Goud in een potteke #8.

  • Mijn liefste die dan eindelijk toch zegt dat hij vanaf maandag écht op zijn lijn gaat letten én terug op zijn hometrainer gaat kruipen. Hoe hij eruitziet, dat is voor van mij minder belang, maar dat hij zich redelijk in zijn vel voelt en vooral dat zijn gezondheid er niet langer onder lijdt, dat is voor mij dan weer prioriteit. Ik hoop dat het hem lukt en ik zal aan de zijlijn zeker staan supporteren!
  • Kasper die plotseling het meervoud van ‘kind’ ontdekt, maar nu werkelijk alles volgens die regel probeert te vervoegen. Eenderen, honderen, kipperen, … Argl! Hij kon het al zo goed en nu plots dit! Maar het is wel heel grappig om hem zo bezig te horen.
  • Kasper kijkt graag naar Igam Ogam (wat ik persoonlijk een vreselijk programma vind en dat kind in kwestie is ergelijk gewoon!) en daar kruipt met momenten ook een rups rond. Ik probeer Kasper al een tijdje het verschil tussen een worm en een rups duidelijk te maken (op een rups staat haar, zeg ik dan maar, een correctere uitleg heb ik voorlopig nog niet), maar hij vindt dat alles een worm is. Iedere keer als dat beest in dat programma tevoorschijn komt, roept hij heel hard ‘worm!’. Hij wéét echter dat ik het daar niet mee eens ben, dus zijn gezicht schiet al op voorhand in een ondeugende kramp en iedere keer dat ik het woord ‘rups’ zeg, roept hij ondeugender ‘worm!’. Die blinkoogjes dan … om te smelten!
  • Weten wanneer de baby geboren zal worden, als alles goed blijft gaan uiteraard. Ik vind het wel prettig zulke dingen op voorhand te weten.
  • Maïsbrood maken. Poepsimpel en toch keilekker! Ook de echtgenoot en de zoon wisten het zeer te smaken.
  • Meteen de koe bij de horens vatten en de quiche van geroosterde wortelen maken van Mme Zsazsa, nadat ik er bij Haaike over had gelezen.
  • Nog maar eens een superlekkere broodpudding maken en daar dan een klein stukje nog gloeiend heet van opeten.
  • Er was een periode dat met Kasper naar de winkel gaan een grote uitdaging vormde. Hij begon te zagen dat hij een boke wou eten, hij wilde niet in de kar zitten en ook niet zelf stappen, hij zaagde en weende en … . Sinds een paar weken mag hij samen met papa vanalles gaan zoeken voor mij. ‘Gaan jullie eens twee komkommers zoeken?’, zeg ik dan en een paar minuten later komt er een luid roepend jongetje op mij afgestormd: ‘mama, mama, twee kommer in kar leggen!’. Ik vraag of ze voor mij een mango kunnen vinden en daar gaan mijn venten weer. Hij vindt het heerlijk om te helpen en is heel trots als hij me het nodige heeft kunnen brengen … waardoor er geen tijd voor irritant gedrag overblijft. Hoera!)
  • Ik raakte de regenhoes voor mijn fietsstoel kwijt en dat zou wel eens problemen kunnen geven met het huidige weer. We zochten al heel wat winkels af, maar nu kwamen we toevallig voorbij de fietsenwinkel. Ze hadden dat en bovendien kreeg ik het nog gratis mee ook! Blijkbaar hebben we punten verzameld door daar een nieuwe fiets te kopen en dat geeft ons dus korting. Altijd leuk om iets uit de winkel mee te brengen en er toch geen cent armer door te zijn geworden.
  • Kasper is geen lompe kerel en hij leert veel dingen verbazingwekkend vlot. Toch kost het ons veel moeite om hem bepaalde vaardigheden bij te brengen. Hij wil niet, hij durft niet, hij zal er al helemaal niet uit zichzelf aan gaan beginnen. Zelf kledingstukken uitdoen, uit een open beker drinken, dat hele stappen van hem … Bij al die dingen ging er een hele strijd aan vooraf. Hij bewees in juni al dat hij zelfstandig kon stappen, maar hij deed het pas écht eind augustus. Hij heeft al meermaals helemaal zelf zijn slab losgemaakt, maar hij zegt dat hij dat niet kan en dat wij dat dus moeten doen. Hij wordt panisch als ik voorstel dat hij zélf zijn trui uit moet doen. Dikke tranen en luid geween zijn dan mijn deel. We moeten hem dus altijd een beetje overtuigen en hem duidelijk laten zién dat hij het echt wel zelf kan. En nu plotseling heeft meneertje het concept ‘ikke’ en ‘zelf doen’ ontdekt. We zitten nog lang niet op het niveau van een standaard tweejarige, maar hij wil nu toch al zélf de trap afgaan, zélf stappen (hoera! roept mijn rug) en ‘ikke zelf vasthouden’ of ‘ikke post halen, ikke brieven dragen’. Daarstraks kwam hij de trap naar beneden met de spijlen van de leuning in zijn ene en mijn vinger in zijn andere knuistje en toen we beneden waren, zei hij zuchtend: ‘ikke kan wél, mama’. Maar venteke toch, natuurlijk kan je dat zelf!
