nu is het natuurlijk wel nog zaak van het allemaal up-to-date te blijven houden. In ieder geval deed ik voor de rest dus bijzonder weinig …

Zaterdag besloot ik er dan toch nog maar eens in te vliegen. Ik stond om zes uur op met de kindjes en begon in de keuken te rommelen, ik rondde het project voorraadkast af en ruimde speelgoed uit. Ik sorteerde schoentjes en gooide er een hoop weg. De kindjes hielden elkaar bezig, dus toen de echtgenoot opstond, had ik al heel veel kunnen doen. ‘Wow, die keukentafel gaat hier nog eens leeg geraken of wat?!’, riep hij verbaasd uit. Ja, het was al zo erg geworden intussen … Ik ging douchen en deed nadien nog even verder met de kindjes hun kleerkasten. Daarna gingen we naar de dreambaby voor wat kleine rommel en vooral ook voor een Trip Trap. Annabelle klimt nu altijd maar op die van Kasper, maar die is eigenlijk net te groot voor haar. Als ze daar dus af wilt, dan doet ze halsbrekende toeren en soms knalt ze ook tegen de grond. Wij roepen heelder dagen dat ze dat niet mag, dat ze eraf moet, maar het werkt niet echt … Dan kunnen we er dus maar beter ook eentje voor haar kopen en die trapjes net iets meer op haar lengte afstemmen. In de namiddag gingen we nog even op babybezoek bij mijn zus en reden meteen door naar de winkel voor een paar kleine dingen. Dan was het alweer late middag, speelden de kindjes nog wat en keken nog wat tv, ik rommelde nog wat op en toen was het etenstijd. De dag was alweer voorbij, maar hij was wel weer erg vruchtbaar geweest. Het project voorraadkast was klaar, de kinderkleerkasten waren klaar en er lag al een zak speelgoed om weg te gooien of te verkopen.

Zondagochtend mocht ik dan uitslapen (om 9u gewassen en gestreken beneden zijn, betekent dat) en daarna gingen we naar de Albert Heijn. Ik vind dat toch hoe langer hoe meer een zalige winkel, alleen hebben ze te weinig ‘light’ puddinkjes en yoghutjes. Er was wel weer héél veel ruzie met Kasper, zodat we zelfs al voor die winkel hadden gezegd dat hij zeker tot na hun bad geen Paw Patrol meer mocht kijken. Voor de lunch kwam opa eten en toen moesten we die straf al verlengen tot ‘vandaag geen Paw Patrol meer’, aangezien meneer het interessant vond om zijn vader meermaals te slaan, ondanks herhaaldelijke verwittingen. Toen Annabelle sliep, speelde Kasper dan wel flink met vanalles en nog wat. Hij haalde nog eens wat gezelschapsspelletjes nodig en koos gelukkig zijn papa als slachtoffer om die mee te spelen. Uiteindelijk kon ik zelfs nog een klein dutje doen en toen werd de juffrouw ook wakker en was het gedaan met de rust. De kindjes gingen nog met het lief in bad, ze speelden daarna nog bijna een uur in Kasper zijn kamer, eerst waren ze ‘kapotmakers’ en dan ‘werkmannen’. Ik hoefde alleen maar wat in de zetel te hangen en aanwezig te zijn, verder niks. Die twee patatjes holden elkaar achterna, Annabelle zag haar broer vanalles doen en probeerde hem dan na te apen en ze giedern het allebei uit. Zo werd een extreem vermoeiende dag (vooral mentaal dan) uiteindelijk toch mooi afgerond.

Deze week gaat Kasper nog eens op kamp, het thema is ‘curieuzeneuzen’. Dat vonden wij nu eens helemaal op zijn lijf geschreven, maar hij is er zelf precies wat minder van overtuigd. We zullen wel zien wat het geeft … Ik hoop alvast dat hij zich super zal amuseren. Voor mijzelf komt er nu tien dagen back-up aan op het werk, nu niet meteen iets waar ik naar uitkijk. Maar kijk, het moet gebeuren … Daarna heb ik dan zelf weer eventjes vrij, he.

 

 

Advertenties

Annabelle.

