De warmte.

Een mens kan erover zagen en toegegeven, dat doe ik soms ook. Ik kan immers niet goed tegen de warmte en word er helemaal ongemakkelijk van. De kindjes slapen moeilijker in, wijzelf liggen te puffen in ons bed… Geef mij maar gewoon lenteweer. Dat een jas niet meer hoeft, maar verder niet te heet.

Maar vanochtend, he, zag ik dat het binnen 25° was. Ik zette wat ramen open en momenteel zit ik te werken naast een open schuifraam met een fris briesje. Wat. Een. Genot! Waarschijnlijk zal het over een uurtje al helemaal anders zijn, maar wat is dit zalig!

De ekster.

K: Mama, kijk, een ekster in de tuin.

Ik: Euh, ja, dat zou wel kunnen kloppen, maar ik weet het niet zeker.

K: Papa, dat is een ekster in de tuin, he?

P: Dat weet ik niet, jongen.

K: Moeke, dat is een ekster, he?

M: Ik weet dat niet, vent, ik ken eigenlijk niet veel vogels.

Google to the rescue dus. Ekster en afbeeldingen en … hij had gelijk.

Waar leert zo’n driejarige dat in vredesnaam? Héérlijk.

Annabelle.

Ze molesteert alles wat ze tegenkomt. Ze gooit alles van tafel, of het daar nu tegen bestand is of niet. Ze houdt van stappen en zich rechttrekken, bij voorkeur aan dingen die haar gewicht niet kunnen dragen. Ze eet graag en veel en laat duidelijk horen als ze honger heeft. Ze steekt haar armpjes uit als ze gepakt wil worden en roept verontwaardigd ‘da’ als haar koek/boterham op is en wij niet doorhebben dat ze misschien nog wel eentje zou willen. Ze houdt haar fles al maanden zelf vast (als we haar een klein beetje laten liggen, that is) en dat schept mogelijkheden. Als ze in de auto huilt en het zou wel kunnen dat ze honger heeft, maak ik dus een flesje en geef het haar in haar handjes. Ze sloebert het leeg en als we geluk hebben, valt ze daarna nog in slaap ook. Niet meer persé hoeven te stoppen voor een hongerig kind, wat een gemak! Ze ligt geen drie seconden stil en een pamper of kleren aandoen is dus een hele uitdaging. Soms geven we haar wel iets van speelgoed in haar handen, maar de kans is altijd groot dat dat dan meters ver door de lucht vliegt. Tanden poetsen is niet Annabellekes ding, dus ze knijpt vakkundig haar mondje dicht. Ze laat zich niet meer doen door haar grote broer en slaakt echte oerkreten als hij van haar speelgoedje moet blijven. Soms grabbelt ze al eens iets terug uit zijn handen en maakt dat ze ermee weg komt. Hij gaat nog zijn peren zien met haar, schatten we … Ik verwacht dat ze hem vroeg of laat gewoon op zijn gezicht gaat slaan als hij iets doet wat haar niet aanstaat. Toch wordt ze helemaal enthousiast van haar broer en ze houdt ervan met hem mee te spelen. Hij laat dat best vaak toe en dan zitten ze daar naar elkaar te lachen en alleen dat al is genoeg voor nog meer gegiechel en gegier. De juffrouw heeft ook een voorliefde voor potjes … dus als Kasper zijn behoefte heeft gedaan, moeten we rechtspringen en dat leegmaken, of de miss heeft een douche te pakken. De nachten met haar kunnen heel goed zijn, maar soms ook heel slecht. Over het algemeen slaapt ze beter dan haar broer deed, maar hem kon je wel altijd kalm krijgen met een tutje of een flesje. Zij pakt de tut vaak gewoon terug uit haar mond en gooit hem boos uit bed. Of ze duwt het flesje uit haar mond en zet haar keel terug open. Op die momenten is de wanhoop wel vrij groot, want dan weet ik niet meer wat ik nog kan beginnen. Pakken helpt in mijn geval vaak ook niet, maar bij haar papa wordt ze meestal wel heel rustig. Hij blijft nog altijd haar favoriete kussen en als ze niet in slaap raakt, leggen we haar met haar doekjes bovenop hem en dan lukt het soms toch nog wel. Tot slot is de juffrouw een ontsnappingskoninging. Uit haar eetstoel klimt ze als je haar niet vast zet (gelukkig hebben we vallen tot nog toe kunnen voorkomen), als de deur openstaat, dan schiet ze ervandoor om richting trap te kruipen en als we allemaal in de zetel zitten, dan wringt ze tot ze ergens een gaatje vindt en richting grond kan geraken. Haar in ons bed leggen is ook geen optie meer, want ze gaat op tocht als ze wakker is. We willen het niet echt geweten hebben dat wij liggen te slapen en dat ons madammeke uit het bed valt …

