Zes maanden. #maandbrief

Dag Annebelleke,

Toevallig moest je vandaag net op je halfjaardag naar Kind en Gezin. Je werd helemaal goedgekeurd, hoor. Je weegt 7kg480 en bent 66cm. Voor de rest doe je wat je moet doen en dat stemt kersverse ouders toch altijd gelukkig.

Je bent de afgelopen maand veel ziek geweest. RSV en bijbehorende puffers en vooral veel gehoest, gekraak en gepiep. Dan weer een ontstoken oogje. Je neus die continu dichtzit en intussen ben je alweer aan een nieuwe hoestronde begonnen. Je darmen zijn van de RSV-medicatie ook stevig van slag geweest en dat is nog niet helemaal over. Enfin.

Maar weet je, het geeft eigenlijk niet. Je blijft een relatief vrolijke baby tussendoor. Je schatert het regelmatig uit als we doen alsof we je voet gaan opeten, je lacht nog steeds breeduit als mensen hun aandacht op jou richten en naar jou lachen, je vertelt dat het een lieve lust is en je speelt heerlijk alleen met momenten. Je kon alweer een hele tijd in beide richtingen rollen, maar je deed het bijna nooit. Afgelopen weekend kwam daar verandering in en vandaag vond ik je drie keer een meter naast je speelmat. Je hebt het dus helemaal begrepen. Het wordt hoog tijd voor de lettermat, denk ik, want je smijt je volledig en knalt dus op een bepaald moment keihard met je hoofdje tegen de grond. Vanaf dan heb je er meestal niet meer zoveel zin in.

Als je moe bent, heb je maar één ding nodig: je vader. Echt waar, dat is grappig om te zien. Hij is je persoonlijke poef en als hij dan je slaapdoekje geeft, ben je binnen de kortste keren vertrokken. Dat doekje brengt je ook op andere momenten echt rust. Zo grappig, want dat heeft Kasper helemaal nooit gehad.

Het werd stilletjesaan ook tijd om nog eens met groentepap te beginnen. Een paar keer wilden we wel, maar dan zat je met die RSV of at je slecht door je neusje, dus pas afgelopen weekend voerden we je wortelpap. Mensenlief toch, het was duidelijk dat je er klaar voor was! De eerste dag at je een halve portie en de tweede gewoon meteen een volwaardige. Dat mondje ging flink open en je leek het allemaal wel tof te vinden. Op aanraden van de kinderarts geven we je in het begin altijd drie dagen hetzelfde, zodat we kunnen zien of iets je darmproblemen bezorgt. Je hebt zeker meer last, maar nog niet extreem. Het zouden dus gewone aanpassingsprobleempjes kunnen zijn. Laat het ons hopen!

Tot slot kan ik weer niet anders dan bejubelen hoe jij en je broer samen zijn. Kasper kwam daarstraks thuis en hoorde dat wij al boven waren. “Belliee, ik heb je teruggevonden, schatteke!”, riep hij al van op de trap. Ik moest wel een beetje gniffelen (teruggevonden?? schatteke?!), maar ik werd er zo blij van dat hij je weer duidelijk had gemist. Hij wilt tegenwoordig graag dat jij op zijn schoot zit of dat je naast hem zit in de zetel en jij vindt het ook geweldig. Toen hij daarstraks al moest gaan slapen en dus zijn plekje naast jou moest verlaten, stak je echt je armpjes uit. “Elaba, waar gaat gij wel naartoe?!”, leek je te willen zeggen.

We kunnen niet anders dan zeggen dat je het gewoon goed doet, meissie. De nachten blijven eerder lastig en ik hoop dus dat daar nog relatief snel verandering in komt. Voor de rest ben je een droombaby. Voilà, zegt dat ik het gezegd heb!

Op naar de zeven maanden …

Dikke zoen,
je mama

Maandbrief: vijf maanden.

Lieve Annabelle

De vaakst gehoorde commentaar over jou? Amai, dat is een lachebekje! In de crèche zeggen ze dan weer dat je vaak enkel huilt voor eten, als je moe bent en moet slapen en bij een volle pamper. ‘Ik heb die heel de middag niet gehoord,’ zei oma. Je doet dat goed allemaal, meisje! 