Ze molesteert alles wat ze tegenkomt. Ze gooit alles van tafel, of het daar nu tegen bestand is of niet. Ze houdt van stappen en zich rechttrekken, bij voorkeur aan dingen die haar gewicht niet kunnen dragen. Ze eet graag en veel en laat duidelijk horen als ze honger heeft. Ze steekt haar armpjes uit als ze gepakt wil worden en roept verontwaardigd ‘da’ als haar koek/boterham op is en wij niet doorhebben dat ze misschien nog wel eentje zou willen. Ze houdt haar fles al maanden zelf vast (als we haar een klein beetje laten liggen, that is) en dat schept mogelijkheden. Als ze in de auto huilt en het zou wel kunnen dat ze honger heeft, maak ik dus een flesje en geef het haar in haar handjes. Ze sloebert het leeg en als we geluk hebben, valt ze daarna nog in slaap ook. Niet meer persé hoeven te stoppen voor een hongerig kind, wat een gemak! Ze ligt geen drie seconden stil en een pamper of kleren aandoen is dus een hele uitdaging. Soms geven we haar wel iets van speelgoed in haar handen, maar de kans is altijd groot dat dat dan meters ver door de lucht vliegt. Tanden poetsen is niet Annabellekes ding, dus ze knijpt vakkundig haar mondje dicht. Ze laat zich niet meer doen door haar grote broer en slaakt echte oerkreten als hij van haar speelgoedje moet blijven. Soms grabbelt ze al eens iets terug uit zijn handen en maakt dat ze ermee weg komt. Hij gaat nog zijn peren zien met haar, schatten we … Ik verwacht dat ze hem vroeg of laat gewoon op zijn gezicht gaat slaan als hij iets doet wat haar niet aanstaat. Toch wordt ze helemaal enthousiast van haar broer en ze houdt ervan met hem mee te spelen. Hij laat dat best vaak toe en dan zitten ze daar naar elkaar te lachen en alleen dat al is genoeg voor nog meer gegiechel en gegier. De juffrouw heeft ook een voorliefde voor potjes … dus als Kasper zijn behoefte heeft gedaan, moeten we rechtspringen en dat leegmaken, of de miss heeft een douche te pakken. De nachten met haar kunnen heel goed zijn, maar soms ook heel slecht. Over het algemeen slaapt ze beter dan haar broer deed, maar hem kon je wel altijd kalm krijgen met een tutje of een flesje. Zij pakt de tut vaak gewoon terug uit haar mond en gooit hem boos uit bed. Of ze duwt het flesje uit haar mond en zet haar keel terug open. Op die momenten is de wanhoop wel vrij groot, want dan weet ik niet meer wat ik nog kan beginnen. Pakken helpt in mijn geval vaak ook niet, maar bij haar papa wordt ze meestal wel heel rustig. Hij blijft nog altijd haar favoriete kussen en als ze niet in slaap raakt, leggen we haar met haar doekjes bovenop hem en dan lukt het soms toch nog wel. Tot slot is de juffrouw een ontsnappingskoninging. Uit haar eetstoel klimt ze als je haar niet vast zet (gelukkig hebben we vallen tot nog toe kunnen voorkomen), als de deur openstaat, dan schiet ze ervandoor om richting trap te kruipen en als we allemaal in de zetel zitten, dan wringt ze tot ze ergens een gaatje vindt en richting grond kan geraken. Haar in ons bed leggen is ook geen optie meer, want ze gaat op tocht als ze wakker is. We willen het niet echt geweten hebben dat wij liggen te slapen en dat ons madammeke uit het bed valt …

Het is intens, het leven met onze kleine meid. Ze vraagt veel energie en elke vorm van laksheid wordt meteen afgestraft. Bij Kasper hebben we nooit moeten vrezen dat hij iets zou opeten dat niet mocht, maar bij haar … zijn we tien keer per uur bang dat ze in iets gaat stikken. ‘Annabelle, nee!’ is dan ook de meest gehoorde zin in ons huishouden momenteel. Ze begint het wel te vatten, heb ik de indruk, maar dan maar voor een half minuutje. We zijn het over één ding eens; een baby hebben we echt niet meer in huis. Ze groeit, ze kan zoveel meer, ze begint dingen aan te geven en als je haar ziet zitten, is ze niet eens zo heel veel kleiner dan Kasper. En toen gisteren de echtgenoot zei: “Ik ben toch blij dat we twee kindjes hebben”, kon ik niet anders dan dat beamen. Die twee, dat is een gouden stel. Ze zien elkaar graag, spelen flink samen en als de een slechtgezind is, kan de ander dat wel oplossen.

