Goud in een potteke #21.

  • Kasper die na een midweek vakantie met opa gewoon in mijn armen vliegt en me een dikke knuffel geeft (hij heeft zich nochtans geamuseerd, hoor!)
  • Kasper die Annabelle entertaint en haar kriebelt. Voorlopig schatert hij het uit en zij kijkt met grote ogen wat hij allemaal doet, maar ze huilt alvast niet.
  • Kibbeling van de markt
  • Het gevoel dat ik heb als ik denk aan de eerste schooldag. Wat een verschil met de eerste dag crèche. Toen was ik blij dat ik dat huilend kind aan een ander kon geven en bij mij huilde hij ook, dus behalve wat schaamte dat zij er nu mee zaten, kon ik er weinig bij voelen. Geen traan heb ik gelaten. Nu ga ik mijn vriendje missen na de vakantie, ik ben zenuwachtig omdat ik bang ben dat ze om de een of andere reden niet gaan zien hoe’n tof manneke mijn zoon is, ik weet dat hij weggaat van een plek waar hij graag was (de crèche) voor een sprong in bet diepe.. en de kans is dus groot dat er nu wél wat traantjes gaan vloeien aan mijn kant. Dat is wel wat normaler dan dat gevoellse afstaan van toen. Het maakt me blij.
  • Rondcruisen met mijn eigen auto. Echt jong! Die automaat, die maakt echt wel een wereld van verschil.
  • Merken dat ons terras een heerlijk frisse plek is op gruwelijk hete dagen.
  • Een ventilator om het binnen ook wat leefbaar te houden.
  • Annabelle die de speelmat regelmatig sloopt met een enthousiasme om u tegen te zeggen.
  • Gaan lunchen met drie dames en drie baby’s en dat eten kan gewoon in rust gebeuren. Zotjes! (En lekker!)
  • Helemaal verslingerd geraken aan een best idiote serie: saving hope. Iets met een ziekenhuis (my thing!) en geesten zien (ok, I know) en onnozele romances … maar mannekes toch, iedere dag ben ik blij dat ik de volgende aflevering kan kijken. ’t Wordt tijd dat er morgenavond een nieuwe is, want na een heel weekend is het echt al afkicken geblazen.
  • Boeken lezen. Het is moeilijk om me erin onder te dompelen, maar ik ben toch blij als het lukt een boek op enkele dagen uit te krijgen.

Marie Kondo.

Ik zeur er al langer over, maar ik wil mijn kot hier reorganiseren en vooral een hoop rommel buiten. Het is geen geheim dat de halve wereld weer in de ban is van één of andere methode en dan heb ik het dus over Marie Kondo en haar zotte principes. Ze kunnen dan wel zot zijn, toch lees ik ook een hoop mensen die er baat bij hebben of er zelfs bij zweren. Dat lijken mij voor de rest toch allemaal normale mensen, dus mijn nieuwsgierigheid was alvast gewekt. In de bibliotheek bleef het boek altijd maar uitgeleend, wat meestal ook al wel iets zegt over de populariteit ervan.

Op een bepaald moment deletete ik in één klap mijn hele Pinterestaccount en besloot daarmee een kleine zevenduizend opgeslagen berichten de prullenbak in te gooien. Laten we zeggen dat ik bij honderd daarvan al echt had doorgeklikt naar de website en het artikel had gelezen. In de meeste gevallen moest ik dan ook nog eens concluderen dat het toch minder interessant was, me minder bijbracht of in geval van recepten dat er toch teveel kunstjes nodig waren die ik niet beheers .. en ‘ontpinde’ ik dus maar weer. Al die andere pins waren opgeslagen tijdens nachtelijke slapeloze uren met in het achterhoofd ‘wauw, kan interessant zijn!’ en dan kwam het er alleen maar nooit van om er iets mee te doen. Ik maakte mezelf er dus radicaal vanaf en drukte met enige twijfel op ‘account definitief verwijderen’. Nu wilde ik die hele Pinterest natuurlijk niet kwijt, want het is toch ook wel een schat aan informatie. Opnieuw inloggen zou echter mijn oude account mét massa pins heractiveren, dus dat kon ik even niet doen. Een nieuwe account met een ander e-mailadres dus maar, dan zijn die vele adressen van mij toch nog ergens goed voor. Dit keer pak ik het echter anders aan; ik pin niets meer voor ik het artikel in kwestie ook echt heb gelezen en heb beoordeeld als nuttig genoeg om bij te houden. Ik ga me geen twee keer aan dezelfde fout laten vangen, hé!

En zo kon het dus gebeuren dat ik intypte ‘Konmari’, de nickname van Marie Kondo. Ik las er wat maffe dingen en raakte geïnteresseerd. Het idee ook mijn echtgenoot mee op de kar te moeten krijgen, zaaide echter al meteen roet in het eten. Dat gaat me nooit van zijn leven lukken, dat hele kot hier alleen opruimen, dat krijg ik toch nooit gedaan, wat heb ik er nu aan als mijn lief alles wat ik probeer te veranderen toch maar zal afkeuren … . Toch voelde ik dat ik eraan wilde beginnen. Zeker weten niet zo rigoureus als dat zij het voorstelt, ook nooit van zijn leven met de stapjes van dankbaarheid jegens dingen en misschien dat het hele ‘blij worden van’ ook lichtjes overdreven is voor mij. Nee, ik word niet blij van een kookpot of van ondergoed, maar ik heb ze toch echt nodig.

Als eerste stap installeerde ik Kobo op mijn telefoon en eh … kocht het boek ‘Opgeruimd!’. Oeps. Op mijn telefoon of een e-reader neemt het echter geen plaats in en dat leek me dus geen onverstandige beslissing. Ik had laatst al gemerkt dat lezen op mijn gsm me wel goed afging, dus koos ik voor die optie. Daarna bedacht ik me dat ik al wel met iets kon beginnen, nog voordat ik zelfs één letter uit het boek had gelezen; mijn handtas iedere avond volledig uitladen. Ik heb een zwak voor handtassen en er massa’s rommel in verzamelen is dan weer een serieuze zwakte van mij. Iets zoeken is telkens een pijnlijke affaire en dat hangt me de keel uit. Ik laadde dus mijn handtas uit, legde alle spullen in een doosje en morgenochtend zal ik de nodige inhoud opnieuw in mijn tas stoppen. Ik ben eens benieuwd of ik dat kan volhouden.

En voor de rest … zal ik eerst al maar eens beginnen met lezen, hé. Ik ben eens benieuwd! Mijn gevoel zegt me nu al dat mijn kleerkast best goed zal lukken (al is het wat lastig op dit moment, omdat ik moeilijk kan inschatten in welke kleren ik na de bevalling nog goed zal passen en wat er echt definitief te klein zal zijn), bij het idee aan de boekenkast krijg ik het echter al spontaan héél erg warm. Ruim 700 boeken doorworstelen en knopen doorhakken … ga d’r maar aan staan! Momenteel zie ik echter vooral een probleem in hetgeen we niet willen bijhouden op zijn eindbestemming te krijgen. Bij andere mensen, op internetsites, het containerpark, … ? Ik vrees namelijk dat het allemaal ook wel weer in de weg zal blijven staan en dan zijn we niet veel vooruit, natuurlijk.

Marie Kondo … Hebben jullie haar boek ook gelezen en eventueel toegepast?