Als om aan te tonen dat je echt al groot bent, rolde je gisteren op een tafel in de lunchgarden van je rug naar je buik. Je deed het meteen nog eens over en later testte je thuis ook je speelmat als rolplatform. Voor de rest word je graag rondgedragen, zodat je alles kunt zien. Dat is naast eten en slaap eigenlijk alles wat je nodig hebt. Jijzelf vindt duidelijk dat het hoog tijd is om zelf te gaan zitten. Als ik je neerleg, doe je verwoede pogingen om je recht te trekken. Het zal gaan, he! Zorg maar al eens eerst dat je niet meer omkukelt als we je loslaten bij het zitten. Je doet dat al goed, hoor, er is allemaal geen haast bij!

Dat eten van jou, dat was eventjes ook nog wel een dingetje. We startten met groentenpap en meteen protesteerden je darmen hevig. Na drie dagen hielden we er dus weer mee op. Momenteel drink je je vertrouwde melk en daarmee loopt het best goed. Voorlopig genieten we daar dan nog maar even van en over een week of drie doen we wel nog eens een poging. Hopelijk zijn je darmpjes dan ook weer wat rijper en verdraag je het beter.

Intussen ben je ook een versnelling hoger geschakeld met je vertelsels. Je tatert erop los met een heel nieuw arsenaal aan klanken en vooral met een nieuw volume. Standje luid zullen we het noemen. Als je eraan begint, moeten we zonder overdrijven de ondertiteling aanzetten als we nog iets met een half oog willen volgen op tv! 

Dat is allemaal leuk, alleen ’s nachts hoeft dat voor ons niet zo echt. Je blijft de pijnlijke gewoonte houden van midden in de nacht een uur of twee aan een stuk wakker te zijn, dus je moeder is intussen een wrak. Eten krijg je zo lang je daar nood aan hebt, meid, maar kan je dan alsjeblieft proberen verder te slapen? Voor de rest slaap je – vooral overdag dan – wel schitterend. Houden zo, het leidt duidelijk tot een tevreden baby en dat zien we graag!

Tot slot wil ik het nog even hebben over jou en je broer. Hij hoeft nog maar in beeld te komen en je oogjes beginnen te blinken. Als hij tegen je praat, grijp je hem vast en lacht breeduit. Heerlijk!

Vanaf volgende week start ik terug met werken en dan zullen we elkaar dus minder vaak zien. Ik beloof je dat ik zal proberen de moeheid en de stress van me af te laten glijden als ik thuiskom en gewoon te genieten van jouw vrolijkheid.

Groei maar vrolijk verder, Annabelleke!

Dikke zoen,

Je mama

Maandbrief: vier maanden.

Lieve Annabelle,

De afgelopen periode was een ware rollercoaster van emoties. Hoop, angst, blijdschap, verwondering, wanhoop, uitputting, trots, … . 

Kort: we probeerden AR-melk mét gaviscon en de reflux was onder controle dus het constante gekrijs hield op. Van die hele santenboetiek kreeg je wel enorm veel last van je darmen, dus in ruil kwamen er verschillende afschuwelijke brulsessies per dag. Tussenin was je wel vrolijk en trakteerde je ons de hele tijd door op lachjes, dus er bleef vooruitgang. We gooiden de gaviscon buiten en de situatie bleef dezelfde. We schakelden over naar omneo-melk, maar je herviel meteen in gekrijs. We startten met complete confort van Nan en wisten niet goed wat we moesten denken. Dat spul werkt zogezegd tegen darmproblemen, maar dat is het enige waar je bijzonder veel last van blijft ondervinden. Leuk, leuk … . We overwegen nu weer een overstap naar Novarice, omdat een arts opperde dat je misschien de koemelk minder verdraagt. We kunnen het maar proberen, zeker? Waar we bij Kasper nooit hebben toegegeven aan de tientallen soorten melk en ons bij twee hebben gehouden, stapelen zich momenteel heelder probeersels op op mij aanrecht. Een mens moet wat, he … 

Voor de rest doe je het gewoon schitterend, hoor. Als je nergens last van hebt, dan ben je supervrolijk. Je begint echt met geluid te lachen en vooral je zotte vader of broer worden daar vaak op getrakteerd. Met die laatste komt er nu ook steeds meer interactie. Je volgt hem overal met je ogen en hij heeft gelukkig ook heel veel aandacht voor je. Hij krijgt het soms wat lastig met je gehuil, maar iedere dag als ik hem uit school haal, ben jij de eerste waar hij naar vraagt. De vreugde waarmee hij kan zeggen: ‘mama, ze is wakker!’, dat is gewoon zalig. 

