Losse flarden ft. as we speak.

  • Ik schrapte recent elke vorm van hobby, want het zoeken naar gaatjes in de agenda en het goochelen met oppassers maakte het allemaal veel te stresserend. Ik deed het met pijn in het hart, maar ik kreeg toch het gevoel dat het genot van de hobby niet meer opwoog tegen al het gedoe errond.
  • Ik startte een heuse opruimslag en twee ritten met een propvolle wagen verder richting containerpark zorgden er dan toch voor dat er hier en daar toch al eens een plekje leeg is op een rek of in een kast. Nog te doen: vooral de kleerkasten drastisch uitmesten en de keuken zo te zien reorganiseren dat het aanrecht niet continu propvol hoeft te staan. 
  • Ik was toch zo tevreden van de my shopi-app, aangezien ik daar onder andere een lijst kon aanleggen van onze voorraden, met vervaldatum en al. Ik scande alles ijverig in en de echtgenoot was zowaar bereid mee te scannen elke keer er boodschappen waren gedaan. En toen wou ik een item verwijderen en drukte ik per ongeluk op ‘delete all’. Geen mogelijkheid tot terugdraaien van die actie, zo bleek. Ik heb nog niet de moed gehad om er opnieuw aan te beginnen…
  • De tijd die ik hoopte te winnen door hobby’s te schrappen, werd meteen zesdubbel ingepalmd door bezoekjes aan de kine. Al sinds november had ik met regelmaat van de klok veel last van mijn nek en schouder. Een osteopate bracht dan wel wat soelaas, maar de pijn kwam steeds sneller terug en aangezien zo’n osteopaat toch alles behalve gratis is (58 euro per keer, niets terugbetaald), trok ik nog maar eens naar de huisdokter. ‘Dat zit hier allemaal muurvast, mevrouw’, zei hij en schreef me prompt 18 beurten kine voor. Hij zei dat een kinesist  dat ging losmasseren en ik zag dat wel zitten. Alleen… losmasseren, het zal wel zijn. De kinesist blijkt vooral met dry needling te werken en steekt dus naalden in de pijnlijke spier en kotert er dan wat op los. Ontspannend is het in geen geval, want het doet echt pijn. Het is te verdragen, maar je bent toch voortdurend op je hoede voor de volgende ‘steek’. Nadien heb je twee dagen megaveel spierpijn, maar ik moet wel toegeven dat ik denk te voelen dat bepaalde spieren toch al wat losser zijn. ‘Het is echt heel erg  nodig’, zei hij en als opdracht gaf hij me wat oefeningen mee en daarnaast zei hij: ‘en ontspannen he’. Oei. Hij ging me daar in de toekomst, als hij dus eerst die spieren terug wat meer beweeglijkheid heeft gegeven, mee helpen, zei hij. Ik ben benieuwd. Nu moet ik dus twee keer per week mij in bochten wringen en vroeger van mijn werk vertrekken om mij daar wat te kunnen gaan laten martelen. 
  • De kindjes zijn plots allebei bezeten van boekjes lezen. Vooral bij Annabelle is dat echt non-stop. Je hebt je laatste bladzijde nog niet gelezen of ze springt uit de zetel om met een nieuw boekje te komen aandraven. Kasper heeft dan weer als favoriete onderwerp de Sint. Tsja… 
  • De echtgenoot en ik trokken naar Rotterdam en waren compleet verzopen. Toch genoten we er wel van. Alleen al eens kunnen eten en babbelen zonder zeventwintig keer van uw stoel te moeten of zonder kind dat plots allerlei ‘interessante dingen’ moet vertellen als we eens langer dan drie seconden tegen elkaar bezig zijn, was goddelijk. De ononderbroken nachten en gewoon kunnen slapen tot 10u deden de rest. 
  • Mijn lijf schreeuwt weer langs alle kanten dat het te veel wordt. De vervangende huisarts waarbij ik daarover iets liet vallen, ging wat drastisch te werk en trok ook overhaaste conclusies. Met een voorschrift voor medicatie en een veel te voorbarige diagnose stond ik daarna wat verbijsterd terug buiten. Over een goeie week moet ik terug, naar mijn eigen HA deze keer, en dan ga ik het toch nog eens opnieuw bespreken. Wish me luck dat hij mijn redenering en argumentering volgt… 
  • Het is hier 6u ’s morgens en ik hoor beneden allerlei dierengeluiden. Een leeuwenbrul, een paard, een poes, een hondje, … Ons Bellie heeft de dieren ontdekt en wordt er helemaal wild van. Waarom is dat eigenlijk dat die kinders eerst die geluiden kunnen en dan pas het woord? 
  • Kasper vertelde me gisteren iets vreemds. Ik vroeg naar een meisje uit zijn klas en zijn antwoord: ‘Maar ik vind die niet leuk, want die is zwart.’ Unk?! Gelukkig kwam er dan nog achter dat J. ook zwart is en dat die wel zijn liefste vriend is. Ik moest dus op 3 jaar al beginnen preken dat het toch niet uitmaakt welke kleur mensen hebben en dat hij S. mss niet zo leuk vindt, maar dat de oorzaak daarvan daarom niet haar huidskleur is. Ik was toch wel lichtelijk verbijsterd. Wat doorvragen later wist ik dan ook dat hij niét schijnt te zien welke kindjes er geel zijn en welke bruin en welke andere wit. (De andere zijn allemaal zoals mij, zei hij.) Bovendien zag hij niét dat A., een halfbloed van een andere klas, ook best zwart is. Ik begin dus ergens te vermoeden dat iemand het specifiek over de zwarte kindjes in zijn klas gehad moet hebben en daar toch wat vreemde uitspraken over moet gedaan hebben. Pfff. Ik had toch gehoopt dat dit soort dingen wat langer zouden uitblijven, tot we er wat zinnigere gesprekken over konden voeren. 
  • Laatst mocht ik trouwens ook gaan uitleggen hoe de kindjes er komen. Eh… 
  • Kasper ontdekte dan toch eindelijk zijn loopfiets. Hij oefende eens een middag met oma en vond het de max. Sindsdien moet die fiets te pas en te onpas bovengehaald worden. We hebben helaas niet zo vaak de mogelijkheid om daar echt mee op pad te gaan, dus ligt er nu standaard een loopfiets op mijn passagierszetel. In mijn koffer past hij niet namelijk. Op deze manier kan hij de korte afstanden van de parking naar school of van school naar de winkel fietsend afleggen. 
  • Er is trouwens een heuse ‘incentive’ aan verbonden. Als hij goed met zujn loopfiets overweg kan, krijgt hij de felbegeerde fiets met trappers op zijn vierde verjaardag. Hij heeft besloten dat het er eentje van Paw patrol gaat worden trouwens. Hmm. We zullen zien…
Advertenties

