De zomer – week 6.

Nondepitjes seg, op de een of andere manier vliegt die vakantie hier toch voorbij! We zijn er uiteraard nog lang niet, maar in de planningen in mijn hoofd komt 1 september toch soms al voorbijgevlogen. Ik ben duidelijk niet de enige die dat zo aanvoelt, want de reclameboekjes en reclamemails staan vol met ‘terug naar school’ en op Facebook komen de vragen over boekentassen en ander schoolgerief vlotjes voorbijgevlogen.

Deze week was het nog volle bak vakantie. Kasper ging op kamp en Annabelle volgde dus haar normale opa-creche-moeke-programma. Maandagochtend liep Kasper niet over van enthousiasme, maar hij vermande zich stoer en stapte de speelplaats over en liet mij gaan. ‘S Avonds had hij het leuk gevonden en hij had er zelfs een vriendje van zijn vorig kampje teruggezien. Opa was meneertje ook gaan ophalen, zodat hij niet naar de nabewaking moest. Stel u voor, de horror seg. Opa heeft maar één autostoel, dus moest Kasper stappen. Haha. Dat hadt ge dus gedacht… De jongeman had een andere oplossing. Ik denk dat niemand er iets op tegen had, als ik deze foto zo bekijk:

Dinsdag was het enthousiasme ook weer niet overdreven groot, maar ik denk dat dat ook te maken heeft met het feit dat er altijd maar heel weinig kindjes zijn als ik hem afzet. Ik versta dat dus niet zo goed, he. Vanaf kwart voor 8 is er opvang, om 9u gaat het kamp echt van start. Om 16u loopt het kamp af en tot 18u is er ‘nabewaking’. Ik weet intussen al dat hij daar om kwart voor 8 helemaal alleen staat en dat wil ik hem niet aandoen. Die prutskes moeten dan wat op die speelplaats ronddwalen. Ik ben dan toch al te laat op mijn werk, dus ik wacht dan tot 8u om hem af te zetten. Van zijn leeftijd was er nooit iemand, alleen een bende wilde, grote kinderen van pakweg 4e leerjaar. Zelfs om 25 voor 9 was er nog maar 1 ander kindje van Kasper zijn leeftijd! Hoe doen die mensen dat dan? Ik veronderstel toch dat de meeste ouders hun kind naar zo’n kamp brengen om zelf te kunnen gaan werken? Ik werk nu nog op 10 minuutjes rijden van daar, maar de meesten zullen toch wel verder moeten. Hoe krijg je dat dan geregeld dat je om half10 of later aankomt en rond 16u je kind al oppikt? Ik snap er niks van. In ieder geval had Kasper het ook wel leuk gevonden dinsdag. Hij werd weer door opa opgehaald en zoals gebruikelijk wilde hij niet mee naar huis. Ik begin dat een beetje beu te worden. Als ik die kleine van de nabewaking afhaal, is er geen vuiltje aan de lucht. Hij stormt mij vrolijk tegemoet en is best te genieten. Als ik hem bij opa ga halen, wil hij niet mee naar huis, luistert hij voor geen meter en valt er de rest van de dag niks mee aan te vangen. De avond was dus vooral een gevecht en een poging om meneer zo vlug mogelijk in bed te krijgen. Annabelle moeten we daarentegen zo lang mogelijk wakker houden, in de hoop dat dat mormel niet midden in de nacht gaat besluiten dat het tijd is om op te staan…

Woensdag was Kasper plots wat toegankelijker naar mij en ik kreeg zowaar een cadeautje: een vers opgeraapt blaadje. Er hoorde een hele uitleg bij, dus ik durfde niet anders dan het in mijn auto leggen. Ook nu weer stroomde het enthousiasme er niet af, maar hij vermande zich en liet me flink gaan. ’s Avonds ging ik hem zelf afhalen en dan kon ik ook eens zien dat hij wel gewoon meespeelt. Da’s toch altijd leuk om te zien. Hij had zowaar nog een cadeautje voor mij… nog een opgeraapt blad! Stel u voor, straks kan ik een collectie beginnen! Hij had het kamp heel leuk gevonden, zei hij. Ze hadden met fruit geknutseld en het was de bedoeling dat ik dat ding mee naar huis nam. Laten we zeggen dat dat bordje platgeknepen banaan en verdorde ananas rechtstreeks de gft-bak is ingetuimeld… Annabelle had nog een afspraak staan bij de vrienden van Kind en Gezin. De echtgenoot ging met haar en liet al snel weten dat ze afklokte op 9kg810 en op 76,2cm. Ja hallo, die is dan ook aan een groeispurtje bezig! Gelukkig werd ze voor de rest ook goedgekeurd en konden ze anderhalf uur na afspraak eindelijk naar huis komen. Kasper was immers doodmoe, maar hij moest en zou wakker blijven tot hij papa had gezien.