Ik kijk uit naar ons meisje haar eerste zelfstandige stapjes, naar haar eerste woordjes (die zitten er nog niet direct aan te komen, denk ik) en naar eens écht doorslapen. En naar de zomer, dat ze misschien eens echt kan herstellen van haar eeuwigdurende luchtweginfecties en we dus de ventolin en het gehijg en gepiep en gekraak eens achterwege kunnen laten. Voor de rest? Ze doet zij dat goed. We zijn dus best tevreden!

Zes maanden. #maandbrief

Dag Annebelleke,

Toevallig moest je vandaag net op je halfjaardag naar Kind en Gezin. Je werd helemaal goedgekeurd, hoor. Je weegt 7kg480 en bent 66cm. Voor de rest doe je wat je moet doen en dat stemt kersverse ouders toch altijd gelukkig.

Je bent de afgelopen maand veel ziek geweest. RSV en bijbehorende puffers en vooral veel gehoest, gekraak en gepiep. Dan weer een ontstoken oogje. Je neus die continu dichtzit en intussen ben je alweer aan een nieuwe hoestronde begonnen. Je darmen zijn van de RSV-medicatie ook stevig van slag geweest en dat is nog niet helemaal over. Enfin.

Maar weet je, het geeft eigenlijk niet. Je blijft een relatief vrolijke baby tussendoor. Je schatert het regelmatig uit als we doen alsof we je voet gaan opeten, je lacht nog steeds breeduit als mensen hun aandacht op jou richten en naar jou lachen, je vertelt dat het een lieve lust is en je speelt heerlijk alleen met momenten. Je kon alweer een hele tijd in beide richtingen rollen, maar je deed het bijna nooit. Afgelopen weekend kwam daar verandering in en vandaag vond ik je drie keer een meter naast je speelmat. Je hebt het dus helemaal begrepen. Het wordt hoog tijd voor de lettermat, denk ik, want je smijt je volledig en knalt dus op een bepaald moment keihard met je hoofdje tegen de grond. Vanaf dan heb je er meestal niet meer zoveel zin in.

Als je moe bent, heb je maar één ding nodig: je vader. Echt waar, dat is grappig om te zien. Hij is je persoonlijke poef en als hij dan je slaapdoekje geeft, ben je binnen de kortste keren vertrokken. Dat doekje brengt je ook op andere momenten echt rust. Zo grappig, want dat heeft Kasper helemaal nooit gehad.

Het werd stilletjesaan ook tijd om nog eens met groentepap te beginnen. Een paar keer wilden we wel, maar dan zat je met die RSV of at je slecht door je neusje, dus pas afgelopen weekend voerden we je wortelpap. Mensenlief toch, het was duidelijk dat je er klaar voor was! De eerste dag at je een halve portie en de tweede gewoon meteen een volwaardige. Dat mondje ging flink open en je leek het allemaal wel tof te vinden. Op aanraden van de kinderarts geven we je in het begin altijd drie dagen hetzelfde, zodat we kunnen zien of iets je darmproblemen bezorgt. Je hebt zeker meer last, maar nog niet extreem. Het zouden dus gewone aanpassingsprobleempjes kunnen zijn. Laat het ons hopen!

Tot slot kan ik weer niet anders dan bejubelen hoe jij en je broer samen zijn. Kasper kwam daarstraks thuis en hoorde dat wij al boven waren. “Belliee, ik heb je teruggevonden, schatteke!”, riep hij al van op de trap. Ik moest wel een beetje gniffelen (teruggevonden?? schatteke?!), maar ik werd er zo blij van dat hij je weer duidelijk had gemist. Hij wilt tegenwoordig graag dat jij op zijn schoot zit of dat je naast hem zit in de zetel en jij vindt het ook geweldig. Toen hij daarstraks al moest gaan slapen en dus zijn plekje naast jou moest verlaten, stak je echt je armpjes uit. “Elaba, waar gaat gij wel naartoe?!”, leek je te willen zeggen.