Waar je een hele tijd geleden al leerde rollen van je buik naar je rug, rol je nu van je rug op je zij. Het is duidelijk maar een kwestie van tijd voor je eens per ongeluk op je buik gaat terechtkomen en dat ga je de max vinden, denk ik. Als ik je op je buik leg, probeer je je namelijk al wat voort te bewegen en gek genoeg lukt dat ook. Je wriemelt zo hard, dat je plots tóch naar een speeltje kunt reiken of dat je plots met je hoofd af de speelmat ligt ofzo. Die mat is trouwens echt weer een godsgeschenk; je kunt er uuuuren op liggen spelen. Eerst sloeg je de diertjes vakkundig tot moes, nu ga je er met je volle gewicht aan hangen en stopt ze tegelijkertijd in je mond. Je bent daarin zo fanatiek, dat ik je regelmatig volledig omgedraaid terugvind. Je hoofd waar eerst je voeten waren en dat soort grapjes. Je tatert ook best veel en begint nu ook echt met boekjes of rammelaars te spelen. 

Een andere favoriet zijn doekjes. Tetradoeken, knuffeldoekjes, het maakt niet uit, maar je amuseert je er kostelijk mee. Als je wilt slapen, is dat vaak ook het extraatje dat je in je handje nodig hebt om je aan de slaap over te geven. Dat is superschattig om te zien! 

Slapen doe je al een heel pak minder dan in het begin. Er is nog niet echt een ritme in te vinden, maar we kunnen het ook niet manipuleren. Je ziet duidelijk als je moe bent en dan leg ik je weg en slaap je. Als ik je echter klaarwakker in bed zou leggen, is er geen haar op je hoofd dat eraan denkt je ogen dicht te doen. Als je moe bent, moet ik dan ook weer niet proberen je wakker te houden, want dan huil je onafgebroken. Dat begrijp ik wel, hoor, alleen is het zo pijnlijk dat je dus vaak (zoals nu) om 19u aan je nacht begint en die dan om 4u30 beëindigt. Over een paar minuutjes gaat mijn wekker af en je bent nog steeds klaarwakker en ik dus helaas ook. Het aantal uren dat ik al met jou ben wakker geweest ’s nachts, het zijn er pijnlijk veel. Ergens tussen 3u30 en 5u30 heb je eten nodig en vanaf dan ben je zeker 2u lang wakker. Klein werkpuntje, juffrouw, als je wilt dat je moeder niet een dezer instort.

Je kunt al best lang alleen spelen op je mat, en voor de rest word je graag rondgedragen op mijn heup, zodat je alles goed kan zien. Je zit ook heelngrag recht en begint dat met steun echt goed te doen. Ik kan je probleemloos rechtzetten in de zetel, even in de keuke  iets gaan doen en je nog in dezelfde houding terugvinden. Ook op onze schoot zit je het liefst recht en je bent hard aan het uitzoeken hoe je dat hoofd weg van de steun kunt krijgen. Je richt je dus de hele tijd op; op mijn schoot, in je wipper, in de maxi cosi. Die wipper zorgt er trouwens voor dat wij iedere avond kunnen eten. Tijdens het koken zit je erin en start je vaak een huilsessie, maar tijdens het eten zit je daar tussen je broer en mij en zo lang we regelmatig naar je lachen of tegen je praten, is alles ok. 

Je begint in onze gezichten geïnteredseerd te raken, je kunt met steun zitten, je doet niks liever dan tv kijken en zien wat wij allemaal doen. 