Het is intens, het leven met onze kleine meid. Ze vraagt veel energie en elke vorm van laksheid wordt meteen afgestraft. Bij Kasper hebben we nooit moeten vrezen dat hij iets zou opeten dat niet mocht, maar bij haar … zijn we tien keer per uur bang dat ze in iets gaat stikken. ‘Annabelle, nee!’ is dan ook de meest gehoorde zin in ons huishouden momenteel. Ze begint het wel te vatten, heb ik de indruk, maar dan maar voor een half minuutje. We zijn het over één ding eens; een baby hebben we echt niet meer in huis. Ze groeit, ze kan zoveel meer, ze begint dingen aan te geven en als je haar ziet zitten, is ze niet eens zo heel veel kleiner dan Kasper. En toen gisteren de echtgenoot zei: “Ik ben toch blij dat we twee kindjes hebben”, kon ik niet anders dan dat beamen. Die twee, dat is een gouden stel. Ze zien elkaar graag, spelen flink samen en als de een slechtgezind is, kan de ander dat wel oplossen.

Ik kijk uit naar ons meisje haar eerste zelfstandige stapjes, naar haar eerste woordjes (die zitten er nog niet direct aan te komen, denk ik) en naar eens écht doorslapen. En naar de zomer, dat ze misschien eens echt kan herstellen van haar eeuwigdurende luchtweginfecties en we dus de ventolin en het gehijg en gepiep en gekraak eens achterwege kunnen laten. Voor de rest? Ze doet zij dat goed. We zijn dus best tevreden!

Heerlijkheden.

De laatste tijd vraagt Kasper weer iets te vaak naar onze zin om melk tijdens de nacht. Er was een hele lange periode waarin we hem pakweg vier of vijf van de zeven dagen met water konden sussen en twee met melk. Jep, nachten dat we niets moesten doen, die waren nog altijd zeer zeldzaam. Na zijn laatste ziekte heb ik echter het gevoel dat die melk vragen meer een gewoonte wordt en dat vind ik minder OK voor een tweejarige. Daarom zeggen we hem sinds een paar dagen dat de melk op is, want dat we in bed geen melk meer drinken. De nodige bleitscenes hebben zich al afgespeeld, maar ik heb hoop dat het wel goedkomt.