We kunnen niet anders dan zeggen dat je het gewoon goed doet, meissie. De nachten blijven eerder lastig en ik hoop dus dat daar nog relatief snel verandering in komt. Voor de rest ben je een droombaby. Voilà, zegt dat ik het gezegd heb!

Op naar de zeven maanden …

Dikke zoen,
je mama

Maandbrief: vier maanden.

Lieve Annabelle,

De afgelopen periode was een ware rollercoaster van emoties. Hoop, angst, blijdschap, verwondering, wanhoop, uitputting, trots, … . 

Kort: we probeerden AR-melk mét gaviscon en de reflux was onder controle dus het constante gekrijs hield op. Van die hele santenboetiek kreeg je wel enorm veel last van je darmen, dus in ruil kwamen er verschillende afschuwelijke brulsessies per dag. Tussenin was je wel vrolijk en trakteerde je ons de hele tijd door op lachjes, dus er bleef vooruitgang. We gooiden de gaviscon buiten en de situatie bleef dezelfde. We schakelden over naar omneo-melk, maar je herviel meteen in gekrijs. We startten met complete confort van Nan en wisten niet goed wat we moesten denken. Dat spul werkt zogezegd tegen darmproblemen, maar dat is het enige waar je bijzonder veel last van blijft ondervinden. Leuk, leuk … . We overwegen nu weer een overstap naar Novarice, omdat een arts opperde dat je misschien de koemelk minder verdraagt. We kunnen het maar proberen, zeker? Waar we bij Kasper nooit hebben toegegeven aan de tientallen soorten melk en ons bij twee hebben gehouden, stapelen zich momenteel heelder probeersels op op mij aanrecht. Een mens moet wat, he … 

Voor de rest doe je het gewoon schitterend, hoor. Als je nergens last van hebt, dan ben je supervrolijk. Je begint echt met geluid te lachen en vooral je zotte vader of broer worden daar vaak op getrakteerd. Met die laatste komt er nu ook steeds meer interactie. Je volgt hem overal met je ogen en hij heeft gelukkig ook heel veel aandacht voor je. Hij krijgt het soms wat lastig met je gehuil, maar iedere dag als ik hem uit school haal, ben jij de eerste waar hij naar vraagt. De vreugde waarmee hij kan zeggen: ‘mama, ze is wakker!’, dat is gewoon zalig. 

Waar je een hele tijd geleden al leerde rollen van je buik naar je rug, rol je nu van je rug op je zij. Het is duidelijk maar een kwestie van tijd voor je eens per ongeluk op je buik gaat terechtkomen en dat ga je de max vinden, denk ik. Als ik je op je buik leg, probeer je je namelijk al wat voort te bewegen en gek genoeg lukt dat ook. Je wriemelt zo hard, dat je plots tóch naar een speeltje kunt reiken of dat je plots met je hoofd af de speelmat ligt ofzo. Die mat is trouwens echt weer een godsgeschenk; je kunt er uuuuren op liggen spelen. Eerst sloeg je de diertjes vakkundig tot moes, nu ga je er met je volle gewicht aan hangen en stopt ze tegelijkertijd in je mond. Je bent daarin zo fanatiek, dat ik je regelmatig volledig omgedraaid terugvind. Je hoofd waar eerst je voeten waren en dat soort grapjes. Je tatert ook best veel en begint nu ook echt met boekjes of rammelaars te spelen. 

Een andere favoriet zijn doekjes. Tetradoeken, knuffeldoekjes, het maakt niet uit, maar je amuseert je er kostelijk mee. Als je wilt slapen, is dat vaak ook het extraatje dat je in je handje nodig hebt om je aan de slaap over te geven. Dat is superschattig om te zien! 