Toen het lief thuiskwam, had hij nog een eh… prettig nieuwtje. ‘Naar waar gaat Annabelle maandag?’ Euh, naar de crèche? ‘Er hangt een blad op de deur dat ze dicht zijn en ik denk zelfs dat er stond dat ze de hele week gesloten zijn.’ Uhm?! Ik zocht meteen naar de mails met de verantwoordelijke en vond dat ze inderdaad had gezegd dat ze pas de 21ste zou sluiten en dus niet de 14e al. En nu?!

Donderdag bracht het lief Kasper naar zijn kamp. Het was daar pijamadag! Hoewel ik elke dag een gevecht moet voeren om hem in zijn kleren te krijgen, zag meneer het nu uiteraard weer niet zitten om in pijama te gaan. Zucht! Uiteindelijk vond hij het toch een grappig idee en kwam het in orde. Het afzetten verliep hetzelfde als bij mij: flink, maar duidelijk niet met volle goesting. ‘s Avonds was hij nochtans dolenthousiast. Het was héél leuk geweest. Ze hadden vanalles gedaan, hij had op de trampoline gesprongen met zijn twee vriendinnetjes (hij schijnt toch altijd wel wat kinderen – vooral meisjes – te vinden waar hij zich goed bij voelt) en ze hadden ook gedanst.

Het crècheverhaal was trouwens inderdaad correct gebleken. De verantwoordelijke was verbaasd dat wij dachten dat ze nog open zou zijn … maar ze bood wel meteen aan om de dochter dan bij haar thuis op te vangen. Ik zou dan de buggy en de maxi cosi moeten meegeven, want ze had wel vanalles te doen. Ik voelde me meteen niet zo geweldig bij die oplossing. Het was uiteraard lief van dat aan te bieden, maar in haar huis is ze gewoon niet op baby’tjes voorzien. Haar kinderen zijn al groot, dus waar moet dat prutske dan slapen, heeft ze daar speelgoed, moeten we sidderen en beven dat ons klimgraag en vernielzuchtig monster daar vanalles gaat vernielen … Bovendien is Annabelle altijd heel erg van slag als ze ergens alleen naartoe moet, waar ze normaal met anderen samen is. Bij mijn mama bijvoorbeeld is ze vaak niet zo blij, omdat ze daar meestal samen met Kasper is. Met zijn tweetjes is alles in orde, zij alleen … dat vraagt wat doorzettingsvermogen. Als mijn mama haar neemt, dan heeft die geen verplichtingen. Dan kan ze dus de hele dag met madammeke op haar schoot zitten als het moet (het enige dat ze dan goed vindt), maar aangezien de verantwoordelijke aangaf wel redelijk wat te moeten doen, zag ik dat echt niet goedkomen. Bovendien … hoe zou dat dan weer geregeld moeten worden? Als je maar 10 opvangdagen open bent en je moet er 14 aanrekenen? Ik had dus toch al maar eens gepolst bij de grootmoeders en we waren tot een noodoplossing kunnen komen. De crèche hield dus voor ons donderdag voor drie weken op. Pas op 5 september gaat ons krapuultje er terug naartoe.