Zonet was het weer zo ver. Meneer zat recht en snikte: ‘mama melk maken’. Ik begon weer mijn uitleg en vroeg of hij dan misschien water wilde drinken. Het volume werd steeds luider, dus ik moest iets anders bedenken. OK, dacht ik, we gaan zijn melkroutine doorbreken met iets anders wat hij graag heeft: hem pakken. Ook niet wat ik fijn vind in het midden van de nacht, maar voor nu, om die cirkel te doorbreken.. ‘Ik ga je eventjes pakken en dan gaan wij samen water drinken’, sprak ik, waarop hij meteen snikte; ‘schommelstoel drinken..’. Ik zette me in die stoel, liet hem water drinken, hij verslikte zich gruwelijk (ik ben dat al niet meer gewoon van zelf die fles vast te houden!), hij nam het flesje dan over en dronk nog wat.. Toen hij ze mij terug overhandigde, verwachtte ik me aan het ergste. Op dat moment moest ik namelijk de boodschap brengen dat hij nu terug moest slapen. Hij was me echter voor.
Hij wees en zei: ‘bed’. Hij deed zijn ogen al toe, maar sliep nog niet toen ik hem erin legde. ‘Wil je nog je tutje?’, vroeg ik en zijn mond ging open. Daar heb ik die tut dan maar ingestopt en ik ben buitengeslopen.

Uiteraard zou ik liever hebben dat meneertje gewoon flink doorsliep, he, versta me niet verkeerd. Maar als het zo vlot loopt en zo schattig en dan ook nog eens op een moment dat ik zelf nog niet sliep.. dan geniet ik toch wel van die slaperige knusheid!

De mommy tag.

  1. Ben je een werkende mama of een thuisblijfmama?

Een werkende mama. Zelfs als het financieel haalbaar zou zijn om thuis te blijven, is er geen haar op mijn hoofd dat dat zou willen. Ik ben meteen weer voltijds gaan werken en plan dat ook na baby twee nog te doen. Het moet natuurlijk haalbaar zijn en de kindjes moeten er gelukkig onder zijn, maar voorlopig is dat geen enkel probleem. Kasper is doorgaans vrolijk en flink in de crèche en hij is helemaal niet blij als ik eens een keertje vroeger aan de deur sta om hem op te halen. Ik vind het dus prima zo voorlopig.

  1. Zou je het anders willen?

Nee, dus. Ik zou wel willen dat het allemaal minder ingewikkeld was om alles geregeld te krijgen en dat me iedere dag net dat beetje meer tijd met de zoon gegund werd, maar het concept (voltijds) werken an sich is iets dat mij geweldig goed bevalt.

  1. Mijn kind slaapt altijd in haar eigen bedje of wiegje?

In principe wel, ja. Als hij ziek is, mag hij bij ons in bed. Hij heeft gemakkelijk last van zijn luchtwegen en als hij met wat slijmen zit, dan geeft hij die ook gemakkelijk allemaal over. Dan vind ik het toch een prettige gedachte dat je het ventje kunt helpen als hij even half in een hoestbui stikt en dat je hem meteen kunt kalmeren als hij heeft overgegeven. Bovendien kan hij dan ook half bovenop ons liggen, waardoor hij toch altijd wat rechter ligt en dus al minder snel gruwelijke hoestbuien krijgt.

Bij moeke slaapt hij ’s middags wel in zijn bed, maar hij moet in de zetel ‘in slaap gehouden’ worden en dan wordt hij naar dat bed versast. Bij opa slaapt hij dan weer al vanaf dat hij baby was in de zetel. Hij geeft daar zelf aan wanneer hij wilt slapen en dan ligt hij daar een paar uur te knorren.

  1. De beste aankoop voor je kindje?

Oei, dat is ook niet evident. Als baby was dat zeker de doomoo-seat, een soort poef voor baby’s. Kasper wenste nooit te slapen overdag, maar als ik hem op die poef legde, dan was er nog hoop. Daarnaast heeft hij daar ook vaak op liggen kijken naar wat ik allemaal zat te doen, nog voor hij zelf kon zitten of anders deelnemen aan de activiteit. Dat ding kan ook best een hele tijd mee, waardoor hij er momenteel nog altijd mee speelt. Hij wil daar samen met zijn pop van Mickey Mouse op liggen, hij dwingt mama en papa om daar samen op te rusten met hun hoofd (en intussen kruipt het varken zelf in de zetel en steelt onze plek!), hij legt zich daarop neer als hij wat moe is …

Vanaf achttien maanden doe je waarschijnlijk wat minder van die zotte aankopen, maar het beste dat we gekocht hebben waren een aantal dieren van Sleich. Hij holt daar overal mee rond, stapelt die op mekaar of speelt er heelder spellen mee … leve de fantasie!