In de komende weken zal je naar de crèche beginnen gaan, prutsemie. Ik heb er geen moeite mee, maar ik ga het wel jammer vinden dat ik vrij duidelijk weet wat je wilt of nodig hebt, gewoon door zo vaak bij jou te zijn. Ik merk dat de omgeving (zelfs je vader!) daar toch vaak het raden naar heeft. Ik kwam deze week een verzorgster van de crèche tegen en die keek er echt naar uit om voor je te mogen zorgen. Ik weet dat ze dat voor Kasper ook super heeft gedaan, dus ik ben er redelijk gerust in. 

Lieve Annabelle, we zijn blij dat we het toch hebben aangedurfd om een tweede kind te krijgen. Je huilt nog altijd meer dan de gemiddelde baby, maar je laat ons ook zien hoe een tevreden baby is, iets wat we met je broer nooit gekend hebben. We zien je graag, prutsemieke, en we kijken uit naar nog een extra maand Annabelle!

Dikke zoen, 

mama

Maandbrief: Twee maanden.

Lieve Annabelle,

Ze zeggen dat wel altijd, hé, dat geen twee kinderen dezelfde zijn. Ze zeggen ook dat je niet mag vergelijken. Dat is helemaal waar, ieder kind is immers uniek, maar toch doe je dat ergens wel. Eender welke vergelijking leert ons dat je broer en jij ontzettend verschillen momenteel. Uiterlijk zijn er veel gelijkenissen, maar verder … . Waar je broer nooit sliep overdag, doe jij bijna niets anders. Het aantal uren dat je wakker bent, is ontzettend klein. Daarnaast at je broer héél vaak hele kleine beetjes, terwijl jij al vrij snel in een ritme van om de 3u zat en dan dronk je stevig door. Kasper huilde best vaak, maar jij beperkt dat tot het absolute minimum. Bij honger en krampjes, that is. Je broer had relatief snel begrepen dat hij moest gaan slapen als we gezamelijk naar de slaapkamer trokken, maar jij vindt het lollig om ’s nachts uren na elkaar wakker te zijn. Kasper donderde al vrij snel van alle curves, terwijl jij een stevige, gezonde baby bent met mollige billen en dikke wangen. Qua communicatieve kunstjes was je broer dan weer sneller; hij lachte heel vroeg, brabbelde op zijn zes weken al lang iedereen omver en jij bent nog maar heel recent écht beginnen lachen en brabbelt totaal nog niet. Het is al wonderlijk als je gewoon een enkele klank uitstoot. Op motorisch vlak doe jij dan weer zotte dingen; je rolt vlotjes van je buik naar je rug en je probeert naar de diertjes van je speelmat te slaan en slaagt (!) daar vrij vaak in.

De eerste weken hebben we vaak verbijsterd naar elkaar staan kijken hoe rustig jij was, lieve meid. Je maakte het ons niet al te moeilijk en daar waren we je zo ontzettend dankbaar voor. We waren op voorhand toch stiekem een klein beetje bang voor wat er zou komen, maar jij nam die angst helemaal weg. Je deed het schitterend. In de aanloop naar jouw geboorte braken we natuurlijk ook ons hoofd over de reactie van jouw broer op jouw komst. Hoe zou hij ermee omgaan? Wat zouden we van hem te verduren krijgen? Kasper sloot je vrijwel meteen in zijn hart, meisje. Na een paar dagen al wilde hij altijd maar naar jou komen kijken als je lag te slapen, hij herinnerde ons er telkens aan dat we jou ook moesten meenemen (alsof we dat zelf zouden vergeten) en hij kwam je zelfs speelgoedjes brengen. Waar je uiteraard niks mee kon aanvangen, maar het is de intentie die telt, niet? Hij komt heelder verhalen tegen je vertellen en aan tafel staat hij erop dat jij naast hem in je wipper ligt, zodat hij kan vertellen wat er allemaal gebeurt. ‘Kijk, Annabelle! Dat is een duif!’ of ‘Ik gaat eventjes water pakken, ik kom direct terug.’ Heerlijk.

Het heeft lang geduurd voor er reactie kwam van jouw kant, maar nu is je broer wel degene op wie je het hardst reageert. Als hij tegen je praat, staar je hem aan. Als hij naast je komt liggen op de speelmat, draai je je hoofd heel fel, zodat je hem zeker goed kunt zien liggen. Als je in je wipper ligt en hij staat daar wat te spelen, is het al lang ok voor jou. Entertainment genoeg. Ik heb er goeie hoop op dat jullie binnen afzienbare tijd dikke vrienden gaan worden, meisje.