As we speak.

  • zijn er hier veel gezondheidsperikelen en die bepalen zoveel. Een echtgenoot die zo vaak vanalles heeft, dat ik vaak stiekem bang ben dat er meer aan de hand is. Daardoor zijn de weekenden niet vaak momenten om eens ergens de schouders onder te zetten, maar meer eindeloze dagen waarin ik op mijn eentje probeer de kroost te temmen. Er waren twee kleine operatietjes voor mezelf, niks ergs en niet veel last, maar je bent toch niet direct terug volledig mobiel. Er is de dochter die terug begon te piepen en kraken van zodra we stopten met puffen. Opnieuw gestart dan maar, met pijn in het hart. Er is ook het vooruitzicht van een operatie bij Kasper. Heel routine allemaal, zijn poliepen en amandelen worden verwijderd en hij krijgt twee buisjes. Ze zouden daar toch 10 dagen last van kunnen hebben en ik weet niet zo goed hoe we dat uitgelegd moeten gaan krijgen. Voor mijn lief staat er ook nog een slaaponderzoek gepland. We spijzen de portemonnee van de dokters weer goed hier!
  • we houden ons ook bezig met het nieuwe huis. Momenteel is de moed me even in de schoenen gezonken. Doordat we verkeerde informatie kregen, moet alles nu anders en niet in goeie zin. Zelfs in die zin dat het anders misschien wel een ‘nee merci’ was geworden. We moeten voort, dus we maken er het beste van… maar het pikt toch even.
  • moet ik nog een doopfeest geregeld krijgen. De datum ligt vast, nu nog zorgen dat de genodigden ook iets te eten kunnen krijgen. Het zou wel al helpen als de zalen die je aanschrijft eens zouden willen antwoorden.
  • lopen de frustraties op werkvlak hoog op. Dit keer omwille van een IT-probleem dat al anderhalve maand speelt en grote impact heeft op onze manier van werken. Oplossingen schijnen zeer moeilijk te vinden, dus wij zoeken wanhopig naar manieren om toch iets afgerond te krijgen. Het helpt niet om de moed en de zin erin te houden.
  • loopt het schooljaar al ten einde en dat zal toch raar doen. Wat is ons patatje op dat jaar gegroeid! Fysiek, maar ook mentaal. Het is fijn om te zien dat hij toch wel een hoop vriendjes heeft (of ja eh, vooral vriendinnetjes), dat hij blijkbaar goed meedoet en dat hij het meestal geweldig tof vindt allemaal. Op motorisch vlak zien we ook veel vooruitgang. Hij durft te springen en klimmen, houdt heel erg van heeeel hard lopen, hij leerde dansen (ok, daar kan hij niks van) en fietsen op een driewieler. Hij knipte er voor het eerst en schilderde heel wat werkjes bij elkaar. Kasper maakte ook kennis met allerlei tradities (sinterklaas, kerstmis, schoolfeest, pannenkoekenfeest, nieuwjaarsbrief, verjaardagen vieren en moederdag), met sprookjes (de drie biggetjes) en met theater. Het zal moeilijk zijn om hem duidelijk te maken hoe lang het zal duren tot het weer school is, dat hij naar een andere juf gaat en dat het merendeel van zijn dikke vrienden niet meer in zijn klas zal zitten. De vakantieopvang is gelukkig min of meer geregeld, dus hopelijk houdt dat zijn hoofdje daar zo wat van weg.
  • doe ik momenteel niets meer van hobby. De zetel is mijn grote vriend en ik besluit steeds vaker gewoon goed op tijd in bed te kruipen. Ik schaam me er niet voor. Dat betert ooit wel weer.