  1. Hoeveel kinderen wens je?

Twee. Mijn kinderwens zal dus normaal gezien vervuld zijn als deze baby zich heeft aangediend. Ik was zelfs vrij cru in mijn stelling rond dat aantal; nog liever geen, dan maar eentje. Gelukkig hoeft dat uiteindelijk niet het geval te zijn voor ons.

  1. Date Night (een uitje alleen met je partner)? Hoeveel dagen/avonden per maand?

Oei! Dat komt heel weinig voor. We hebben lang geaarzeld om Kasper uit te besteden, niet omdat de oppasser het niet zou kunnen, maar omdat we het hen niet wilden aandoen van met een niet-doorslapend kind te zitten etc. Intussen is het toch al wel een aantal keer gebeurd en dat loopt prima. Snel nog eens een date plannen, sé!

  1. Favoriete bezigheid van je kindje?

Op het potje zitten, met de Sleich-dieren spelen, met de playmobil-boerderij spelen, samen met mama liedjes zingen uit een banaal liedjesboekje.

  1. 8. Heb je tijdens de zwangerschap een miskoop gedaan?

Ja duh! We kochten op een bepaald moment een doek om de baby in te bakeren, maar gebruikten hem echt nooit. En de luieremmer hebben we zelfs nog nooit uit de doos gehaald, hoewel ik had verwacht dat we dat héél hard nodig zouden hebben. We gooien pampers gewoon meteen buiten in de vuilniscontainer.

  1. 9. Het favoriete eten van je kindje?

Pajetti! Komkommer! En mango als fruit.

  1. Heb jullie een grotere (gezins)auto aangeschaft?

Ja, wij reden voordien met een ford focus en kochten een jaar voor ik zwanger werd een Ford Grand C-max. Als er ooit kindjes zouden komen, zou dit namelijk tijdens de levensduur van deze auto zijn.

  1. Ben je nu zwaarder of lichter dan voor het moederschap?

Zwaarder. Meteen na de bevalling was ik al terug op gewicht en in de eerste maanden viel ik zelfs af. Achteraf bleef ik mijn best doen, maar mijn lijf wilde niet meer mee. Het gevecht met die kilo’s is frustrerend … maar ook zonder kindjes was dat er al.

  1. Wat is je droom vakantie met kids?

Voorlopig Center Parcs / Landal / … – achtige toestanden. Meestal gemakkelijk, Kasper fleurt er helemaal op en wij worden daar dan weer gelukkiger van.

  1. En je droom vakantie zonder kids?

Een weekje Rome / Berlijn / Barcelona /….. . Of gewoon een weekje all-in ergens, kwestie van eens écht compleet te kunnen uitrusten. Voorlopig zit dat er echter nog niet in en de kans wordt alleen maar kleiner met twee pagadders.

  1. Wat is er veranderd in je leven sinds je mama bent?

Alles? 😀 Man, man, dat is toch eigenlijk wel. Het enige dat hier intussen terug hetzelfde is, is dat onze avonden zich doorgaans in de zetel voor de tv afspelen. In welke staat (compleet uitgeteld) en met wat voor huis (volledig ontploft), dat is dan weer helemaal anders. Eens gaan eten met een vriendin is een hele onderneming geworden, gewoon eens een dagje vrijaf nemen moet eerst zwaar worden overwogen, ziek zijn houdt niet meer in dat je even kan vegeteren in de zetel, nadenken over een weekmenu vraagt toch nog meer naar verantwoorde keuzes, piano spelen is niet meer aan de orde en zingen eigenlijk ook niet, … . Er is veel anders en sommige onderdelen missen we wel, maar het is aan de andere kant ook wel heerlijk om die kleine snotaap hier te zien ronddartelen en te horen tateren. Oh, wat er al helemáál anders is; vroeger sliepen wij op zaterdag en zondag keihard uit. Mwoeha. Dat mis ik écht wel, al was het maar om overeind te kunnen blijven. Ik gok dat we daar nog een jaar of veertien op zullen moeten wachten voor dat terugkomt. 😛