  • Kasper krijgt iedere ochtend druppels vitamine D. De meeste ochtenden geeft het lief hem die, maar af en toe is het ook eens mijn beurt. Mijn hand kent echter nog altijd zijn mindere momenten, waarop het hoofdprobleem dan vooral is dat ik er geen kracht mee kan zetten. Dat verdomde flesje openkrijgen wil dus niet altijd lukken. Iedere keer weer kijkt de zoon verwachtingsvol naar mij en als het me lukt, roept hij enthousiast: ‘Jaaaaaa, mama, bravo!’ En jawel, iedere keer springt mijn hart dan op.
  • Meneertje heeft het concept verstoppertje spelen ontdekt. Nu ja … Hij gaat achter de gordijn zitten, liefst nog met een compagnon, en verlangt dan dat de ander zoekt. Dat zoeken kan ook vanuit de zetel gebeuren, hoor, gewoon wat zeggen ‘ooh, waar is Kasper nu’ volstaat. En intussen tatert meneertje er maar op los dat het geen naam heeft. Dat je zijn voeten nog ziet, is ook onbelangrijk. Het allergrappigste is dan nog wat hij doet als je zegt: ‘ik denk dat we hem gaan moeten zoeken’. Dan komt hij gewoon tevoorschijn! 😛
  • Ruim een week geleden had ik in onze keuken wat wijzigingen doorgevoerd, waardoor we een heel stuk tafel teruggewonnen hadden. De echtgenoot was lyrisch over het resultaat. ‘Nu moeten we wel zorgen dat we alle broodachtigen (brood / cracotten / droge koekjes / rijstwafels / soepstengels) in die mand blijven stoppen en die vrijgekomen ruimte ook altijd vrij houden, hé’, sprak ik nog profetisch. Toen ik dus daarstraks beneden kwam en de cracotten op tafel zag staan, ontsnapte me toch een kleine opmerking. ‘Waarom staan die cracotten daar?’, vroeg ik. Mijn lief zette ze meteen in de mand. ‘Amai,’, sprak ik verbaasd, ‘wat gebeurt er?! Is dat omdat je toch echt wel zooo blij was dat het eindelijk in orde was dat je nu direct in actie schiet?’ ‘En omdat je gewoon gelijk hebt’, antwoordde hij. OMDAT JE GEWOON GELIJK HEBT. Ik zou het eigenlijk moeten inkaderen. 😛
  • Er waren deze week wel wat momenten waarop ik meer energie had. Het blijft een wankel evenwicht en het blijft afgewisseld worden met diepe wanhoop wegens ganz kaputt, maar dit is toch beter dan wat het al maandenlang geweest is. Dat beetje extra energie heb ik dan ook meteen benut om telkens een klein ding uit te voeren dat hier al zo lang ligt te wachten. Die keukentafel herorganiseren, de tafel in de woonkamer opruimen, mijn handtassen uitmesten en er meteen een paar weggooien, de badkamervoorraad eens kritisch bekijken en uitmesten, mijn nachtkastje (stiekem een verzamelplaats voor rommel als de poetsvrouw de volgende dag komt en ik geen tijd/zin meer heb om het écht in orde te brengen) volledig uitgekuist, … .
  • Ik ben Marie Kondoiaans door mijn kledingvoorraad gegaan en heb heel wat zakken met kledij buiten gegooid. Nu ja, naar beneden gesleept en daar klaar gezet om naar zo’n kledingbakken of naar het containerpark te brengen. Het is dat ik nu zwanger ben en dus moeilijk kan inschatten in welke kleren ik na de bevalling (ok, een tijdje erna dan) nog zal passen, of ik had nog veel meer weggezwierd. Werd ik van alles wat ik nu nog heb vrolijk? Nu ook weer niet overdrijven, hé. Heb ik alles wat ik weggooide ook uitgebreid bedankt. Nee. Heb ik elk kledingstuk vastgehad en snel beslist of het moest blijven of niet? Absoluut. Mijn kast inrichten zoals zij het wenst, dat heb ik ook (nog) niet gedaan. Mijn energievoorraad blijft beperkt en bovendien voelde mijn buik al na een uurtje knoeften niet meer geweldig prettig aan. Na nog een tweede sessie vond ik het dus wel welletjes. Mijn kast is een heel stuk leger en dat is tenslotte toch waar het om draait. Alleen de schoenen en de jassen moet ik nog doorworstelen en dan kan ik het hoofdstuk ‘kleding’ afronden.