  • netflix werd ook wel weer herontdekt. Ik keek het hele nieuwe seizoen van Orange is the new black en samen met de man zijn we aan House of cards begonnen. Ik ben er niet wild van, maar kijk. We rondden ook al The bridge af. 
  • zoeken we moedeloos naar een manier om Annabelle langer te laten slapen. De laatste weken is ze wakker voor vijf uur en dat is echt te vroeg. We moeten dan ook nog meteen opstaan, want anders wordt Kasper ook wakker en die kan zijn slaap echt wel gebruiken. Het zal allemaal wel wezen dat de ochtendstond goud in de mond heeft, maar zelfs om zes uur vind ik het moeilijk om dat zo te voelen.
  •   zoeken we even wanhopig naar een oplossing tegen vliegen. Ik probeerde al een zelfgemaakte val, lavendelkaarsen, een zelfgemaakt blad met omgekeerde plakband en deze nacht staken we een machientje in het stopcontact. Nog steeds vliegen hier een stuk of zeven van die rotmormels rond. Ik moet niet met iets van eten bezig zijn of ze staan er allemaal. En zelfs gewoon in de zetel zitten lukt niet zonder dat ze continu rond je hoofd brommen en op jou rondkruipen. Zot word ik daarvan! Dat een vlieg maar een dag of desnoods enkele dagen leeft, is trouwens een fabeltje. Tenzij we met nakomelingen te maken hebben, maar dat vind ik pas een héle enge gedachte…
  • deed ik zesentachtig pogingen om nog eens op dieet te gaan, maar het lukt niet echt. Ik kocht allerlei boeken ivm het DASH-dieet, omdat dat ook zou helpen tegen hoge bloeddruk. Aangezien die zelfs met verdubbelde medicatie te hoog blijft, wilde ik dat wel een kans geven. Alleen zou ik niet weten hoe ik dat allemaal geregeld krijg op drie minuten, bij wijze van spreken, dus voorlopig doen we niets. Ik probeerde toch al minder prefab-eten te kopen (microgolfmaaltijden ed) en hield dat mischien 3 dagen vol. Ik maakte plannen om de dag voordien al voorbereidselen te treffen voor het avondeten, maar aangezien ik niet weet wat daarbij het gerecht compleet om zeep helpt en wat prima kan, laat ik het ook maar. Zodra mijn hand terug volledig bruikbaar is (normaal gezien volgende week zondag), maak ik er toch nog eens werk van..
  • wachten we op het werk op ‘een grote aankondiging’ die er in juni zou komen. Met angst en beven, maar tegelijkertijd willen we stilletjesaan wel eens gaan weten hoe of wat. 
  • ben ik met ynab gestart en toch ook alweer gestopt. Ik vond het schitterend, maar in plaats van rust in mijn hoofd kreeg ik er vooral stress van. Het leek constant alsof we diep in het rood gingen, terwijl dat echt niet het geval was. Misschien deed ik iets fout, misschien lag het gewoon aan mij of aan het feit dat wij wel al redelijk bewust met ons geld omgingen, maar ik werd er echt ongemakkelijk van. Ik ga nu wel een excelsheet aanleggen om bij te houden wat we uitgeven en zo te zien waar we zouden kunnen besparen als het nodig wordt in de loop van het hele nieuwbouwverhaal. Dat zou niet nodig moeten zijn, maar een mens weet maar nooit… 
  • proberen we hier zo veel mogelijk te genieten van het mooie weer. We eten vaker buiten en trekken in het weekend vaak met de kroost naar de tuin. Annabelle is nog niet helemaal mee in het verhaal, maar Kasper vindt het geweldig!