  1. Mijn hart smelt als ……….

Kasper één van ons een kusje geeft en dan meteen zegt ‘mama/papa ook kusje’. Of als hij in bad is geweest en dus in zo’n schattige handdoek-met-kap is gewikkeld en dan zegt: ‘mama schommelstoel zitten’. Dan kijkt daar zo’n heerlijk kopje uit die berg handdoek naar je en dan begint hij te praten en te vertellen wat hij allemaal ziet of zich nog herinnert van een vorige keer. Het is dat ik bang ben dat hij me zal gaan onderplassen, want anders zou ik zo wel rustig een half uur kunnen blijven zitten!

  1. Waar shop jij de leukste kinderkleren?

Euh … Bij de Zeeman en de Wibra. Oeps! Nee, daar koop ik heel veel neutrale dingetjes en dat komt wel goed. Ik koop ook graag in de Hema, al was het alleen maar omdat de maten daar groter zijn. Voor de rest halen we voorlopig nog veel in de C&A en de H&M, maar ik begin wel de indruk te krijgen dat we onze horizonten gaan moeten verruimen nu hij iets groter wordt. Ik begin nu stilletjesaan de jacht naar kleertjes in maat 86 (ja, I know!) en die wordt in de eerste twee winkels alvast niet meer zo eenvoudig.

  1. Favoriete mama make-up en verzorgingsproducten?

Onbestaande :P. Ik deed dat niet in het pre-Kasperiaanse tijdperk en daar zal ik dus nu al helemaal niet mee beginnen.

  1. 18. A-merk of huismerk?

Dat hangt er sterk vanaf. Ik denk dat wij nogal makkelijk naar A-merken grijpen, maar ik zit er ook niets mee in om daarvan af te stappen en voor een goedkopere variant te gaan. Alleen zijn wij nogal gewoontedieren en nemen we dus nogal vaak gewoon hetgeen we zo goed kennen. Uhm, en ja … de A-merken ‘ken’ je dan vaker al, doordat er reclame voor gemaakt wordt, doordat andere mensen die je kent dat vaak gebruiken … .

  1. Heb je altijd een kinderwens gehad?

Hahaha. Nee, totaal niet! Ik heb heel lang volgehouden dat ik geen kinderen wilde, gewoon omdat ik hen deze wereld niet wilde aandoen. Eentje adopteren, dat wilde ik nog overwegen. In dat geval kon ik het kind waarschijnlijk niet nog meer verknallen en kon ik toch nog een verbetering betekenen, zo redeneerde ik. Dan kwam ik de echtgenoot tegen en in het begin waren we allebei twijfelaars. ‘Ik weet niet zeker of ik het wel wil’, zei ik. Hij wilde er dan weer wel, maar het hoéfde niet persé. En toen groeide het langzaamaan toch en intussen zitten we dus aan kind twee in wording. Als we hadden geweten wat we nu weten, hadden we die hele kinderwens misschien toch maar gelaten voor wat ze was. We hebben er echter voor gekozen en gaan er ten volle voor, zonder tegenzin. We genieten van wat het brengt en eerlijk is eerlijk; het is toch wel fijn om zoveel van jezelf of van de ander in dat minitje te herkennen.