Vrijdag begon al niet zo top; Annabelle deed om 3u30 haar licht aan en begon te tateren, wat natuurlijk snel overging in gehuil. Haar in ons bed nemen hielp ook niet en dus trok de echtgenoot – na eerst stevig gevloek en boos worden en dat soort gedoe uiteraard – met haar naar beneden. Ik kon dan wel nog verder slapen, maar na zo’n intermezzo duurt het toch altijd wel even voor ik de slaap kan vatten. Ik had mijn wekker ook niet gezet, aangezien ik ervan was uitgegaan dat mijn lief de zijne gezet had en dat hij dan wel met de dochter naar boven zou komen. Niet dus … en pas om 6u30 kreeg ik een berichtje van hem of ik nog sliep. Ik besloot om het douchen maar te skippen en nog eens een dagje thuis te werken. Gelukkig dat die optie bestaat! Ik trok naar beneden en daar lag de juffrouw natuurlijk nog vredig te knorren bovenop haar vader. Typisch! Ik maakte dan al maar vlug haar zak, graaide wat kleren voor haar samen en om kwart voor zeven konden we toch echt niet anders dan haar wakker maken. De echtgenoot ging zich boven klaarmaken en wekte meteen Kasper, die ook nog heeeeeeel ver weg was. Als dit scenario zich op een zaterdag had voorgedaan, we zouden de goden op onze blote knieën hebben gedankt. Helaas pindakaas … . Om zeven uur gingen vader en dochter ervandoor en ik probeerde Kasper zo ver te krijgen van te eten en – uiteraard met gevecht – zijn kleren aan te doen. Hij protesteerde dat hij geen zin had om naar het kamp te gaan, maar hij maakte er toch niet al te veel spel van.
Tot we dan uiteindelijk daar aankwamen … We hadden zijn zak en jas al weggehangen en hij greep naar mijn hand en stuurde me richting deur. ‘Waar ga jij naartoe?’, vroeg ik hem en hij zei: ‘Naar huis met jou.’ Uhm. Toen ik zei dat dat toch echt niet ging, begon hij hartverscheurend te huilen. ‘Ik wel gewoon thuis blijven, mama’, snikte hij. Ik veronderstel dat het de combinatie van nog te moe zijn was met het feit dat er weer eens geen kleintjes waren en dat ook de luidruchtige en wilde grote kinderen (die op dat moment in een micro stonden te brullen) niet echt hielpen. Hij bleef maar brullen en mij vasthouden zoals hij het doorgaans al lang niet meer wil. Ik probeerde te weten te komen wat zijn probleem was, maar hij ging het me echt niet vertellen. Er kwam al een moni aangelopen om te vragen of ze hem moest overpakken, dus ik zei hem dat ik hem nog één minuutje héél hard ging knuffelen en dat ik dan echt moest vertrekken om te gaan werken. Dat ik nu al te laat ging zijn, maar dat dat niet erg was, maar dat ik toch echt doorging. En dat opa hem ging komen halen ’s avonds en dat vindt hij toch ook altijd wel leuk. Het hielp allemaal niet. Ik liet hem dus brullend achter bij de moni, waarvan ik wel zag dat ze hem echt apart nam en bij hem bleef, ook toen ik vijf minuten later voorbij de poort gestapt kwam om naar mijn auto te gaan.
’s Avonds bleek hij het allemaal niet zo geweldig leuk te hebben gevonden, maar uit zijn verhalen waren er toch ook enthousiaste momenten te puren en toen we een filmpje doorgestuurd kregen van opa, waren we helemaal gerustgesteld. Hij sprong en huppelde en danste superenthousiast mee. Zijn commentaar was ook hilarisch. ‘Kijk! Ik had mijn hoofd op C. gelegd. Dat is mijn vriendinnetje, ze is héél lief!’ Ze was ook drie koppen groter en zwart, maar who cares.