 

Losse flarden.

  • Ik kocht dus een auto. De zoon duidt hem aan als ‘de blauwe auto’ en ik vind dat accuraat gezegd. Metallic blue, heet de kleur. Voor zij die meer details willen: een toyota yaris, vijfdeurs, automaat. Geen hybride, die ze ons probeerden aan te smeren, want als je alleen rond de kerktoren rijdt, verdien je dat niet terug.
  • Er staan na een kleine maand toch al 547km op de teller. De echtgenoot reed er al twee keer mee naar Brussel, maar al de rest deed ik toch zelf. Vele tripjes naar school, een paar keer zelfs naar Antwerpen, naar mijn mama en naar de verschillende dokters, … . Ik doe het niet graag, ik sta doodsangsten uit en ik mis mijn fietske, maar die automaat maakt wel het verschil tussen doodgaan van de schrik en niét rijden en tussen behoorlijk wat stress en angst, maar toch achter het stuur kruipen. 
  • Ik merk trouwens dat ik beter rijd met een gezel om mee te praten. Ikzelf en de radio, dat laat mijn gedachten meteen afdwalen en dat is eh… niet zo goed.
  • Die school waar ik iedere dag naartoe rijd, die is ook wel een extra puntje waard. De eerste twee dagen deed de zoon het daar prima, alleen de grote speelpaats vond hij niet zo leuk. Na het eerste weekend liep het echter helemaal mis: hij vergrootte die speelplaats uit en plots was alles stom, iedereen stom en wilde hij nooit meer naar school. Dinsdagochtend gaf hij van pure stress zijn fles melk over, ocharm, maar aangezien hij voor de rest ok leek, bracht ik hem toch naar school. Hij had de hele dag nergens meer last van, dus het bleek de juiste keuze. Toen ik hem dinsdag afhaalde en hij werkelijk de héle avond zei dat hij niet meer wilde gaan, brak mijn hart. Hij huilde er soms bij, vroeg altijd knuffels, probeerde mij echt te overtuigen dat school stom was en dat ik dus goed gek zou zijn van hem te sturen… Die avond bij jet slapengaan riep hij mij 4x terug en snikte dat hij niet meer naar school wilde gaan. Ik toonde begrip, ik probeerde hem te overtuigen van de leuke dingen, ik zei dat wij ook soms dingen eng vinden maar het dan toch doen… De vierde keer verhief ik mijn stem, zei dat ik nu niet meer naar boven ging komen en hij ging dus maar slapen… om dan de hele nacht in zijn slaap op ons te roepen en te snikken. Mijn hart! Hij stond ’s ochtends al meteen op ‘mama, ik wil thuisblijven’ en met weer de nodige huilbuien. Het moment van afzetten was afschuwelijk. De dagen nadien werd het gelukkig wel beter: er werd met water gespeeld owv de hitte, altijd een winner. Er was een discospeeltijd met dansen, wederom een hit. Er was een offerfeestdag waarop ze maar met vijf kindjes in de klas waren, dus kregen ze veel exclusieve aandacht en gingen ze zelfs met de juf naar de winkel om fruit te kopen. Alweer een succes in dat Kasperhoofdje. Iedere dag blijft het bang afwachten welke pet hij opheeft (het was leuk vs. ik ga nooit meer terug), maar ik durf er wel terug van uitgaan dat het goed gaat komen.
  • Kasper is trouwens altijd een heel voorzichtige geweest, tot op het belachelijke af. Daardoor had hij opvallend weinig blutsen en builen. Op 31 augustus gingen we nog zven de nieuwe fietsersbrug aan park spoor noord bewonderen en in zijn enthousiasme viel meneer echt hard. Voor de eerste keer in zijn 2,5-jarige leven had hij bloedende knieën. Serieuze schaafwonden, maar na een half minuutje verbeet hij stoer de pijn en zei dat hij wou verderwandelen. Begin deze week stuikte hij op school af een rups op de speelplaats, met als resultaat een volledig geschallodderd gezichtje. Zijn neus volledig bebloed, zijn wang, zijn lip, een dikke buil, … . De dag nadien had hij weer plots een vele kring rond zijn oog. Ergens tegen gelopen? Hij lijkt plots te willen inhalen wat andere kindjes op hun hele leventje al gehad hebben. Dat belooft voor de komende weken :p. (Ik ben stiekem wel blij dat hij wat minder voorzichtig is, hoor, al klinkt dat misschien gek…)