  1. Wat is het leukste aan het moederschap?

Het van dichtbij mogen zien hoe taal wordt verworven. Eerst wat woordjes en dan plots een paar woorden samen en dan komen daar werkwoorden in infinitief bij en intussen zijn we aan pogingen om te vervoegen. Van de ene op de andere dag had hij door hoe je verkleinwoorden vormt in alle mogelijke variaties, hij kent synoniemen voor bepaalde woorden en hij probeert adjectieven ook juist te vervoegen als ze bij hun zelfstandig naamwoord staan. Dat gaat allemaal van de ene dag op de andere en plots merk je dan weer een sprong voorwaarts. Zotjes! Daarnaast is er weinig zo heerlijk als een kindje dat zich tegen je aanvlijt en dan met zijn tweetjes heel rustig blijven zitten. Of datzelfde kind dat het uitschatert van het lachen.

Of ook een topper is zijn onuitputtelijke vertrouwen in jou. Hij gelooft dat je dingen kunt oplossen, dat je koekjes die stuk zijn terug kunt maken, dat je altijd weet wat hij bedoelt, … En als hij dan toch doorheeft dat iets je niet gaat lukken, dan denkt hij dat dat een tijdelijk fenomeen is. Héérlijk!

As we speak.

Het was al een hele tijd geleden dat ik nog eens een As we speak deed. Bij deze dus! Oh, en deze post was eigenlijk al gisteren geschreven, maar mijn internet gaf dus de geest net toen ik hem online wilde zwieren. Ik kroop dan maar eens echt vroeg in bed en dat deed anders ook enorm deugd!

Kijken naar Thuis en Occupied. Thuis is voor ons iedere dag de start van de zetelhangavond en een mens kan ermee bijkomen van een lange, hectische dag. Occupied zijn we geheel per ongeluk beginnen kijken en ik ben er ook nog niet uit of ik er wild van ben. De echtgenoot alvast wel, want hij vindt het iedere keer jammer dat de tweede aflevering ook al gedaan is. Intussen heb ik ook alweer een aantal afleveringen van Grey’s Anatomy staan om eens te bekijken. Geen idee welk seizoen het is, wie er weer met wie zal samenzijn en dat soort grapjes, maar ik kijk er al naar uit. Waarschijnlijk begin ik er woensdag aan, als mijn lief is gaan badmintonnen.

Lezen loopt redelijk vlot de laatste paar weken. Dankzij de app Verborgen parels las ik zowaar zes boeken! OK, vijf, want ‘Joe Speedboot’ vond ik te vreselijk en heb ik aan de kant gezet. Ik las met plezier ‘Een mens is genoeg’ van Els Beerten, ‘Hard hart’ van Ish Ait Hamou, ‘Iris was haar naam’ van Tony Coppers, ‘De stiefmoeder’ van Renate Dorrestein en ‘De buitenkant van meneer Jules’ van Diane Broeckhoven. Het is nu weer even wat stilgevallen, maar ik hoop in de komende weken toch ook nog ‘Suikerspin’ van Erik Vlaminck, ‘Problemski Hotel’ van Dimitri Verhulst, ‘De overgave’ van Arthur Japin en ‘Contrapunt’ van Anna Enquist gelezen te krijgen. Daarmee zou ik dan ook meteen bijna in de helft van mijn persoonlijk gesteld doel (20 boeken) zitten voor 2016. Misschien niet zo slecht, als ik bedenk wat een baby met mijn leesdebiet deed de vorige keer. 😉

Uitkijken naar de twintigwekenecho donderdag! Niet alleen om te weten te komen of alles nog steeds in orde is met de baby, maar ook omdat we hopen te weten te komen of het hier over een zoon dan wel een dochter zal gaan. Bij de vorige echo lag het kind namelijk met het gezicht naar beneden en dan nog met de navelstreng tussen de beentjes gedraaid … dus er kon geen uitsluitsel gegeven worden. Verder kijk ik ook erg uit naar volgende week, want dan heeft de echtgenoot een weekje vrijaf. Dat brengt toch weer wat meer rust in de dagen; hij brengt mij en Kasper naar onze bestemming, daardoor kunnen we minstens een uur langer slapen, we kunnen ’s avonds op een menselijk uur eten en dat eten klaarkrijgen is ook minder een opdracht, omdat hij de kleine een beetje kan entertainen of wie weet zelf kookt. Daarnaast kan hij overdag hier en daar al iets in het huishouden doen, zodat het voor mij na kinderbedtijd echt gewoon relaxen geblazen is.

