De warmte.

Een mens kan erover zagen en toegegeven, dat doe ik soms ook. Ik kan immers niet goed tegen de warmte en word er helemaal ongemakkelijk van. De kindjes slapen moeilijker in, wijzelf liggen te puffen in ons bed… Geef mij maar gewoon lenteweer. Dat een jas niet meer hoeft, maar verder niet te heet.

Maar vanochtend, he, zag ik dat het binnen 25° was. Ik zette wat ramen open en momenteel zit ik te werken naast een open schuifraam met een fris briesje. Wat. Een. Genot! Waarschijnlijk zal het over een uurtje al helemaal anders zijn, maar wat is dit zalig!

Goud in een potteke #21.

  • Kasper die na een midweek vakantie met opa gewoon in mijn armen vliegt en me een dikke knuffel geeft (hij heeft zich nochtans geamuseerd, hoor!)
  • Kasper die Annabelle entertaint en haar kriebelt. Voorlopig schatert hij het uit en zij kijkt met grote ogen wat hij allemaal doet, maar ze huilt alvast niet.
  • Kibbeling van de markt
  • Het gevoel dat ik heb als ik denk aan de eerste schooldag. Wat een verschil met de eerste dag crèche. Toen was ik blij dat ik dat huilend kind aan een ander kon geven en bij mij huilde hij ook, dus behalve wat schaamte dat zij er nu mee zaten, kon ik er weinig bij voelen. Geen traan heb ik gelaten. Nu ga ik mijn vriendje missen na de vakantie, ik ben zenuwachtig omdat ik bang ben dat ze om de een of andere reden niet gaan zien hoe’n tof manneke mijn zoon is, ik weet dat hij weggaat van een plek waar hij graag was (de crèche) voor een sprong in bet diepe.. en de kans is dus groot dat er nu wél wat traantjes gaan vloeien aan mijn kant. Dat is wel wat normaler dan dat gevoellse afstaan van toen. Het maakt me blij.
  • Rondcruisen met mijn eigen auto. Echt jong! Die automaat, die maakt echt wel een wereld van verschil.
  • Merken dat ons terras een heerlijk frisse plek is op gruwelijk hete dagen.
  • Een ventilator om het binnen ook wat leefbaar te houden.
  • Annabelle die de speelmat regelmatig sloopt met een enthousiasme om u tegen te zeggen.
  • Gaan lunchen met drie dames en drie baby’s en dat eten kan gewoon in rust gebeuren. Zotjes! (En lekker!)
  • Helemaal verslingerd geraken aan een best idiote serie: saving hope. Iets met een ziekenhuis (my thing!) en geesten zien (ok, I know) en onnozele romances … maar mannekes toch, iedere dag ben ik blij dat ik de volgende aflevering kan kijken. ’t Wordt tijd dat er morgenavond een nieuwe is, want na een heel weekend is het echt al afkicken geblazen.
  • Boeken lezen. Het is moeilijk om me erin onder te dompelen, maar ik ben toch blij als het lukt een boek op enkele dagen uit te krijgen.

Goud in een potteke #20.