Slapen doe je al een heel pak minder dan in het begin. Er is nog niet echt een ritme in te vinden, maar we kunnen het ook niet manipuleren. Je ziet duidelijk als je moe bent en dan leg ik je weg en slaap je. Als ik je echter klaarwakker in bed zou leggen, is er geen haar op je hoofd dat eraan denkt je ogen dicht te doen. Als je moe bent, moet ik dan ook weer niet proberen je wakker te houden, want dan huil je onafgebroken. Dat begrijp ik wel, hoor, alleen is het zo pijnlijk dat je dus vaak (zoals nu) om 19u aan je nacht begint en die dan om 4u30 beëindigt. Over een paar minuutjes gaat mijn wekker af en je bent nog steeds klaarwakker en ik dus helaas ook. Het aantal uren dat ik al met jou ben wakker geweest ’s nachts, het zijn er pijnlijk veel. Ergens tussen 3u30 en 5u30 heb je eten nodig en vanaf dan ben je zeker 2u lang wakker. Klein werkpuntje, juffrouw, als je wilt dat je moeder niet een dezer instort.

Je kunt al best lang alleen spelen op je mat, en voor de rest word je graag rondgedragen op mijn heup, zodat je alles goed kan zien. Je zit ook heelngrag recht en begint dat met steun echt goed te doen. Ik kan je probleemloos rechtzetten in de zetel, even in de keuke  iets gaan doen en je nog in dezelfde houding terugvinden. Ook op onze schoot zit je het liefst recht en je bent hard aan het uitzoeken hoe je dat hoofd weg van de steun kunt krijgen. Je richt je dus de hele tijd op; op mijn schoot, in je wipper, in de maxi cosi. Die wipper zorgt er trouwens voor dat wij iedere avond kunnen eten. Tijdens het koken zit je erin en start je vaak een huilsessie, maar tijdens het eten zit je daar tussen je broer en mij en zo lang we regelmatig naar je lachen of tegen je praten, is alles ok. 

Je begint in onze gezichten geïnteredseerd te raken, je kunt met steun zitten, je doet niks liever dan tv kijken en zien wat wij allemaal doen. 

In de komende weken zal je naar de crèche beginnen gaan, prutsemie. Ik heb er geen moeite mee, maar ik ga het wel jammer vinden dat ik vrij duidelijk weet wat je wilt of nodig hebt, gewoon door zo vaak bij jou te zijn. Ik merk dat de omgeving (zelfs je vader!) daar toch vaak het raden naar heeft. Ik kwam deze week een verzorgster van de crèche tegen en die keek er echt naar uit om voor je te mogen zorgen. Ik weet dat ze dat voor Kasper ook super heeft gedaan, dus ik ben er redelijk gerust in. 

Lieve Annabelle, we zijn blij dat we het toch hebben aangedurfd om een tweede kind te krijgen. Je huilt nog altijd meer dan de gemiddelde baby, maar je laat ons ook zien hoe een tevreden baby is, iets wat we met je broer nooit gekend hebben. We zien je graag, prutsemieke, en we kijken uit naar nog een extra maand Annabelle!

Dikke zoen, 

mama

Een beetje te veel.

Even geen vaste rubrieken hier of wat nog allemaal. Het is even wat te veel. Een Annabelle die de boel bijeen krijste en vermoedelijk verborgen reflux heeft, dixit de dokter. De nieuwe melk die haar daar duidelijk mee helpt, maar dan weer voor gruwelijke darmlast zorgt. Het brullen is anders en het is duidelijk waar het vandaan komt, maar het is er nog. Vermoeiend. Dan een baby met gige koorts, een ritje spoed en dan maar meteen een verblijf van drie dagen en twee nachten. Kasper die intussen op vakantie vertrok, die daar één dag zich rotamuseerde en dan in panne viel. Koorts boven de veertig graden, vijf dagen aan een stuk. Een vervroegd vertrek van ons naar daar, want de schoonmoeder vertrouwde het zaakje niet. Na een doorwaakte nacht trokken we allemaal terug naar huis, want zo had niemand er iets aan. Weg enig verlengd weekendje weg dat we dit jaar hadden gepland met ons gezinnetje. Een doktersbezoekje later bleek het om een dubbele oorontsteking en een keelontsteking te gaan. Het duurde al te lang en hij was te ziek, dus maar weer de gehate antibiotica. Sinds vandaag komt hij er weer door, al zal hij heel wat boterhammetjes moeten eten om zijn verloren gewicht terug te winnen. En intussen wisselden we Annabelle haar melk nog eens, stopten we daarmee na drie dagen opnieuw onophoudelijk krijsen en nemen we terug de oude. Die haar die darmlast bezorgt. Ik ben moe van het nadenken hoe we dat gaan oplossen en van het zorgen voor zieke kindjes en nog zo wat gedoe. En dan beginnen we morgen ook nog eens met een nieuwe poging tot zindelijkheidstraining. Dat belooft. Even geen positief gepraat of maandbrieven of weet ik veel. Dat komt wel weer, volgende week ofzo. Of die erna.