Bezig met bedenken wat er nog allemaal moet gebeuren voor de baby zal arriveren (nog veel!); nadenken over hoe we het huis kunnen reorganiseren en minder rommel kunnen creëeren; zwangerschapskleren in mijn kast te leggen (of toch op een plankje daarvan) en mijn gewone kleren meteen eens uit te mesten; een begin van potjestraining; het voorbereiden van een verjaardagsfeestje op het einde van de maand.

Genieten van mijn zoon! Hij was het afgelopen weekend echt heerlijk, in die mate dat ik voor het eerst echt spijt had dat ik maandag moest gaan werken en hem aan een ander moest uitbesteden. (Door dat hier nu te schrijven, roep ik natuurlijk over mezelf af dat het volgende weekend een ware hel zal worden ofzo.) Zelfs toen hij besloot niet meer te slapen tijdens de middag, bleef hij heerlijk vrolijk. We werden zo trouwens ook op een hilarisch hoorspel getrakteerd via de babyfoon. Heelder verhalen hoorden we hem vertellen; de namen van personen die we gezien hadden kwamen voorbij, tv-programma’s passeerden de revue en plots hoorde ik zelfs ‘beer broodje hihihi hahaha’. Moeder en vader gniffelden toch eerst even voor we hem uiteindelijk maar terug uit zijn bed haalden. Ik geniet ook van mijn allerliefste echtgenoot. Hij is een zalige papa voor Kasper, doet bijna alle pampers als hij thuis is, doet zijn aandeel in de ochtendroutine, probeert iedere avond mee de zoon klaar te krijgen voor zijn bedje, we doen afwisselend de nacht aangezien onze zoon nog steeds weigert echt door te slapen, … . Daarnaast vind ik het natuurlijk ook heerlijk om met hem te zitten lachen of hier en daar eens een diepgaander gesprek te voeren. De laatste tijd gaat hij zelfs mee wat vroeger naar bed, zodat we daar ook nog een babbeltje kunnen slaan. (Zou het voetbalseizoen stiekem afgelopen zijn ofzo?)

Eten proberen we terug wat gezonder te doen sinds Nieuwjaar. De afgelopen dagen was dat iets minder een succes met een laat nieuwjaarsfeestje met pannenkoeken, een uitgebreide brunch op locatie, een bezoekje aan de Lunch Garden mét frietjes en maandag nog verloren maandag met worstenbrood. Toch at ik ook al komkommer met avocado en vis, komkommersla met een andere vis, kerstomaatjes, ik maakte kip met koude groentjes voor mijn mannen en verse soep. Ook deze week staan er vooral simpele en toch gezonde dingen op het menu. Alleen blijft een lunch preparen altijd een hele klus met een klein patatje dat bij zijn ochtendfles zo graag op mama haar schoot zit en dan graag nog een beetje blijft nasoezen.

 

 

 

 

 

 

 

Heerlijke taferelen II.

“Mama dansen mat!”, roept de zoon en hij begint toertjes te draaien. Hij grijpt mijn handen en we wiegen samen wat heen en weer. Ik moet er nog bij zingen van vrolijke vrienden, wel tien keer na elkaar, en hij schatert het uit. En dan, dan til ik hem op, sla zijn armpjes om mijn nek en wacht … tot hij zijn hoofdje in mijn nek legt en mij toelaat met hem te slowen. Dan lach ik voor tien. In stilte. Mijn glimlach blijft nog lang op mijn gezicht.