  • We zijn ijverig aan het werk om de boekenkamer in een grote kamer voor Kasper om te toveren. Dat betekent wel dat we een slordige 700 boeken en minstens zoveel cd’s door onze handen moeten laten gaan en besluiten of we ze bij gaan houden. Ik ben best marie-kondoïaans te werk gegaan en heb dus heel veel buitenggesmeten. Het is te zeggen: op de stapel ‘weg’ gezet. Intussen zitten alle boeken in dozen en kunnen we bekijken of er mensen in geïnteresseerd zijn. Indien niet, zal het toch de ruilcontainer op het containerpark worden, want wij kunnen ze gewoon niet houden. 
  • De dochter startte in de crèche en doet dat goed blijkbaar. Flinke meid! 
  • Ze drinkt wel bijzonder slecht en daarom moeten we van verschillende kinderartsen met papjes beginnen. Zucht. Uiteraard zat dat moment eraan te komen, maar ik zie er vreselijk tegenop. Het wordt zo’n gedoe en het zal ons ook sterk in onze vrijheid beperken. Nu gaan wij op zaterdagochtend bijvoorbeeld al eens graag naar de bibliotheek, gaan dan naar de markt en eten dan onderweg kibbeling en/of een hamburger. Voor de juffrouw namen we dan een flesje mee en aangezien dat niet opgewarmd hoeft te worden voor haar, konden we dat dan overal geven. Dat zal wel een heel ander verhaal zijn met die groentepap …
  • Ons Kaspertje heeft sinds de start van het schooljaar al drie kotsepisodes gekend. Eens eenmalig, eens een halve zondag en afgelopen weekend was hij het hele weekend knock-out. Het braken stopte wel zaterdagochtend, maar hij bleef een vodje tot maandag. Ik maak me steeds meer zorgen over de frequentie van dit soort toestanden bij hem, maar hij speelt het altijd klaar om dat voor te hebben op momenten dat we er niet mee naar een kinderarts kunnen.
  • Ik heb vandaag voor het eerst sinds maanden een paar uur voor mijzelf. Allez ja, euh… Het is de bedoeling dat ik probeer iets te doen aan de staat van ons huis, want het is hier een waar stort, al wekenlang. Tot nu toe deed ik een dutje. Oeps. Sorry, liefste, maar nachten en nachten op rij een paar uur wakker zijn met de baby, dat hakt er behoorlijk in. Ik ga er NU dus invliegen.
  • Kasper is geweldig aanhankelijk dezer dagen. ‘Mamatje, ik vind jou lief…’ ‘Waar is mijn pappie nu? Ik wilt papa knuffelen.’ ‘Bellieeeee! Aai, Bellie. Ik hebt ze gemist, mama!’ Of op een moment dat hij eventjes in ons bed lag, een kwartier voor de wekker: ‘mama, jij moet aan mij komen’, waarop ik mijn hand op zijn rug legde. ‘Nee, aan mijn (ge)zicht aaien!’. Ok dan :D. Dat is allemaal sinds de start van de school, dus ik vermoed dat hij toch wat extra veiligheid zoekt.
  • Ben ik de enige die na twee weken school al geen inspiratie meer heeft voor de brood-/fruit-/koekendozen? Ze mogen niks meenemen dat een lepel of vork behoeft, ik ga geen uren in de keuken staan en het moet liefst ook nog iets zijn dat hij lekker vindt, uiteraard. En als het eventjes kan, wil ik ook nog dat hij vitaminen en voedzame dingen binnenkrijgt, aangezien er nu geen back-up is van de crèchedagen waarop hij sowieso zijn porties groenten en fruit binnenkreeg. Enfin, wij overleefden ook op bokes met kaas of hesp en een koek tijdens de speeltijd, zeker?