Goud in een potteke #20.

  • Ik zit al een hele tijd op een facebookgroep voor bloggende moeders. Soms worden daar dingen gezegd waar mijn mond van openvalt en soms stormt het daar hevig (it’s internet, peoples, en bovendien een massa wijven bij mekaar), maar ik heb er toch ook al héél veel geleerd. Deze week worstelde ik met een hoop vragen na een bezoekje aan de kinderarts en ik ben zó blij dat ik daar massa’s tips vond van mama’s met ervaring op dat vlak.
  • Dat vlak, dat is Nutrilon AR en gaviscon en waarschijnlijk verborgen reflux. We overgoten dat met een sausje van Infacol, iets tegen krampen, en zowaar… we lijken stilletjesaan ook onze tevreden baby terug te krijgen. 
  • Kasper zijn laatste dagen in de crèche zijn aangebroken. Donderdag was de laatste keer dat hij zijn favoriete verzorgster zag en vrijdag kreeg ik telefoon van haar. Ja seg, ik mis die al superhard! Oh, mijn hart, jong! Ik heb dan nog niet eens goed afscheid kunnen nemen… maar waar ik voor bel: kan je hem zeggen dat ik een klein cadeautje voor hem heb gekocht? Mijn collega zal het hem dan volgende week geven. Hartjes voor kleine, onnodige attenties. 
  • De laatste keer was ik verschrikkelijk ontevreden over het resultaat bij de kapper. De kleur was veeel te licht en ook het kapsel vond ik maar niks. Even dacht ik het gewoon nooit meer te kleuren, zo zat was ik het. Gisteren trok ik naar de Kreatos, ik uitte mijn ongenoegen en zei dat ik vooral een natuurlijk lijkend resultaat wilde en liet ze hun gang gaan. Zowaar… de kleur is helemaal wat ik wilde! 
  • Nieuwe sandaaltjes waarmee ik gewoon kan gaan wandelen zonder pijn of blaren. Daar was ik nog maar tien jaar naar op zoek of zo.
  • De dochter sliep overdag regelmatig in haar mand en ik benutte die tijd voornamelijk door eindelijk aan de reorganisatie van de keuken te beginnen. Ik ben verre van klaar, maar een heel aantal kasten zijn netjes ingedeeld geraakt, spullen liggen ergens anders (en hopelijk op een handigere plek) en ik installeerde vooral dozen en mandjes om producten te groeperen. Zo hoef je niet de hele kast te doorgraven op zoek naar een pak bloem, maar moet je alleen de juiste mand tevoorschijn trekken en klaar. Hoewel de keuken er momenteel nog een beetje als een stort uitziet, ben ik toch al heel trots op wat ik allemaal al heb gedaan gekregen.
  • Annabelle die meer en meer lacht.
  • Kasper die na een nachtje logeren terug binnenstapt, mij in de armen vliegt en zegt: mama, ik vind jou leuk!

Goud in een potteke #19.

  • Een fris briesje op een loeihete dag.
  • Een schaduwrijk terras overdag en zon erop in de vooravond.
  • Als ik Annabelle moet voeden en niet meteen een tetradoek vind, vraag ik aan Kasper om er eentje te pakken. Hij laat dan meteen alles vallen en doet dat. Mijn lieve kleine helper…
  • Mijn zussen die hun neefjes meenamen naar de zoo en wisten te melden dat ze zich schitterend gedragen hadden.
  • Annabelle die doorsliep. (Eenmalig en sindsdien stond ze er plots om de 3u, maar het is wel warm he… )
  • Zebra-cakejes.
  • Een vers opgedekt bed na al die zweterige nachten.
  • Een broek op de markt vinden van 5 euro. Ze zit goed en dat is momenteelal een wonder, dus ik kocht er maar meteen 3.