Marie Kondo.

Ik zeur er al langer over, maar ik wil mijn kot hier reorganiseren en vooral een hoop rommel buiten. Het is geen geheim dat de halve wereld weer in de ban is van één of andere methode en dan heb ik het dus over Marie Kondo en haar zotte principes. Ze kunnen dan wel zot zijn, toch lees ik ook een hoop mensen die er baat bij hebben of er zelfs bij zweren. Dat lijken mij voor de rest toch allemaal normale mensen, dus mijn nieuwsgierigheid was alvast gewekt. In de bibliotheek bleef het boek altijd maar uitgeleend, wat meestal ook al wel iets zegt over de populariteit ervan.

Op een bepaald moment deletete ik in één klap mijn hele Pinterestaccount en besloot daarmee een kleine zevenduizend opgeslagen berichten de prullenbak in te gooien. Laten we zeggen dat ik bij honderd daarvan al echt had doorgeklikt naar de website en het artikel had gelezen. In de meeste gevallen moest ik dan ook nog eens concluderen dat het toch minder interessant was, me minder bijbracht of in geval van recepten dat er toch teveel kunstjes nodig waren die ik niet beheers .. en ‘ontpinde’ ik dus maar weer. Al die andere pins waren opgeslagen tijdens nachtelijke slapeloze uren met in het achterhoofd ‘wauw, kan interessant zijn!’ en dan kwam het er alleen maar nooit van om er iets mee te doen. Ik maakte mezelf er dus radicaal vanaf en drukte met enige twijfel op ‘account definitief verwijderen’. Nu wilde ik die hele Pinterest natuurlijk niet kwijt, want het is toch ook wel een schat aan informatie. Opnieuw inloggen zou echter mijn oude account mét massa pins heractiveren, dus dat kon ik even niet doen. Een nieuwe account met een ander e-mailadres dus maar, dan zijn die vele adressen van mij toch nog ergens goed voor. Dit keer pak ik het echter anders aan; ik pin niets meer voor ik het artikel in kwestie ook echt heb gelezen en heb beoordeeld als nuttig genoeg om bij te houden. Ik ga me geen twee keer aan dezelfde fout laten vangen, hé!

En zo kon het dus gebeuren dat ik intypte ‘Konmari’, de nickname van Marie Kondo. Ik las er wat maffe dingen en raakte geïnteresseerd. Het idee ook mijn echtgenoot mee op de kar te moeten krijgen, zaaide echter al meteen roet in het eten. Dat gaat me nooit van zijn leven lukken, dat hele kot hier alleen opruimen, dat krijg ik toch nooit gedaan, wat heb ik er nu aan als mijn lief alles wat ik probeer te veranderen toch maar zal afkeuren … . Toch voelde ik dat ik eraan wilde beginnen. Zeker weten niet zo rigoureus als dat zij het voorstelt, ook nooit van zijn leven met de stapjes van dankbaarheid jegens dingen en misschien dat het hele ‘blij worden van’ ook lichtjes overdreven is voor mij. Nee, ik word niet blij van een kookpot of van ondergoed, maar ik heb ze toch echt nodig.

Als eerste stap installeerde ik Kobo op mijn telefoon en eh … kocht het boek ‘Opgeruimd!’. Oeps. Op mijn telefoon of een e-reader neemt het echter geen plaats in en dat leek me dus geen onverstandige beslissing. Ik had laatst al gemerkt dat lezen op mijn gsm me wel goed afging, dus koos ik voor die optie. Daarna bedacht ik me dat ik al wel met iets kon beginnen, nog voordat ik zelfs één letter uit het boek had gelezen; mijn handtas iedere avond volledig uitladen. Ik heb een zwak voor handtassen en er massa’s rommel in verzamelen is dan weer een serieuze zwakte van mij. Iets zoeken is telkens een pijnlijke affaire en dat hangt me de keel uit. Ik laadde dus mijn handtas uit, legde alle spullen in een doosje en morgenochtend zal ik de nodige inhoud opnieuw in mijn tas stoppen. Ik ben eens benieuwd of ik dat kan volhouden.

En voor de rest … zal ik eerst al maar eens beginnen met lezen, hé. Ik ben eens benieuwd! Mijn gevoel zegt me nu al dat mijn kleerkast best goed zal lukken (al is het wat lastig op dit moment, omdat ik moeilijk kan inschatten in welke kleren ik na de bevalling nog goed zal passen en wat er echt definitief te klein zal zijn), bij het idee aan de boekenkast krijg ik het echter al spontaan héél erg warm. Ruim 700 boeken doorworstelen en knopen doorhakken … ga d’r maar aan staan! Momenteel zie ik echter vooral een probleem in hetgeen we niet willen bijhouden op zijn eindbestemming te krijgen. Bij andere mensen, op internetsites, het containerpark, … ? Ik vrees namelijk dat het allemaal ook wel weer in de weg zal blijven staan en dan zijn we niet veel vooruit, natuurlijk.

Marie Kondo … Hebben jullie haar boek ook gelezen en eventueel toegepast?