Losse flarden.

* We weten naar welke school Kasper mag. Of moet, want we zijn toch echt teleurgesteld. ‘Dan had je die school niet op de lijst moeten zetten, he’, reageerde een collega. Toch wel, want anders liepen we het risico gewoon géén plaats te hebben. Het is nu zo en we zullen er maar het beste van maken. We moeten het op zijn minst een kans geven.

* Het is toch niet te geloven hoe je al van voor Kerstmis iets wilt vragen of bespreken in therapie, maar er nog altijd niet in geslaagd kunt zijn. Intussen worden er gesprekken gevoerd, het ene al zinlozer dan het andere, en ik kan het alleen mezelf verwijten. ZUCHT.

* Het is wederom megadruk op het werk en ik zit de meeste avonden nog wat te knoeften aan mijn laptopje. Kwart voor twaalf was het gisterenavond. Lomp, goed zot, ik weet het. Nog vier weken werken en het zal deugd doen als dat wegvalt.

* Intussen hebben we al een week geen warm water meer. Gelukkig werkt de verwarming nog, maar het is toch wreed ongemakkelijk. Ik douche normaald elke dag en dat is heus niet alleen omdat ik dat prettig vind. Mijn haar wordt idioot snel vet en ik moet toch onder de mensen durven te komen, he. Eens vlug douchen bij de schoonmoeder, langs mijn mama rijden voor een snelle douche en verder nog wat thuiswerkdagen (zodat ik geen kat moest zien) en zo zijn we die welek doorgeraakt. Morgen gaan ze het probleem komen oplossen of dat hopen we dan toch.

* We zouden voig weekend naar de zoo gaan, maar een buikgriep bij de zoon strooide roet in het eten. Maandag trotseerden we dan letterlijk weer en wind en gingen wandelen op de vesten in Lier. Kasper wandelde superflink, mijn buik en lijf werkten prima mee en op een bepaald moment begon het weer zelfs op te klaren. Al bij al was het dus een fijne dag!

Losse flarden.

