Het verleden is plots dichtbij.

Er zijn zo van die dagen … dan komt het verleden plots weer heel dichtbij. Dat het allemaal weer voelt als toen en niet eens persé in slechte zin.

Toen ik al die weken thuiszat, sprak ik af met een vriendin. We delen een stuk verleden dat maakt dat we elkaar heel goed begrijpen. De kronkels in mijn hoofd komen vaak ook in het hare voor en andersom. Als het dan al niet is uit herkenning, begrijpen we toch vaak goed wat de ander bedoelt. De voordelen van een vriendschap uit de psychiatrie, zoiets. Ik vertelde haar dus hoe rot ik me gevoeld had en hoe moeilijk het nog steeds was. Ik probeerde uit te leggen wat ik dacht dat aan de basis van alle ellende lag en hoe ik daar een beetje moedeloos en wanhopig van werd. Ze begreep me. Aan het eind van de avond had ik een fijn gevoel, voor het eerst sinds lang. De laatste tijd hoorden we elkaar weer niet meer, maar ik maakte me niet meteen zorgen. Wij spreken doorgaans in schoolvakanties af en er kan dus wel al eens wat tijd tussenzitten. Toen we een afspraak maakten, bleek echter dat het ook bij haar helemaal scheef zat. ‘Ik zit thuis’, schreef ze en ook ‘ik ben nogal moe, dus korte bezoekjes zijn beter’. Ze vertelde hoe ze zich voelde en hoe moeilijk alles plots was. Ze zocht naar woorden om te vertellen wat er aan de basis van haar ellende lag. Hoe ze vreesde dat het nooit helemaal over zou zijn. Herkenning van mijn kant. Zij ging naar huis met een beter gevoel. Ikzelf was – hoe vreselijk ik het ook vond dat zij ook met het pijnlijke burn-out-probleem te maken kreeg – ergens wel blij iemand te ontmoeten die begreep wat ik had doorgemaakt. Net zoals vroeger herkenden we veel in elkaar. We zijn zo verschillend en toch … . Het gaat met mij een stuk beter, lieve S., dus ik hoop dat jij dat over een tijdje ook kunt zeggen. Take care …

Een dader van toen die een kind krijgt en daar duidelijk heel blij mee is. Ik gun het hem écht, maar het maakt toch gevoelens los die ik liever ergens ver had weggestopt. Dat het lief er nogal slecht op reageert en mij verbiedt een cadeautje te kopen, maakt het niet makkelijker. Ik wil dat niet persoonlijk gaan afgeven, maar een prul van de geboortelijst kopen had ik nog wel graag gedaan. Omdat het goed is zo. Omdat ik weet dat er in zulke verhalen soms trekkers zijn en volgers en dat die laatste groep zich soms tot dingen laat verleiden die ook hen niet bepaald een goed gevoel bezorgen. Dat ze meer tijd nodig hebben om ertegen in opstand te komen, maar uiteindelijk wél kunnen breken met die foute dingen. Dat ze achteraf net zo aan de grond kunnen zitten als de slachtoffers zelf. Op plaatsen terecht kunnen komen waar ook ik belandde, in de psychiatrie bijvoorbeeld.

Dit weekend zei ik tegen de echtgenoot dat een wielrenster dezelfde naam heeft als een vriendin van mij. ‘Dat heb je al een paar keer verteld’, zei hij. Het contact was met de jaren fel verwaterd en op wat sporadische facebookberichtjes na, bleef er niets meer van over. Toch waren er tijden waarin lief en leed werd gedeeld. Uitstapjes naar zee met een groep meisjes die allemaal hun privéstrijd voerden daar zo op het strand. Eet ik wel, eet ik niet, durf ik een short aan of blijf ik hier in mijn veilige broek en trui zitten. Lach ik mij de dag door of toon ik ook dat het even helemaal niet gaat. Maak ik grappen over onze ellende of laat ik ook die façade eens vallen. Een tripje naar Center Parcs waar Kortenbergprincipes werden toegepast ter zelfbescherming. Ikzelf kon maar kort blijven, want ik moest naar een intake voor een langdurige opname in Kortenberg. Er werd gepraat en ook niet, er werd gedeeld en toch gezwegen. We waren allemaal gelijk. Toen mijn zus was overleden, stond ze regelmatig aan mijn deur. ‘Kom’, zei ze dan, ‘we gaan wandelen / iets drinken / naar de Schelde.’ We bleven contact houden en toen ik na een hele tijd weer een beetje rechtkrabbelde en een woonplaats zocht, kwam zij met de oplossing; zij wilde er een lange periode tussenuit en zocht iemand die haar appartementje wilde komen bewonen in die tijd. Ik werd haar onderhuurster en we waren beiden uit de nood geholpen. Het contact verwaterde nadien fel, maar toch raakte het me gisteren toen ik te horen kreeg dat ze overleden is. Het ga je goed, T, en ik hoop dat je de rust krijgt die je altijd bent blijven zoeken. Goeie reis …

Advertenties