Ik schreef net dat je bijna hele dagen slaapt. Voor je me later ooit wilde gaan vertellen dat ik dus alle tijd van de wereld had om lol te trappen; denk maar vlug iets anders. Je doet dat slapen vooral bovenop mij of in mijn arm, dus ik ben nogal aan mijn zetel gebonden. Er zijn veel dagen dat ik maximaal 1x naar de wc ben kunnen gaan, dat ik ongedouched blijf (als ik weg moet, dan moet ik je helaas laten huilen of ik zou er stinkend en wel aankomen) en dat het eten moet bestaan uit iets uit de diepvries wegens geen mogelijkheid gehad om iets voor te bereiden. Maar dat geeft niet; ik heb intussen daar mijn weg in gevonden. Ik neem mijn fles drinken mee naar de zetel, ik parkeer jou op mijn arm en het borstvoedingskussen tegelijk, ik kijk wat tv of lees een boekje. Voorlopig vind ik dat allemaal prima.

Je hebt ons in je korte leventje al wel een paar keer bijzonder ongerust gemaakt. Je was erg geel de eerste dagen en alle kinderartsen die binnenstapten, keken daarbij erg bezorgd. Drie keer werd je bloed geprikt, maar het was altijd voldoende ok om niet onder de lamp te hoeven. Wij bleven ons echter toch afvragen waar die geelheid dan vandaan kwam. Toen je drie weken was, kreeg je een stevige hoest. Een enge, zo eentje die je als ouder het gevoel geeft dat je kind zo ongeveer stikt. Zelfs de vroedvrouw maande me aan om zeker dringend naar een kinderarts te gaan als het zelfs nog maar een béétje zou verslechteren of zou blijven duren. Gelukkig keerde het tij net op tijd. Daarna was er de gehoortest van Kind en Gezin en die moest zeven keer overgedaan worden. Eén oortje bleef altijd opvallend onder de lijn om als ‘geslaagd’ te kunnen doorgaan. Gelukkig dat de verpleegster zo vohardend was, want de achtste keer bleek het dan dus toch in orde. Oef! Over dat hele lachen dat je nog niet deed op 6 à 7 weken heb ik me toch ook even zorgen gemaakt, omdat zowel de vroedvrouw als Kind en Gezin als de kraamverzorgster erop hamerden dat je dat toch zou moeten beginnen doen. Uiteraard geraakte ik lichtelijk gefocust op dat hele lachen en ik durfde toch echt niet met zekerheid zeggen dat je het wél deed. Intussen weet ik het wél zeker en kan ik het dus ook helemaal loslaten. Je bent geen lachebekje, dat is duidelijk, maar je kunt het én doet het, dus het is perfect.

Komende dinsdag moeten we naar Kind en Gezin voor je eerste prikjes en voor nog eens een check-up. Ik ben benieuwd wat dat gaat geven. Doe je uiteindelijk toch wat je zou moeten doen op dit moment? Zou je al zes kilo wegen? Hoe groot zou je zijn? Je draagt intussen maatje 62 en hier en daar nog een verdwaalde grote 56, hoe zot is dat. De kleren die je broer na zeven of acht maanden droeg, passen je nu al prima.

Lieve Annabelle, het is hier weer heel sterk zoeken naar een nieuw ritme en we zijn uitgeteld. We zien echter nu al hoe heerlijk het misschien kan worden met twéé kindjes en we kijken er ontzettend hard naar uit dat jij wat groter bent. Dat hoeft alleen nu nog niet. Neem je tijd. Begin eerst maar eens aan een periode waarin je wat meer wakker bent, begin maar eens vertelsels de wereld in te sturen en ‘speel’ nog maar wat op je mat of in de box. Je bent maar zo kort klein, neem daar mee je tijd voor. Wij zijn hier om elke nieuwe stap enthousiast toe te juichen, maar doe het vooral als jij er klaar voor bent. Je doet dat gewoon goed.

Wij zien je graag en kijken uit naar een nieuwe maand samen met jou!

Dikke zoen,
Je mama