Uit alles wat hij zei, merkte je wel dat hij nood had aan wat thuis zijn. Helaas konden we hem dat zaterdag nog niet bieden. Mijn nonkel was namelijk overleden en werd zaterdagochtend begraven. De kinderen kennen hem niet, bovendien is een uur in een propvolle kerk zitten met hen momenteel even meer dan we denken aan te kunnen, dus we stuurden ze naar Moeke. Het was alwéér groot drama: ‘Maar ik wil bij jullie blijven!” en gehuil toen we doorgingen. Nice. De begrafenis was heftig voor ons, maar het deed me wel deugd te zien hoe mijn tante zich wist staande te houden. Uit alles bleek dat ze niet volledig verdoofd rondliep of de dingen maar aan zich liet voorbijgaan. Ze kwam ook direct een babbeltje doen en ging de moeilijke dingen niet uit de weg, maar vertelde ook gewone dingen. Natuurlijk is het best mogelijk dat de grote klop nadien nog moest komen, nu alles afgehandeld zou zijn en begrafenisondernemers, pastoors en rouwende familieleden niet meer om de haverklap wel iets van haar zouden willen. Ik hoop dat ze een manier vindt om hiermee om te gaan en door te blijven gaan. Ze is zelf nog te jong om haar leven nu ook te zien ‘ophouden’.
Toen we nadien de kindjes gingen ophalen, wilde meneer Kasper natuurlijk niet meer mee naar huis. Spreek anders nog eens van een wispelturig geval! Hij had me ook al gevraagd om niet mee naar de winkel te moeten, maar zelfs daar konden we niet aan voldoen. Er moest nu eenmaal eten op de plank komen en we hadden gewoon even geen andere manier gezien.
Ik moet zeggen; na dit winkeldrama hebben we besloten dat we gaan vermijden vanaf nu om met die twee monsters te gaan. Wat. Was. Dat. Kasper stond helemaal wild en rende gillend en roepend van enthousiasme door de winkel. Annabelle wilde met hem mee, maar was natuurlijk duizend keer trager en ging dan maar haar eigen weg. Dat kind luistert voor geen meter en zit bovendien ook echt overal aan, in tegenstelling tot haar broer. Als die ervandoor holt, ben ik er nogal gerust op. De andere mensen zullen misschien eens verstoord opkijken, maar er gaat niks breken of hij zal niet verloren geraken. Bij dat ander mormeltje daarentegen … Omdat we hoopten Annabelle te temmen door Kasper wat in te tomen, werd de sfeer op den duur een pak minder vrolijk. Kasper woest omdat hij niet overal mocht rondlopen, Annabelle bleef haar eigen zin doen en als we ze oppakten om haar dan maar tegen te houden, zette ze het op een belachelijk luid brullen. Een sirene was er niks tegen. Als Kasper zag dat Annabelle gepakt werd, wilde hij dat natuurlijk ook. Dat is nogal onpraktisch als ook nog iemand de kar moet duren en dus begon hij ook maar heel luid te jengelen. De hel, ik zeg het u.

Zondag hielden we het rustig. Pijamadag voor de kindjes en voor ons gewoon wat zetelhangen. Kasper keek een overdosis Paw Patrol, de kindertjes gooiden al het speelgoed overhoop en wij hingen of lagen wat in de zetel. Opa kwam wel lunchen, wat ons dan meestal drie minuten ademruimte geeft, aangezien beide kinderen dan met hém willen spelen natuurlijk. Daarna deed Annabelle een dut en dan is Kasper meestal op zijn best. Ook nu dus. Hij kwebbelt wat, kijkt wat tv en scharrelt wat rond, maar wij kunnen wel eventjes alle voelsprieten uitzetten voor groot gevaar en alarmerende valpartijen. Nadien aten we met zijn allen fruit(pap) en dan kropen de kindjes met hun vader in bad. Daarna was bij allebei het vat af precies, dus keken ze nog wat meer tv en we aten behoorlijk vroeg.  Toen Kasper om kwart na zes al zijn melk vroeg en na de tweede Paw Patrol al zelf zei dat hij wilde gaan slapen, hebben we er dan ook maar aan toegegeven. Het was pas zeven uur toen ik zijn slaapkamerdeur al achter mij dichttrok. Annabelle zat om halfacht ook al met open ogen en zittend te slapen in de zetel, dus die hebben we dan ook maar wat vroeger dan anders in haar bed gezwierd. (Dat beklagen we ons morgenvroeg ongetwijfeld, maar slaapdeprivatie bij zo’n kleintjes, dat voelt toch ook niet echt ok.)

Morgenvroeg vertrekt Kasperito weer voor een weekje Center Parcs, met Opa en Ola deze keer. Ikzelf moet de hele week werken, maar aangezien Annabelle niet naar de crèche gaat, hoef ik me minder zorgen te maken over het tijdstip van ophalen. Alleen al dat zal wel wat meer rust brengen!

Het verleden is plots dichtbij.

Er zijn zo van die dagen … dan komt het verleden plots weer heel dichtbij. Dat het allemaal weer voelt als toen en niet eens persé in slechte zin.