  • Ik zit al een hele tijd op een facebookgroep voor bloggende moeders. Soms worden daar dingen gezegd waar mijn mond van openvalt en soms stormt het daar hevig (it’s internet, peoples, en bovendien een massa wijven bij mekaar), maar ik heb er toch ook al héél veel geleerd. Deze week worstelde ik met een hoop vragen na een bezoekje aan de kinderarts en ik ben zó blij dat ik daar massa’s tips vond van mama’s met ervaring op dat vlak.
  • Dat vlak, dat is Nutrilon AR en gaviscon en waarschijnlijk verborgen reflux. We overgoten dat met een sausje van Infacol, iets tegen krampen, en zowaar… we lijken stilletjesaan ook onze tevreden baby terug te krijgen. 
  • Kasper zijn laatste dagen in de crèche zijn aangebroken. Donderdag was de laatste keer dat hij zijn favoriete verzorgster zag en vrijdag kreeg ik telefoon van haar. Ja seg, ik mis die al superhard! Oh, mijn hart, jong! Ik heb dan nog niet eens goed afscheid kunnen nemen… maar waar ik voor bel: kan je hem zeggen dat ik een klein cadeautje voor hem heb gekocht? Mijn collega zal het hem dan volgende week geven. Hartjes voor kleine, onnodige attenties. 
  • De laatste keer was ik verschrikkelijk ontevreden over het resultaat bij de kapper. De kleur was veeel te licht en ook het kapsel vond ik maar niks. Even dacht ik het gewoon nooit meer te kleuren, zo zat was ik het. Gisteren trok ik naar de Kreatos, ik uitte mijn ongenoegen en zei dat ik vooral een natuurlijk lijkend resultaat wilde en liet ze hun gang gaan. Zowaar… de kleur is helemaal wat ik wilde! 
  • Nieuwe sandaaltjes waarmee ik gewoon kan gaan wandelen zonder pijn of blaren. Daar was ik nog maar tien jaar naar op zoek of zo.
  • De dochter sliep overdag regelmatig in haar mand en ik benutte die tijd voornamelijk door eindelijk aan de reorganisatie van de keuken te beginnen. Ik ben verre van klaar, maar een heel aantal kasten zijn netjes ingedeeld geraakt, spullen liggen ergens anders (en hopelijk op een handigere plek) en ik installeerde vooral dozen en mandjes om producten te groeperen. Zo hoef je niet de hele kast te doorgraven op zoek naar een pak bloem, maar moet je alleen de juiste mand tevoorschijn trekken en klaar. Hoewel de keuken er momenteel nog een beetje als een stort uitziet, ben ik toch al heel trots op wat ik allemaal al heb gedaan gekregen.
  • Annabelle die meer en meer lacht.
  • Kasper die na een nachtje logeren terug binnenstapt, mij in de armen vliegt en zegt: mama, ik vind jou leuk!

Goud in een potteke #19.

  • Een fris briesje op een loeihete dag.
  • Een schaduwrijk terras overdag en zon erop in de vooravond.
  • Als ik Annabelle moet voeden en niet meteen een tetradoek vind, vraag ik aan Kasper om er eentje te pakken. Hij laat dan meteen alles vallen en doet dat. Mijn lieve kleine helper…
  • Mijn zussen die hun neefjes meenamen naar de zoo en wisten te melden dat ze zich schitterend gedragen hadden.
  • Annabelle die doorsliep. (Eenmalig en sindsdien stond ze er plots om de 3u, maar het is wel warm he… )
  • Zebra-cakejes.
  • Een vers opgedekt bed na al die zweterige nachten.
  • Een broek op de markt vinden van 5 euro. Ze zit goed en dat is momenteelal een wonder, dus ik kocht er maar meteen 3.

Goud in een potteke #18.

  • Koekjes bakken met de zoon. Het gebeuren moest op minder dan 40min klaar zijn, want we waren tegelijkertijd aan het potjestrainen, dus we deden het met een kant-en-klare koekjesmix van de Hema. Keisimpel en al, maar Kasper voelde zich heel wat met zijn veel te grote koksschort en zijn deegklopper!
  • Fruitsla
  • Halsoverkop besluiten naar de speeltuin te wandelen en heerlijk genieten. Veel gelach, een flink stappende zoon, een zalig weertje…
  • Ik wandelde met een lichtjes overladen buggy naar huis en blijkbaar is mijn handtas ter hoogte van de wereldwinkel gevallen. Terwijl ik nietsvermoedend Kasper van de crèche haalde en naar huis stapte, reed een van de vrijwilligers naar mijn huis om mijn tas terug te brengen. Er zat best wel wat geld in, dus het mag een waar wonder heten. 
  • Aangezien ik nog niet thuis was, gaf ze alles bij de buren af. Die bedachten zich dat ik misschien wel in paniek kon zijn (ahja, alles zat daarin en ik kon dus zelfs niemand verwittigen) en besloten mij te gaan zoeken. Ik was intussen al bijna thuis en dus sprongen ze plots uit hun auto en zwaaiden met mijn handtas. Het duurde even voor ik begreep wat dat wilde zeggen, maar ik vond het echt superlief dat ze dat hadden willen doen.
  • Hun tienjarige dochter vroeg aan haar papa of ze met ons (allez, met Kasper eigenlijk) mocht meewandelen en het was hilarisch die twee bezig te zien. Hij wilde de hele tijd tegen haar tateren en zij tegen mij. En toen we moesten oversteken, wist Kasper dat hij een handje moest geven en als vanzelfsprekend stak hij zijn handje uit naar het meisje. Daarna speelden ze nog verstoppertje rond onze auto en schaterden het allebei uit.
  • Deze is een beetje gemeen, maar toch: zien dat mijn strengere aanpak toch meer resultaat heeft dan de omkooptoestanden van de schoonmoeder.