  • Het is eigenlijk toch niet te geloven … Als ik mezelf opleg een hele maand lang iedere dag te schrijven, dan lukt dat min of meer. Van zodra die zelf opgelegde druk eraf is, valt het hier weer helemaal stil. Zelfs de vaste rubriekjes zoals ‘Goud in een potteke’ of het weekmenu verdwijnen. Dat is dus niet de bedoeling! Minder schrijven is ook een vicieuze cirkel, want dan vind ik dat er wel iets van inhoud moet zijn als ik toch nog eens iets post en zo lang er dus weinig bijzonders te melden valt, zwijg ik. Nee, nee, nee. Ik schrijf omdat ik dat graag doe en het is niet de bedoeling van ‘belangrijke inhoud’ te kunnen neerzetten.
  • De ziektes zijn hier alomtegenwoordig. Eerst begon de zoon lustig over te geven, dan kreeg de echtgenoot griep (ondanks het vaccin!) en toen velde de oermoeder aller verkoudheden mij. Het lollige aan alle drie iets anders hebben, is dat je toch nog minimaal twee weken een beetje op je hoede blijft. Het zal mij toch niet ook nog overvallen? Ik voel toch niks verdachts? Zou ik alsjeblieft ontsnappen? Hebben jullie dat nu ook?
  • Meneer Kasper had al nooit een geweldige nachtroutine. Minstens één keer per nacht moeten we ernaartoe voor wat water, een tutje, even pakken, soms melk … . Voordat iemand wilt roepen dat we hem maar moeten laten huilen; been there, done that. Het probleem is dat hij op zo’n momenten zo erg over zijn toeren gaat, dat er ten eerste nog door niemand geslapen kan worden en hij ten tweede ook nooit van zijn leven nog op eigen houtje in slaap gaat vallen dan. Als hij in zijn hele leventje al tien keer écht heeft doorgeslapen, dan zal het veel zijn. De afgelopen dagen maakt hij het echter wel heel bont. Tien keer moeten opstaan is plots geen uitzondering meer. Misschien heeft het te maken met het feit dat we hem onder een lakentje en een dekentje hebben gelegd in plaats van in een slaapzak … . Hij ligt nu alvast zonder die twee en mét een dikke winterslaapzak in zijn bed, laten we hopen, bidden en smeken dat we terug naar ons ‘normaal’ ritme gaan.
  • Op het werk gaf ik vandaag al mijn klanten door aan mijn vervanger voor tijdens mijn bevallingsverlof. Uiteraard zal ik me niet moeten vervelen de komende tijd, verre van zelfs, maar ik ben toch opgelucht dat dat voor nu afgerond is. Nu kan ik mijn andere collega’s weer helpen, werken aan een heel sharepointproject en back-up spelen voor andere locaties als ze daar in nood zitten.
  • Met de baby gaat het trouwens prima, hoor. Op 23 weken hadden we ‘de grote echo’ en alles bleek erop en eraan te zitten. We hebben het intussen 100% zeker over een dochter. Ze is gemiddeld van grootte en gewicht, dat mag ook al eens. Ikzelf voel me behoorlijk ok. Ik heb niet te veel last van kwaaltjes voorlopig. Houden zo, hopelijk!
  • Het babynichtje blijkt aan een hoop dingen allergisch. Aardappel, rijst, ei, melk, … . Het kind blijft er vrolijk onder, de ouders iets minder. Ik versta dat heel goed, want het brengt toch wel wat gedoe met zich mee. Potjesvoeding kan niet, mee-eten in de crèche is onmogelijk, je moet dus iedere week een paar uur staan koken om het kindlief van eten te voorzien … en dan heb je best nog niet te veel bij stilgestaan welke beperkingen zo’n allergieën toch in je leven zullen brengen. Niet uit eten gaan, het kindje kan niet gewoon mee-eten, bij familie en vrienden gaan eten vraagt heel wat gedoe, … . Ik duim uiteraard dat ze uit het merendeel nog uitgroeit en dat er niets anders in de plaats komt, maar blijkbaar is die kans toch erg klein.
  • Mijn gsm is alvast géén twee jaar oud. Dat weet ik, want ik had er zeker nog een andere toen Kasper geboren werd. De laatste weken gaat die batterij plat van niets te doen. 2x/dag moet ik hem opladen of ik zit in de penarie. Zo niet, hé! Ik begin dus al maar rond te kijken voor een nieuw exemplaar. Als er iemand tips heeft … let me know! (En ik ben me ervan bewust dat een iPhone de absolute max is, maar dit keer is er daarvoor toch niet echt budget.)
  • Welke babycook-achtige toestanden hebben de (jonge) moeders hier trouwens in gebruik? Degene die ik bij Kasper gebruikte, heeft echt de geest gegeven. We zullen ons dus iets nieuws moeten aanschaffen voor de dochter.
  • En nu is het dus halftien en ik kruip in mijn bed. Deze week heb ik het nooit langer volgehouden dan negen uur, dus er is vooruitgang! Slaap lekker …