Toen ik al die weken thuiszat, sprak ik af met een vriendin. We delen een stuk verleden dat maakt dat we elkaar heel goed begrijpen. De kronkels in mijn hoofd komen vaak ook in het hare voor en andersom. Als het dan al niet is uit herkenning, begrijpen we toch vaak goed wat de ander bedoelt. De voordelen van een vriendschap uit de psychiatrie, zoiets. Ik vertelde haar dus hoe rot ik me gevoeld had en hoe moeilijk het nog steeds was. Ik probeerde uit te leggen wat ik dacht dat aan de basis van alle ellende lag en hoe ik daar een beetje moedeloos en wanhopig van werd. Ze begreep me. Aan het eind van de avond had ik een fijn gevoel, voor het eerst sinds lang. De laatste tijd hoorden we elkaar weer niet meer, maar ik maakte me niet meteen zorgen. Wij spreken doorgaans in schoolvakanties af en er kan dus wel al eens wat tijd tussenzitten. Toen we een afspraak maakten, bleek echter dat het ook bij haar helemaal scheef zat. ‘Ik zit thuis’, schreef ze en ook ‘ik ben nogal moe, dus korte bezoekjes zijn beter’. Ze vertelde hoe ze zich voelde en hoe moeilijk alles plots was. Ze zocht naar woorden om te vertellen wat er aan de basis van haar ellende lag. Hoe ze vreesde dat het nooit helemaal over zou zijn. Herkenning van mijn kant. Zij ging naar huis met een beter gevoel. Ikzelf was – hoe vreselijk ik het ook vond dat zij ook met het pijnlijke burn-out-probleem te maken kreeg – ergens wel blij iemand te ontmoeten die begreep wat ik had doorgemaakt. Net zoals vroeger herkenden we veel in elkaar. We zijn zo verschillend en toch … . Het gaat met mij een stuk beter, lieve S., dus ik hoop dat jij dat over een tijdje ook kunt zeggen. Take care …

Een dader van toen die een kind krijgt en daar duidelijk heel blij mee is. Ik gun het hem écht, maar het maakt toch gevoelens los die ik liever ergens ver had weggestopt. Dat het lief er nogal slecht op reageert en mij verbiedt een cadeautje te kopen, maakt het niet makkelijker. Ik wil dat niet persoonlijk gaan afgeven, maar een prul van de geboortelijst kopen had ik nog wel graag gedaan. Omdat het goed is zo. Omdat ik weet dat er in zulke verhalen soms trekkers zijn en volgers en dat die laatste groep zich soms tot dingen laat verleiden die ook hen niet bepaald een goed gevoel bezorgen. Dat ze meer tijd nodig hebben om ertegen in opstand te komen, maar uiteindelijk wél kunnen breken met die foute dingen. Dat ze achteraf net zo aan de grond kunnen zitten als de slachtoffers zelf. Op plaatsen terecht kunnen komen waar ook ik belandde, in de psychiatrie bijvoorbeeld.

Dit weekend zei ik tegen de echtgenoot dat een wielrenster dezelfde naam heeft als een vriendin van mij. ‘Dat heb je al een paar keer verteld’, zei hij. Het contact was met de jaren fel verwaterd en op wat sporadische facebookberichtjes na, bleef er niets meer van over. Toch waren er tijden waarin lief en leed werd gedeeld. Uitstapjes naar zee met een groep meisjes die allemaal hun privéstrijd voerden daar zo op het strand. Eet ik wel, eet ik niet, durf ik een short aan of blijf ik hier in mijn veilige broek en trui zitten. Lach ik mij de dag door of toon ik ook dat het even helemaal niet gaat. Maak ik grappen over onze ellende of laat ik ook die façade eens vallen. Een tripje naar Center Parcs waar Kortenbergprincipes werden toegepast ter zelfbescherming. Ikzelf kon maar kort blijven, want ik moest naar een intake voor een langdurige opname in Kortenberg. Er werd gepraat en ook niet, er werd gedeeld en toch gezwegen. We waren allemaal gelijk. Toen mijn zus was overleden, stond ze regelmatig aan mijn deur. ‘Kom’, zei ze dan, ‘we gaan wandelen / iets drinken / naar de Schelde.’ We bleven contact houden en toen ik na een hele tijd weer een beetje rechtkrabbelde en een woonplaats zocht, kwam zij met de oplossing; zij wilde er een lange periode tussenuit en zocht iemand die haar appartementje wilde komen bewonen in die tijd. Ik werd haar onderhuurster en we waren beiden uit de nood geholpen. Het contact verwaterde nadien fel, maar toch raakte het me gisteren toen ik te horen kreeg dat ze overleden is. Het ga je goed, T, en ik hoop dat je de rust krijgt die je altijd bent blijven zoeken. Goeie reis …