Goud in een potteke #17.

  • Calippo’s
  • Het gezicht van Kasper toen hij zijn eerste Bumba-ijsje ooit kreeg aangereikt.
  • De zoon die thuiskwam na een dagje zoo met opa en blijkbaar nogal onder de indruk was van de zeeleeuwenshow. ‘Die eten visjes. Die spelen ook met de bal. En die maken heel veel lawaai! Die meneer blaast oppe fluitje. En die zeeleeuwen doeten zo mama! (Klapt in zijn handjes) Dan zeggen die dag Kasper.’
  • Grootvader die met zijn kleinzoon gaat voetballen. 
  • De eerste keer mosselen dit jaar.
  • Een uurtje kunnen gaan slapen, terwijl de kraamzorg Annabelle vasthoudt of op haar schoot laat slapen.
  • Buiten eten.
  • Babbeltjes met de buren. Wij hadden nooit veel contact, maar omdat ze zo zot zijn van onze kroost, gebeurt dat nu plots wel regelmatig.
  • Brandnetelthee. Een ietwat vreemd kraamcadeau, maar ik vond het wél erg lekker.
  • Mooi weer.

Goud in een potteke #16.

* het enthousiasme waarmee Kasper me tegenwoordig begroet als ik hem kom halen in de crèche en hoe hij dan ook zegt: ‘daar is Annabellieeeeee!’ (Cfr hoe wij hem soms liefkozend Kaspie noemen)

* er was een bbq bij een vriend en de dooppeter van Kasper en diens familie waren er ook. Hij ziet die mensen echt niet vaak en toch is hij daarbij volledig op zijn gemak. Hij kruipt erbij op schoot, roept hun hulp in als hij iets niet kan of durft en die mensen zijn er dan geweldig liefdevol voor hem. Intussen verliezen ze hun eigen kroost (vier koters) niet uit het oog, blussen overal brandjes en voorzien iedereen ten gepasten tijde van spijs en drank. En als we dan naar huis gaan, snikt Kasper iedere keer weer: ‘ik wult ier blijven!’, wat in zijn geval gewoon wil zeggen dat hij zich beestig goed heeft geamuseerd.

* mijn zus deed een idioot goed eindexamen zang en ze heeft er duidelijk van genoten. Zowel van het examen afleggen als van de commentaar van de jury. Top!

* iedereen die hoort dat ik een auto heb gekocht en zegt: ‘oh super, dan kan je eens afkomen / dan kunnen we eens dit of dat gaan doen / …’. Straks vind ik toch nog dat ik al die jaren precies een auto heb gemist.

* een rampzalige nacht gevolgd door een hele behoorlijke. In die mate dat op het moment van schrijven (8u20) de dochter op haar borstvoedingskussen ligt te slapen, de zoon nog in zijn bed ligt (een unicum!) en de echtgenoot en ik allebei wakker zijn. Daar houd ik dus van. Het gevoel dat je lijf zélf mag bepalen wanneer het wakker wordt en dat het niet door een of ander huilend kind gedicteerd wordt.

* ik ging met de schattige Marie en haar mama op babybezoek bij Adriaan, de laatste nieuwe telg van ons nieuwbakken vriendinnengroepje. Heerlijk hoe een afscheuring van een boekenclub (we hadden gewoon geen tijd om die boeken te lezen, maar wilden wél een stel nieuwe vriendinnen om over de kindjes en andere aspecten in het leven te tetteren) uit kan groeien tot zoiets tofs.

* ik realiseerde me plots dat ik me in geen tijden nog zo ontspannen heb gevoeld als de laatste paar weken. Ik ben extreem uitgeteld, da’s waar, maar ik kan ook schaterlachen om dwaze uitspraken van Kasper, om dolle grapjes van het lief en het lijkt een eeuwigheid geleden dat er van paniek sprake was.

* waterijsjes

* een megakom fruitsalade, door de kraamzorg gesneden

*een compleet opgeruimde keuken

*een lief dat afgelopen week meermaals een stuk vroeger dan verwacht thuisstond. ‘Tsja, het was geen file …

*ik las zowaar al twee boeken uit de afgelopen weken. Hersenloze lectuur en geen dikke pillen, maar ik ben er heel blij mee.