Losse flarden.

Ik zou vandaag eigenlijk een blog schrijven over gaan zwemmen met een peuter. Uiteraard was de vereiste daarvoor wel dat we dat gedaan zouden hebben … en zoals een beetje te verwachten was, is dat dus niet gebeurd. We zeggen al sinds het manneke zes maanden is dat we regelmatig met hem zullen gaan zwemmen, maar in de praktijk is dat alleen op onze vakantie in Center Parcs al gebeurd. Genoten dat onze kleine waterrat heeft toen! Hij was bijna niet uit dat water te krijgen. Hier in eigen land lijkt het echter zo’n gedoe. Omgekleed geraken, in zo’n kinderbadje kruipen waar het water naar het schijnt gruwelijk koud is, daarna dan vooral allemaal weer zo snel mogelijk warm en droog geraken … . Enfin, geen gepraat over zwemmen dus, maar hopelijk volgt dat binnenkort nog eens.

Het regent geboorte-aankondigingen. Zeven nieuwe baby’s in de afgelopen maand?! Hoera!

In januari hebben wij zomaar even vier verjaardagsfeestjes. Alsof we niet allemaal stiekem al lang genoeg hebben van al dat gefeest … . Ook hier zal er een jarige zijn … De zoon wordt twee!

De peuterpubertijd slaat hier tegenwoordig toe. Kasper kan ontzettend braaf en flink zijn, maar met momenten valt er geen land mee te bezeilen. Hij weet perfect wat er mag of wat niet, maar soms staart hij uitdagend recht in je ogen en doet dan toch wat niet is toegestaan. Met meneertje naar de winkel gaan kan heerlijk zijn, maar ook een ware hel. En dan besef je dat dit waarschijnlijk nog maar het begin is … .

Mijn bedrijf smelt samen met een andere hele grote speler op de markt. Daardoor worden we de grootste in de business. Zo groot zelfs, dat de ‘waakhonden’ er wel eens moeilijk over zouden kunnen doen (we slorpen alle concurrentie op), dus dan worden we achteraf in drieën gesplitst. Het is onduidelijk wat er allemaal zal gebeuren en wat het voor ons te betekenen heeft, maar dat er niets nog hetzelfde zal blijven, is duidelijk. Uiteraard zal er meer geweten zijn … tijdens mijn bevallingsverlof.

Ik heb dringend nood aan een paar nieuwe T-shirts / truitjes. Ik begon iets zwaarder aan mijn zwangerschap dan de vorige keer en dat voel ik. Voor die buik is er plaats genoeg, maar aan mijn armen/schouders zit het net te strak allemaal. Natuurlijk realiseerde ik me dit kort voor de soldenperiode … en als ik nu iéts haat, is het wel me in dat gewoel te begeven. We proberen het dus nog een maandje uit te houden met mijn zeer beperkt gamma.

Vanaf vandaag gaan we weer gezonder eten hier. Gedaan met vettige brol en ook de belegde broodjes op het werk laat ik weer voor wat ze zijn. Alleen jammer dat zelf in fatsoenlijke maaltijden voorzien altijd zoveel meer werk vraagt.

Voilà, dat was het weer voor vandaag!